VII SA/Wa 1338/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik po rozpoznaniu w dniu 7 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi G. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie zakazu przemieszczania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] czerwca 2020 r. G. S. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie zakazu przemieszczania. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że wykonanie decyzji spowodowałoby nieodwracalne skutki i groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody, gdyż w razie przymusowego egzekwowania kary pieniężnej straciłby znaczną część swoich dochodów i nie miałby środków na bieżące utrzymanie, popadłby w niedostatek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Niemniej jednak zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16; z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16; z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13; z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 - dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał jakichkolwiek okoliczności odnoszących się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w ostatnim zdaniu wniosku stwierdził jedynie, że w razie przymusowego egzekwowania kary pieniężnej straciłby znaczną część swoich dochodów i nie miałby środków na bieżące utrzymanie, popadłby w niedostatek. Na poparcie takich twierdzeń nie przedstawił jednak jakiejkolwiek dokumentacji. Sąd nie może zatem odnieść wskazywanej tezy do konkretnych danych odnoszących się do faktycznej sytuacji majątkowej czy finansowej skarżącego. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie zostały uprawdopodobnione okoliczności uprawniające do skorzystania z ochrony tymczasowej, natomiast Sąd nie ma obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Wobec powyższego Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.