VII SA/Wa 1355/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.), Protokolant ref. Maria Góraj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] maja 2022 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Minister Rozwoju i Technologii (dalej jako "organ" lub "Minister") decyzją z 11 maja 2022 r. znak DLI-II.7621.68.2020.ML.11 odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Małopolskiego (dalej jako "Wojewoda") z 26 marca 2018 r. nr 01/2018 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 28 lutego 2019 r. znak DLI-II.4621.13.2018.MW.12 - w zakresie dotyczącym dz. nr [...] z obrębu [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda decyzją z 26 marca 2018 r. zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. Budowa obwodnicy miejscowości B. w nowym przebiegu w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] od km [...] odc. ref. [...] (km rob. 0+000) do km [...] odc. ref. [...] (km rob. 4+744.91) wraz z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinkach: od km [...] odc. ref. [...] do km [...] odc. ref. [...] (ul. [...]) i od km [...] do km [...] odc. ref. [...] (ul. [...]) oraz budową i przebudową niezbędnej infrastruktury technicznej w miejscowościach W. i B. gmina B. oraz miejscowości K. gmina A., powiat [...], województwo małopolskie. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z 28 lutego 2019 r. utrzymał ww. decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 967/19 oddalił skargę na decyzję z 28 lutego 2019 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1439/20 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. J. J. (dalej jako "skarżący") wnioskiem z 15 grudnia 2020 r. wystąpił m.in. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z 26 marca 2018 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 28 lutego 2019 r. w części zatwierdzającej podział dz. nr [...], wskazując, że przy wydzielaniu przeznaczonej pod drogę dz. nr [...], nie zapewniono dostępu do drogi publicznej dla dz. nr [...], pozostawionej we władaniu skarżącego. Minister decyzją z 11 maja 2022 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 26 marca 2018 r. i z 28 lutego 2019 r. we wnioskowanym zakresie. Na wstępie wskazał, że wydane w odniesieniu do kontrolowanych decyzji ww. wyroki sądów administracyjnych nie stanowią przeszkody do rozpoznania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności tych decyzji, z zastosowaniem art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a." Przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 967/19 i II OSK 1439/20 była wprawdzie decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, będąca tzw. inwestycją liniową, jednak obecnie wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożył inny podmiot niż skargi w ww. sprawach do sądu na tę decyzję. Jest to o tyle istotne, że rozpoznając skargi na decyzję wydaną w ww. przedmiocie, sąd kieruje się interesem prawnym skarżącego: w zakresie tego interesu kontroluje zaskarżony akt, a więc odpowiednią jego część. W takim przypadku Sąd rozpatruję skargę w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny skarżącego, niezależnie od zakresu zaskarżenia, chyba że decyzja obarczona jest wadami naruszenia prawa rzutującymi na całą jej treść. Przechodząc zatem do rozpoznania wniosku skarżącego organ zauważył, że kontrolowane decyzje nie spełniają żadnej z przesłanek do stwierdzenia ich nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Za niezasadne uznał zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), powoływanej jako "Konstytucja RP", art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) i art. 11f ust. 1 pkt 8 lit h ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1474 ze zm.), powoływanej dalej jako "specustawa drogowa", poprzez brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla dz. nr [...], pozostającej własnością skarżącego, po zatwierdzonym podziale dz. nr [...]. Organ zauważył, że zgodnie z art. 23 specustawy drogowej, w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do art. 93 ust. 3 u.g.n. podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6. Zgodnie z art. 120 u.g.n., jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom. Z powyższego wynika, że obowiązek zapewniania nowowyodrębnionej działce gruntu dostępu do drogi publicznej spoczywa na organie wydającym decyzję w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej tylko wówczas, gdy działka ta, przed dokonaniem podziału, taki prawny dostęp posiadała. Natomiast jeżeli wywłaszczana nieruchomość nie posiadała legalnego dostępu do drogi publicznej, to po stronie organu nie będzie ciążył obowiązek zapewnienia takiego dostępu, bowiem w związku z wywłaszczeniem sytuacja właściciela nieruchomości w zakresie dostępności do drogi publicznej nie uległa zmianie (pogorszeniu). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że pojęcie dostępu do drogi publicznej nie może być utożsamiane jedynie z dostępem faktycznym. Dostęp ten musi być legalny, tj. prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego, czy też administracyjnego. Jak wynika natomiast ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz z analizy poglądowych opracowań kartograficznych znajdujących się na stronie internetowej: http://geoportal.gov.pl, dz. nr [...], przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie posiadała prawnie uregulowanego dostępu do drogi publicznej. Okoliczność tę potwierdził także inwestor w piśmie z [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] wskazując, że sytuacja dostępu dz. nr [...] (przed podziałem) do drogi publicznej w stosunku do sytuacji dz. nr [...] (po podziale - pozostająca własnością skarżącego) nie uległa zmianie - zarówno przed, jak i po podziale działka ta nie miała prawnego dostępu do drogi publicznej. Przedmiotowa inwestycja drogowa w żaden sposób nie spowodowała zatem utraty dostępu tej działki do drogi publicznej, ponieważ formalnie taki dojazd nie istniał. Komunikacja odbywała się w sposób nieuregulowany i nieformalny po gruntach nie stanowiących drogi. Jak wyjaśnił inwestor (i na co wskazuje sam skarżący) dojazd do działki skarżącego i innych działek usytuowanych po sąsiedzku odbywał się w sposób nieuregulowany i nieformalny po terenach nieurządzonych wzdłuż potoku Z., co potwierdził także Wójt Gminy B. w piśmie z [...] listopada 2018 r. znak: [...] (przedłożonym przez inwestora przy ww. piśmie z [...] sierpnia 2021 r.). Niezależnie od tego, mając na względzie faktyczne potrzeby mieszkańców, inwestor w ww. piśmie z [...] sierpnia 2021 r. wyjaśnił, że na przedmiotowym odcinku obwodnicy miejscowości B. został wyznaczony szerszy pas drogi obwodowej, aby umożliwić dojazd, m.in. do działki skarżącego nr [...]. Jak wskazał przy tym inwestor, obecna szerokość terenu w pasie drogi obwodowej wynosi ponad 3 m i zapewnia możliwość swobodnego jego użytkowania jako drogi dojazdowej dla pojazdów rolniczych. Jest to szerokość wolnego terenu między wykonanymi nasadzeniami i granicą pasa drogowego. Regulacja zawarta w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej koresponduje z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w którym nakłada obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej tylko tym nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Stosownie zaś do art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Artykuł ten nakłada więc na zarządcę drogi w przypadku budowy lub przebudowy drogi, obowiązek budowy lub przebudowy zjazdów dotychczas istniejących, przy czym, przez zjazdy "dotychczas istniejące" należy rozumieć zjazdy istniejące w sensie prawnym, tj. formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi. Nie projektuje się natomiast zjazdów do nieruchomości, które przed wydaniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zjazdów takich były pozbawione. Z akt wynika, że działka skarżącego nr [...], przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie posiadała zjazdu z drogi publicznej, bowiem dopiero w wyniku wydania tej decyzji, działka ta została częściowo zajęta pod budowę drogi publicznej (obwodnicy miejscowości B.). Tym samym brak było konieczności zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych i budowy zjazdu na działkę skarżącego. Powyższe świadczy o tym, że przy zatwierdzeniu przez Wojewodę podziału działki skarżącego, nie doszło do naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.b.". Sytuacja dostępu jego działki do drogi publicznej nie uległa zmianie, bowiem dz. nr [...] przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie posiadała prawnie uregulowanego dostępu do drogi publicznej. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżący wniósł o stwierdzenie w całości jej nieważności - w zakresie dotyczącym dz. nr [...] i stwierdzenie nieważności kontrolowanych decyzji z 26 marca 2018 r. i z 28 lutego 2019 r., zarzucając organowi: I. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które powinno skutkować uznaniem nieważności ww. decyzji, tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej poprzez rażące naruszenie art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej (niezastosowanie tego przepisu) polegające na braku uwzględnienia interesów osób trzecich i nierozważenia alternatywnych możliwości przeprowadzenia inwestycji, jak również niezagwarantowanie wszystkim stronom dostępu do drogi publicznej, w sytuacji, w której strony ten dostęp utraciły na skutek wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 23 specustawy drogowej w zw. z art. 120 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 120 u.g.n. i uznanie, że tylko prawnie uregulowany dostęp do drogi publicznej uzasadnia zastosowanie tego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu powinna również uwzględniać dostęp faktyczny do drogi publicznej, co skutkowało rażącym naruszeniem tego przepisu; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 23 specustawy drogowej w zw. z art. 93 ust. 3 u.g.n., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dla zastosowania tego przepisu koniecznym jest żeby dostęp dzielonej działki do drogi publicznej był "legalny", "zgodny z prawem" i zakwestionowaniu faktycznego dostępu do drogi publicznej, co jest niezgodne z literalnym rozumieniem tego przepisu; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 23 specustawy drogowej w zw. z art. 93 ust. 3 u.g.n. w związku z art. 64 ust. 2 i art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równości i nieuprawnione różnicowanie sytuacji właścicieli na tych, którzy przed dokonaniem podziału mieli zapewniony dostęp do drogi publicznej oraz tych, którzy takiego dostępu nie posiadali, mimo że przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje podstaw do takiego rozumowania; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 23 specustawy drogowej w zw. z art. 100 u.g.n. oraz § 13 i § 3 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268 poz. 2663), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", poprzez niezastosowanie art. 100 u.g.n. w zw. z § 13 i § 3 ust. 2 pkt 6 rozporządzania co stanowi rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie ulega wątpliwości, że obie kwestionowane w trybie nadzoru decyzje naruszyły art. art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, poprzez jego rażące naruszenie polegające na braku uwzględnienia interesów osób trzecich i nierozważenia alternatywnych możliwości przeprowadzenia inwestycji jak również niezagwarantowania wszystkim stronom dostępu do drogi publicznej, w sytuacji, w której strony ten dostęp utraciły na skutek wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej. Nie można zatem utożsamiać interesu skarżącego tylko i wyłącznie przez pryzmat pozbawienia dostępu dz. nr [...] do drogi publicznej, ale należy brać pod uwagę szerszy kontekst związany z oceną inwestycji dla ogółu społeczności i wypadkową interesu publicznego z interesem jednostkowym. Zgodnie z art. 120 u.g.n. (stosowanym na mocy art. 23 specustawy drogowej) jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom. Faktem jest, że w analizowanym przypadku do takiej niedogodności doszło, gdyż skarżący pozbawiony został możliwości dojazdu do dz. nr [...] (powstałej z podziału pierwotnej dz. nr [...]), której to okoliczności żaden z organów nie kwestionował. Minister dokonał też błędnej interpretacji art. 93 ust. 3 u.g.n. uznając, że skoro dz. nr [...] przed dokonaniem podziału nie miała uregulowanego (prawnego) dostępu do drogi publicznej, to także nowoutworzona dz. nr [...], pozostawiona we władaniu skarżącego, nie wymagała zapewnienia dostępu do drogi publicznej i nie zaprojektowano do niej zjazdu. Skarżący zwrócił uwagę, że istotne jest jedynie, by nieruchomości powstałe w wyniku podziału miały dostęp do drogi publicznej. Co ważne, pozostałe działki objęte przedmiotowym zezwoleniem na realizację inwestycji drogowej, mają zapewniony dostęp do drogi publicznej, co jeszcze bardziej narusza interes skarżącego oraz jest niezgodne z art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna ponieważ decyzja Ministra nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja, którą Minister odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 26 marca 2018 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z 28 lutego 2019 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - w zakresie dotyczącym dz. nr [...]. W ramach specustawy drogowej ustawodawca zakłada konieczność minimalizowania negatywnych skutków inwestycji drogowej dla sąsiednich nieruchomości, czego wyrazem jest art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h tej ustawy. Celem tej normy jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Stosownie zaś do art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Zgodnie przy tym z art. 4 pkt 8 ww. ustawy zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia cytowanych wyżej przepisów. Jak wyjaśnił bowiem organ w swojej decyzji, dz. nr [...] (objęta decyzją Wojewody), przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie posiadała bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a jedynie pośredni dostęp do drogi publicznej poprzez drogi wewnętrzne. Powyższe potwierdzają wyjaśnienia inwestora zawarte w piśmie z [...] sierpnia 2021 r. znak: [...], w których wskazano, że sytuacja dostępu do drogi publicznej dz. nr [...] (przed podziałem) w stosunku do sytuacji dz. nr [...] (po podziale - pozostająca własnością skarżącego) nie uległa zmianie - zarówno przed, jak i po podziale działka ta nie miała prawnego dostępu do drogi publicznej. Wybudowana na mocy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obwodnica B. w żaden sposób nie spowodowała utraty dostępu przedmiotowej działki do drogi publicznej, ponieważ formalnie taki dojazd nie istniał. Dojazdy do tej i innych działek usytuowanych po sąsiedzku odbywały się w sposób nieuregulowany i nieformalny po terenach nieurządzonych wzdłuż potoku Z. Co dodatkowo istotne, w piśmie tym inwestor zwrócił uwagę, że na etapie projektowania obwodnicy B. kwestia dojazdu do okolicznych działek była szczegółowo analizowana i uzgadniana przez Urząd Gminy S. Mając jednak na uwadze faktyczne potrzeby mieszkańców, na przedmiotowym odcinku drogi obwodowej celowo wyznaczono szerszy pas drogi obwodowej, aby umożliwić dojazd do tych działek. Taka sytuacja ma miejsce na odcinku obwodnicy od ok. km [...] (koniec drogi serwisowej) do potoku Z. Obecna szerokość terenu w pasie drogi obwodowej wynosi ponad 3 m i zapewnia możliwość swobodnego jej użytkowania jako drogi dojazdowej dla pojazdów rolniczych. Jest to szerokość wolnego terenu pomiędzy wykonanymi nasadzeniami i granicą pasa drogowego. Organ, wbrew zapatrywaniu skarżącego, a co wynika z akt administracyjnych sprawy, niewątpliwie rozważał również możliwość innego usytuowania obwodnicy. Ponadto ani organ, ani Sąd, w przypadku, gdy zaproponowany przez inwestora kształt inwestycji, nie narusza przepisów prawa, nie są władne do ingerowania i korygowania trasy drogi, gdyż, co do zasady, o przebiegu drogi decyduje inwestor. Co dodatkowo istotne Sądowi z urzędu wiadome jest, że skarżący wystąpił o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z przedmiotowej drogi wojewódzkiej, jednak wniosek ten został załatwiony odmownie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1173/20 oddalił skargę skarżącego na decyzję S. w K. z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej. W uzasadnieniu tego wyroku wskazał zaś, że skoro skarżący, jak wykazały orzekające organy, ma zapewniony dojazd do swojej dz. nr [...] przez sąsiednią dz. nr [...], a następnie przez drogę serwisową drogi wojewódzkiej nr [...] oraz dz. nr [...] – drogę wewnętrzną gminną – która ma istniejące włączenie komunikacyjne do drogi gminnej publicznej – ul. [...] (dz. nr [...]; vide: s. 2A protokołu z oględzin z 21 listopada 2019 r., k. 56 akt administracyjnych), to niezasadna jest argumentacja skarżącego o utracie dostępu do drogi publicznej. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1703/21 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku, podzielając stanowisko, że skarżący ma zapewniony dojazd do swojej działki przez sąsiednią działkę. Dopiero natomiast rzeczywisty brak dostępu powodowałby, że skarżący – przed wystąpieniem w trybie administracyjnym o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi klasy G - powinien był podjąć kroki w kierunku ustanowienia służebności drogowej. Również zatem postępowanie w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z przedmiotowej drogi wojewódzkiej na działkę skarżącego wykazało, że działka ta ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Zdaniem Sądu, bezpodstawnie także autor skargi zarzuca naruszenie art. 93 ust. 3 u.g.n., który to przepis ustanawia generalny zakaz podziału nieruchomości, w przypadku, gdy projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do drogi publicznej, w rozumieniu ww. przepisu, uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Jak wyżej wskazano, nieruchomość skarżącego leżąca nieopodal spornej inwestycji - dz. nr [...] (po podziale), ma zapewniony dostęp do dróg publicznych, poprzez drogi wewnętrzne. W świetle powyższych rozważań, nie doszło również do naruszenia przepisów art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy oraz art. 64 ust. 2 i art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równości i nieuprawnione różnicowanie sytuacji właścicieli na tych, którzy przed dokonaniem podziału mieli zapewniony dostęp do drogi publicznych oraz tych, którzy takiego dostępu nie posiadali, mimo że przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie daje podstaw do takiego rozumowania. Po pierwsze realizacja inwestycji, co należy jeszcze raz zaakcentować, nie pobawiła nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej (bezpośredniego i legalnego zjazdu na drogę publiczną skarżący nigdy nie posiadał). Nie sposób też uznać, by uniemożliwiła skarżącemu wykonywanie przysługującego mu prawa własności i korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Po drugie zaś, oceniając to, czy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Przy realizacji systemu dróg publicznych, służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji i transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Po trzecie natomiast, przyszłe i hipotetyczne sposoby zagospodarowania działki stanowiącej własność skarżącego oraz rozwiązania komunikacyjne dla nieruchomości położonych w sąsiedztwie nie były przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, bowiem skarżący ma interes prawny jedynie w kwestionowaniu tej decyzji w odniesieniu do swojej działki. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności potwierdzają również, że Minister zbadał wszechstronnie sprawę, zgodnie z regułami postępowania określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które to okoliczności, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji za zasadne uznać należy stanowisko organu, że kontrolowane decyzje Wojewody i Ministra nie naruszały rażąco przepisów specustawy drogowej, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, jak również nie dopatrzono się w nich pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji.