VII SA/Wa 1342/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...].

[...] złożył skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków mieszkalno-usługowych na działce nr ew. [...] obr. [...] w [...]. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w należącej do niego nieruchomości. Nieruchomość skarżącego posiada bowiem wspólną ścianę, wspólną konstrukcję podporową oraz fundamenty z budynkiem podlegającym rozbiórce, a zatem prowadzenie rozbiórki stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia, a także dla konstrukcji budynku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy, a mianowicie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści art. 61 § 3 ustawy wynika, że Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwrot "w granicach tej samej sprawy" użyty w art. 61 p.p.s.a. dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 Lex nr 743040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1110357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 Lex nr 1170772). W przywołanym przepisie ustawodawca ograniczył zatem możliwość wstrzymania wykonania do zaskarżonego aktu oraz do takich aktów, które zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Decyzja, której wstrzymania wykonania domaga się [...], nie spełnia natomiast tego warunku. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], którym organ, działając na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 Kpa. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania dotyczy natomiast ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., udzielającej – na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – pozwolenia na rozbiórkę budynków mieszkalno-usługowych na działce nr ew. [...] obr. [...] w [...]. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co nie pozwala na wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.