VII SA/Wa 1266/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. i Wspólnoty Budynku Biurowego [...] w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić G. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na zarządzenie Sędziego Sprawozdawcy z dnia 19 lutego 2014 r.

Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2014 r. odmówiono G. wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem, z uwagi na okoliczność, iż podmiot ten nie brał udziału w postępowaniu sądowym. O wydaniu zarządzenia poinformowano G. pismem z dnia 26 lutego 2014 r., doręczonym w dniu 5 marca 2014 r. W dniu 6 października 2014 r. G. złożyła zażalenie na zarządzenie z dnia 19 lutego 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazała, że bezpośrednio po otrzymaniu informacji o wydaniu zarządzenia z dnia 19 lutego 2014 r. zażalenia nie składała, bowiem ma świadomość, że literalna wykładnia przepisów nie pozwala na zaskarżenie ww. zarządzenia. Jednocześnie G. podniosła, że w dniu 29 września 2014 r. dowiedziała się, że wszystkie skargi kasacyjne podmiotów, które próbowały dochodzić swych praw w analogicznej do G. sytuacji, są odrzucane z uwagi na brak wcześniejszego doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem. Dzięki tym informacjom G. za uzasadnione uznaje stanowisko, iż jedynym efektywnym sposobem na dochodzenie swych praw w niniejszym postępowaniu jest doprowadzenie do skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego zarządzenia odmawiającego doręczenia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu G. nie wykazała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku. Jak wynika ze złożonego wniosku, G. nie złożyła zażalenia na zarządzenie z dnia 19 lutego 2014 r., bowiem była świadoma, że zarządzenie to nie podlega zaskarżeniu. W ocenie Sądu przekonanie o niedopuszczalności wniesienia zażalenia nie stanowi natomiast przeszkody, która uniemożliwia złożenie zażalenia w terminie i nie uzasadnia przywrócenia terminu. Nawet będąc przekonana o braku możliwości zaskarżenia zarządzenia G. mogła złożyć zażalenie, co najwyżej narażając się na jego odrzucenie. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione w złożonym wniosku nie pozwalają zatem uznać, iż złożenie zażalenia w terminie było niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.