VII SA/Wa 1270/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi sprawy ze skargi M. O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 17 marca 2026 r. nr 53/2026 znak: WIG-I.7513.1.4.2026.ED w przedmiocie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu reprezentowanemu przez pełnomocnika adw. M. S. 200 zł (dwieście złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez M. O. skarga na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 17 marca 2026 r. nr 53/2026 znak: WIG-I.7513.1.4.2026.ED w przedmiocie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Z uwagi na okoliczność, że skarżący przy skardze nie uiścił wpisu sądowego zarządzeniem z 13 maja 2026 r. doręczonym przy piśmie z dnia 8 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, o uiszczenie wpisu sądowego. Pełnomocnik skarżącego otrzymał ww. wezwanie Sądu w dniu 10 czerwca 2026 r. Zatem zakreślony termin upływał 17 czerwca 2026 r. Jak wynika z rejestru opłat sądowych ww. kwota wpisu sądowego została przelana na rachunek bankowy Sądu w dniu 18 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu został doręczony w 10 czerwca 2026 r., zatem zakreślony termin upływał 17 czerwca 2026 r. Z dokumentu kasowego znajdującego się w aktach sprawy (k. 28) wynika natomiast, że należny wpis sądowy został przelany na konto sądu dopiero w dniu 18 czerwca 2026 r., a zatem już po upływie przewidzianego przez prawo, siedmiodniowego terminu. Stwierdzić należy, że należny wpis sądowy od skargi nie został uiszczony w przepisanym prawem terminie. Należy również wyjaśnić, że uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne z nieuiszczeniem wpisu w ogóle i wywołuje takie same skutki procesowe jak brak wpisu. W myśl bowiem art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I GZ 546/14; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji powyższego skarga obarczona jest brakiem fiskalnym, uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a., m.in. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W związku z powyższym skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.