VII SA/Wa 1354/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: I. odrzucić skargę II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. reprezentowanej przez adw. J. P. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 415/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [....] grudnia 2016 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżąca ww. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r. odebrała w dniu 12 grudnia 2016 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał dla skarżącej z dniem 11 stycznia 2017 r. (środa). Natomiast, skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 12 stycznia 2017 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił jako spóźnioną. Zażalenie na ww. postanowienie z dnia 6 kwietnia 2017 r. wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OZ 602/17 uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu NSA podał, że w okolicznościach niniejszej sprawy – co nie było kwestionowane w sprawie – przesyłka zawierająca postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 5 grudnia 2016 r. została odebrana przez M. K. Jak wyjaśniła w rozpoznawanym zażaleniu skarżąca jest on jej ojcem, a przesyłka została odebrana w placówce pocztowej. Ponieważ zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera jedynie pokwitowanie odbioru przesyłki, tj. podpis odbiorcy, a z akt sprawy nie wynika, aby M. K. był pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu administracyjnym, nie zostało w sprawie wyjaśnione, czy w ogóle doszło do prawidłowego w świetle ww. przepisów doręczenia postanowienia organu II instancji. Co istotne, tę okoliczność kwestionuje w niniejszym zażaleniu strona skarżąca, zaś materiał dowodowy nie pozwala na jakąkolwiek weryfikację przedstawionego zarzutu. Z tych też przyczyn, wobec ujawnionych powyżej wątpliwości odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. pozostawało przedwczesne. Ponadto, NSA wskazał, że rzeczą Sądu pierwszej instancji będzie ustalenie rzeczywistej roli M. K. i podstawy, w oparciu o którą została mu wydana przesyłka pocztowa zawierająca postanowienie organu II instancji. W tym celu Sąd zwróci się do organu odwoławczego o nadesłanie stosownych informacji lub wszczęcie przez nadawcę postępowania reklamacyjnego usługi pocztowej celem wyjaśnienia powyższej wątpliwości. W związku z wytycznymi NSA zawartymi w postanowieniu z dnia 8 czerwca 2017 r. Sąd wezwał organ do: a) wyjaśnienia, jaką rolę w postępowaniu administracyjnym zakończonym postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [....] grudnia 2016 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę - pełnił M. K.; b) wszczęcia postępowania reklamacyjnego usługi pocztowej – w zakresie prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej ww. postanowienie organu z dnia 5 grudnia 2016 r. adresowane do K. K., celem wyjaśnienia, czy przesyłka została odebrana w placówce pocztowej, i podania podstawy, w oparciu o którą przedmiotowa przesyłka pocztowa została wydana M. K. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 7 lipca 2017 r. zaskarżony organ podał, że M.K. nie posiada statusu strony postępowania w niniejszej sprawie. Natomiast, przy piśmie z dnia [....] listopada 2017 r. zaskarżony organ nadesłał odpowiedź na reklamację. W piśmie z dnia [....] października 2017 r., będącym odpowiedzią na reklamację, Poczta Polska S.A. podała, że przedmiotowa przesyłka została doręczona na wskazany adres w dniu 12 grudnia 2016 r. w trybie art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwana dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Na wstępnie wyjaśnić trzeba, że M. K. nie jest stroną niniejszego postępowania administracyjnego, nie występował również jako pełnomocnik skarżącej w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, co potwierdza pismo organu z dnia [....] lipca 2017 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone M. K. w dniu 12 grudnia 2016 r. Ponadto, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest informacji o awizowaniu przesyłki, o miejscu jej pozostawienia, czy o nieudanej próbie doręczenia. Z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] października 2017 r., będącym odpowiedzią na reklamację, wynika, że przedmiotowa przesyłka została doręczona na wskazany adres w dniu 12 grudnia 2016 r., w trybie art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113), zgodnie z którym przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia: osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego: a) pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej, b) w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem. Ponadto, należy również wskazać, że z informacji znajdujących się na stronie internetowej Poczty Polskiej dotyczących śledzenia przesyłek, dostępnych pod adresem: http://emonitoring.poczta-polska.pl/, wynika, że przedmiotowa przesyłka nie była awizowana, przesyłka ta została przekazana do doręczenia w dniu 12 grudnia 2016 r. i w tym też dniu została doręczona. Wydruk z powyższej strony internetowej został dołączony do akt sądowych sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone w dniu 12 grudnia 2016 r., w miejscu zamieszkania, dorosłemu domownikowi M. K. - ojcu skarżącej. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą w zażaleniu z dnia 19 kwietnia 2017 r. dotycząca odbioru przedmiotowej przesyłki przez M. K. w placówce pocztowej nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wskazać należy, że ani ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ani z wydruku śledzenia przesyłek nie wynika, by przesyłka była awizowana, wobec niemożności doręczenia jej w miejscu zamieszkania, co potwierdzałoby, że przesyłka została skierowana do placówki pocztowej celem jej przechowania na okres 14 dni. W konsekwencji stwierdzić należy, że przedmiotowa przesyłka została prawidłowo doręczona w dniu 12 grudnia 2016 r., w miejscu zamieszkania, dorosłemu domownikowi M. K. - ojcu skarżącej, w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. nr 996). Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zatem, zaskarżone postanowienie z dnia [....] grudnia 2016 r. zostało prawidłowo doręczone w dniu 12 grudnia 2016 r., więc termin do wniesienia skargi upływał z dniem 11 stycznia 2017 r. (środa). Natomiast, skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 12 stycznia 2017 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skargę odrzucił jako spóźnioną. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.