VII SA/Wa 1282/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] oraz postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] oraz postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...]

W dniu 23 maja 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) S. J. (którego skargę odrzucono prawomocnym postanowieniem z dnia 16 września 2014 r.) i K. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], którym wyrażono zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla budynku magazynowego wraz z częścią socjalno-biurową przy ul. U. [...] w R. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego, uzasadniony tym, iż wykonanie postanowień może wyrządzić znaczne szkody i powodować trudne do odwrócenia skutki, albowiem zaskarżone postanowienia istotnie ingerują w wykazane prawo własności gruntu K. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego, powołując jedynie ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu bez uzasadnienia, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki lub znaczna szkoda. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego. Jednocześnie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.