VII SA/Wa 1262/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D. G. pełnomocnika z urzędu S. G. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. G. ustanowionego w ramach prawa pomocy z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) w tym: kwotę 180 zł. tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 41,40 zł. stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.

W dniu 29 listopada 2013 r. zostało S. G. przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] na pełnomocnika dla skarżącej wyznaczyła adwokata D. G. Niniejsza sprawa była przedmiotem powtórnej analizy przez sądy administracyjne, co było następstwem uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 15 marca 2016 r. Wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu w tej części zostało przyznane na mocy postanowienia z dnia 20 grudnia 2016 r. Po przekazaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2016 r. (zapadłym na posiedzeniu niejawnym) oddalił skargę S. G. Od wyroku tego S. G. reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu adw. D.G. wniosła skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej z dnia 14 grudnia 2016 r. adwokat D. G. złożył wniosek o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej. Złożył jednocześnie oświadczenie, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Należy również zaznaczyć, że pełnomocnik reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 7 czerwca 2017 r. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów regulacje powyższe zawarte są w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Na mocy § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, zawartego w rozdziale 4 rozporządzenia z 2015 r., opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynoszą 480 zł. Do tej kategorii należą m.in. sprawy ze skarg na rozstrzygnięcia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym. Z kolei stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie adwokat z urzędu został ustanowiony na etapie postępowania przed sądem I instancji, zatem należało przyznać kwotę odpowiadającą 75% opłaty maksymalnej, z uwzględnieniem § 4 ust 1 i 2 ww. rozporządzenia. Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia należy wziąć pod uwagę przepis § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). Obliczoną w sposób opisany powyżej kwotę wynagrodzenia adwokata podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach(§ 4 ust. 3 ww. rozporządzenia). Zatem mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji.