VII SA/Wa 137/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Tomasz Stawecki Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka jawna z siedzibą w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ I instancji") z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]") decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], nałożył na R. R. obowiązek wykonania rozbiórki dwóch silosów zbożowych płaskodennych o pojemności do 4 tysięcy ton (objętości 5297 m³) i wysokości do 24 m każdy, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, wykonanych w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...] na działce nr ew. [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2017 r. na przedmiotowej działce organ powiatowy ustalił, że inwestor dopuścił się odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego polegającego na wybudowaniu zadaszonej konstrukcji stalowej na stopach betonowych obok elewatora. Z kolei z notatki służbowej z dnia 2 sierpnia 2017 r., wynika że na spornej działce została wybudowana wiata o konstrukcji stalowej, pokryta blachą karbowaną o długości 22,7 m, szerokości 12,75 m i wysokości 11,64 m, co potwierdza wykonana dokumentacja fotograficzna. Stąd w toku prowadzonego postępowania w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] września 2016 r., Nr [...], projektu, decyzją z [...] sierpnia 2018 r. w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego PINB w [...] nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zamiennego wraz z niezbędnymi uzgodnieniami dla realizowanych - z istotnym odstępstwem – robót budowlanych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...]. Jednocześnie wyznaczył on termin na dostarczenie wskazanych dokumentów na 4 miesiące od dnia, gdy decyzja ta stanie się ostateczna. Równocześnie na mocy tej decyzji Starosta [...] uchylił swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2016 r., udzielające pozwolenie na budowę przedmiotowych silosów. PINB w [...] wyjaśnił, że w związku z nieprzedłożeniem wymaganych dokumentów, pomimo kilkukrotnych wezwań, koniecznym było wydanie decyzji o rozbiórce silosów. Następnie, wnioskiem z 12 marca 2020 r. inwestor wniósł o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia z [...] grudnia 2018 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc ze względu na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wiata, którą organ uznał za odstępstwo, została wykonana przy starym [...] elewatorze zbożowym, istniejącym w chwili zakupu działki przez wnioskodawcę. Wyjaśnił, że konstrukcja ta nie ma nic wspólnego z silosami, które zostały wybudowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę. W związku z tym, w ocenie pełnomocnika inwestora, decyzja nakazująca rozbiórkę silosów, które zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem jest nieuzasadnione. Ponadto w treści wniosku pełnomocnik inwestora zaznaczył, że podstawa prawna kwestionowanej decyzji – art. 51 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego – nie istnieje, stąd też decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2019 r. stwierdził nieważność rozstrzygnięcia PINB w [...] z [...] grudnia 2018 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł [...] Spółka jawna z siedzibą w [...]. Zarzucił organowi I instancji nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń dotyczących legalności wybudowania silosów i niewyjaśnienie dlaczego zdaniem organu silosy zostały wybudowane zgodnie z przepisami prawa, w tym z zachowaniem właściwych odległości od sąsiednich budynków. Dodatkowo podniósł, że organ I instancji w sposób niewyczerpujący zebrał materiał dowodowy, w szczególności pomijając fakt, że decyzją z [...] sierpnia 2018 r. PINB w [...] zobowiązał inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dla całego zamierzenia budowlanego, a także nie odnosząc się do kwestii czy wiata stanowi element infrastruktury technicznej, co do której odnosi się nakaz rozbiórki. Po przeanalizowaniu omawianego odwołania GINB decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz wyłącznie skontrolowanie, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Ponadto weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Przechodząc do analizy przedmiotowej sprawy GINB podkreślił, że kwestionowane rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2018 r. zostało wydane na gruncie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W tym miejscu organ odwoławczy wyjaśnił, że pomimo wskazania przez organ powiatowy w swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. nieistniejący art. 51 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, to uznać należy, że to właśnie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego stanowił podstawę prawną jej wydania, ponieważ konsekwencje niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zostały uregulowane w art. 51 ust. 5 tej ustawy. GINB dodał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, wskazanie niewłaściwego przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Odróżnić trzeba bowiem uchybienia formy decyzji administracyjnej od przypadków braku podstawy prawnej w ogóle lub braku podstawy prawnej właściwej rangi. Naruszenia prawa mają charakter rażący w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Zdaniem organu odwoławczego fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Równocześnie GINB podniósł, że przesłankę rażącego naruszenia prawa w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Przyjęcie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być w każdym przypadku poprzedzone nie budzącym wątpliwości ustaleniem oczywistości naruszenia prawa, które nie może być wynikiem jego błędnej interpretacji wynikającej z niejasnego brzmienia przepisu. Jednakże nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, które powinno być również ocenione przez pryzmat charakteru oraz skutków, które wywołuje obarczona wadą decyzja lub postanowienie. W przedmiotowej sprawie organ powiatowy prowadził postępowanie w sprawie dokonania istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w związku z wykonaniem wiaty stalowej nad koszem przyjęciowym i czyszczalnią. Nakazał natomiast rozbiórkę silosów wraz z infrastrukturą towarzyszącą, które zostały wykonane na podstawie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i zgodnie z zatwierdzonym projektem. Mając na względzie, że rozbiórkę można nakazać tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę, zdaniem GINB organ powiatowy wydając kwestionowaną decyzję dopuścił się rażącego naruszenia art. 51 ust 5 Prawa budowlanego. Organ wojewódzki słusznie zaś podniósł, że oczywista sprzeczność rozstrzygnięcia z przedmiotem postępowania, prowadząca do nakazania rozbiórki obiektu wybudowanego zgodnie z projektem oraz nierozstrzygnięcie w stosunku do inwestycji nieobjętej projektem, powoduje negatywne skutki społeczno- gospodarcze, z tego względu, że inwestor został zobowiązany do zlikwidowania inwestycji wybudowanej zgodnie z zatwierdzonym projektem. Odnosząc się zaś do zarzutów [...] Spółka jawna z siedzibą w [...] dotyczących niewłaściwego wybudowania silosów wskazać należy, że niniejsza sprawa dotyczy oceny obarczenia pod kątem wad nieważnościowych decyzji nakazującej wprawdzie rozbiórkę silosów, lecz wydanej w związku z wybudowaniem stalowej wiaty. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Spółka jawna z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., która nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności nie została wydana z naruszeniem art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, - art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w szczególności pominiecie faktu, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. PINB w [...] zobowiązał inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dla całego zamierzenia budowlanego, a więc dla dwóch silosów z niezbędną infrastruktura techniczną, a inwestor wymaganego projektu nie przedłożył, co uprawniało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji rozbiórkowej odnośnie całego obiektu, - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezachowanie obiektywności przy wydaniu decyzji, faworyzowanie i uwzględnienie interesu jedynie inwestora z pominięciem interesu pozostałych stron dotkniętych skutkami nielegalnie postawionych i użytkowanych silosów, - art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, że treść tego przepisu nie pozwalała na to aby decyzją rozbiórkową objąć cały obiekt inwestora, co do którego nie przedłożono projektu budowlanego zamiennego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje na to, że decyzja odnośnie zakresu orzeczonej rozbiórki pozostawiona jest uznaniu organu nadzoru budowlanego, a ustawodawca w treści przepisu nie wprowadza żadnych ograniczeń co do zakresu rozbiórki. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty. Podkreślił, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W jego ocenie sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszym przypadku. Ponadto stwierdził, że art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego przyznaje organowi nadzoru budowlanego uprawnienie do nakazania rozbiórki całego obiektu. W treści tego przepisu ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń, pozostawiając kwestię zakresu rozbiórki do decyzji organu nadzoru budowlanego. Stąd też skoro inwestor nie przedłożył projektu zamiennego dla całego zamierzenia budowlanego, to organ nie miał powodów do ograniczania decyzji rozbiórkowej jedynie do stalowej wiaty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], nakładającej, na podstawie art. 51 ust 5 Prawa budowlanego, na R. R. obowiązek wykonania rozbiórki dwóch silosów zbożowych płaskodennych o pojemności do 4 tysięcy ton (objętości 5297 m³) i wysokości do 24 m każdy, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, wykonanych w miejscowości [...], obręb 1, gmina [...] na działce nr ew. [...]. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. np.: wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11). Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się w tym, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak w postępowaniu zwykłym. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Kwestią więc zasadniczą jest ustalenie jaki tryb postępowania winien przyjąć organ co czyni kluczowym zagadnienie, czy dany obiekt powstał w oparciu o wymagane prawem pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2017 r. ustalono, że inwestor na przedmiotowej działce wybudował zadaszoną konstrukcję stalową na stopach betonowych obok elewatora. Wzniesiony obiekt to wiata o konstrukcji stalowej, pokryta blachą karbowaną o długości 22,7 m, szerokości 12,75 m i wysokości 11,64 m, na realizację której wymagane było pozwolenie na budowę. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej obiekt ten stanowi samodzielną konstrukcję, niepołączoną technologicznie w budynkiem elewatora, wybudowana w warunkach samowoli budowlanej do której winien mieć zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, nie zaś instytucja przewidziana w art. 51 ust 1 pkt 3 dla istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę. Odstępstwa, do których odnosi się art. 36a Prawa budowlanego, mogą dotyczyć tylko obiektu określonego w pozwoleniu na budowę, a nie innego obiektu czy obiektów. Musi więc istnieć tożsamość obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego dotyczą odstępstwa dokonane przy prowadzeniu robót budowlanych ( wyrok NSA z 14 lipca 2004r., OSK 594/04). Tymczasem zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2016r. projekt budowlany, zakładał budowę dwóch silosów zbożowych płaskodennych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w skład której wchodzą : kosz przyjęciowy, podnośniki kubełkowe [...], czyszczalnia i silos spedycyjny. Tak więc zatwierdzony projekt budowlany w ogóle nie przewidywał budowy zadaszonej konstrukcji stalowej na stopach betonowych obok elewatora. Tymczasem istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego nie jest tożsame z budową bez wymaganego pozwolenia na budowę w świetle art. 48 Prawa budowlanego, ustawodawca bowiem rozróżnił konsekwencje prawne tych uchybień. Tym samym organ przeprowadził całość postępowania w niewłaściwym trybie poczynając od decyzji PINB w [...] z dnia [...] sierpnia 2017r., którą na podstawie art. 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji z dnia [...] grudnia 2018r. stanowił przepis art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, w myśl którego w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zważyć przy tym trzeba, iż w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zastosowanie przez organy niewłaściwego trybu postępowania doprowadziło do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek wykonania rozbiórki dwóch silosów zbożowych płaskodennych o pojemności do 4 tysięcy ton (objętości 5297 m³) i wysokości do 24 m każdy, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, pomimo , że postępowanie dotyczyło jedynie wiaty o konstrukcji stalowej, pokrytej blachą karbowaną o długości 22,7 m, szerokości 12,75 m i wysokości 11,64 m ( której obowiązek rozbiórki nie obejmuje). Co do inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, organ nie miał zastrzeżeń że została zrealizowana zgodnie z projektem budowlanym, a mimo to objął ją nakazem rozbiórki. Konsekwencją zastosowania wadliwego trybu postępowania było także uchylenie pozwolenia na budowę ( art. 36a ust 2 Prawa budowlanego), decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2017r. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). W ocenie Sądu za rażące naruszenie prawa należy uznać zastosowania trybu określonego w art. 51 ust 1 pkt 3, a w konsekwencji art. 51 ust 5 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 48 Prawa budowlanego. W konsekwencji tego naruszenia doszło do nakazania rozbiórki znacznych rozmiarów inwestycji wybudowanej legalnie w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, przy czym sam nakaz rozbiórki nie obejmuje obiektu wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej. Sytuacja taka jest, w ocenie Sądu, nie do pogodzenia z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Z tych względów Sąd oddalił skargę uznając, że odmienna argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019r., poz.2325).