VII SA/Wa 1259/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. Znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

K. S. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "[...]WINB", "organ odwoławczy") z [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ("PINB", "organ I instancji") nr [...] z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W piśmie z [...] czerwca 2017 r. L. i M. S. zwrócili się do PINB o kontrolę i wydanie decyzji w sprawie odgrodzenia przez właściciela K. S. drogi dojazdowej na działce [...] obręb [...] w [...] ul. [...]. Wnioskodawcy wskazali, że ogrodzenie usytuowane jest w pasie projektowanej drogi [...] i uniemożliwia im wjazd i wyjazd z działek [...], [...] i [...]. Podnieśli, że droga ta została zagrodzona i zagospodarowana niezgodnie z granicami działek oraz planem zagospodarowania przestrzennego, bez uwzględnienia linii rozgraniczającej drogę. [...] lipca 2017 r. organ powiatowy przeprowadził czynności kontrolne na nieruchomości, w wyniku których ustalono, że na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w [...] wybudowano m.in. ogrodzenie z płyt betonowych o wysokości ok. 1,8 m i ok. 1,6 m oraz ogrodzenie z siatki stalowej na słupkach stalowych na długości ok. 95 m. Podczas czynności kontrolnych sporządzono do protokołu szkic sytuacyjny obiektów wraz z ich lokalizacją i wymiarami. Ze szkicu oraz zdjęć z kontroli wynika, że na działce nr ew. [...] wykonano ogrodzenie betonowe o wysokości 1,8 m usytuowane prostopadle do działki nr ew. [...], stanowiącej własność M. i L. S. Ten fragment ogrodzenia znajduje się w odległości ok. 4,04 m od ogrodzenia realizowanego na działce nr ew. [...], a jego długość to ok. 2,15 m. Ogrodzenie w tym miejscu zakończone jest słupkiem o wysokości ok. 2,3 m. Od słupka w kierunku północnym, równolegle do działek [...], [...] i [...] stanowiących własność M. i L. S., zrealizowano ogrodzenie z siatki stalowej na słupkach stalowych o wysokości ok. 1,95 m i długości ok. 95 m. Odległość zmierzona przez pracowników organu powiatowego pomiędzy ogrodzeniem działek stanowiących własność M. i L. S., a ogrodzeniem z siatki zlokalizowanym na działce nr ew. [...] wyniosła od ok. 4,9 m do ok. 3,9 m. Ponadto od strony północnej działki nr ew. [...], na działce ew. nr [...] zrealizowano ogrodzenie z siatki na długości ok. 1,82 m oraz ogrodzenie betonowe, o wysokości przęseł betonowych ok. 1,6 m, na długości ok. 2,2 m i ok. 3,85 m. Zawiadomieniem z [...] października 2017 r. PINB poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ogrodzenia z siatki i przęseł betonowych, zrealizowanego na dz. ew. nr [...] obr. [...], na wysokości dz. ew. nr [...], [...], [...], usytuowanej w [...] przy ul. [...]. Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2018 r. organ I instancji nałożył na K. S. reprezentującą firmę [...] z siedzibą w [...] obowiązek wykonania, w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, robót budowlanych polegających na rozbiórce ogrodzenia z siatki i przęseł betonowych, zlokalizowanego na działce ew. nr [...] obr. [...], na wysokości dz. ew. nr [...], [...], [...], usytuowanej w [...] przy ul. [...], w celu doprowadzenia wykonanego ogrodzenia do zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w zakresie prawidłowej realizacji ogrodzeń w pasie drogi projektowanej [...], na której ustalono linie rozgraniczające drogi o szerokości 12 m. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji PINB. Decyzją z [...] marca 2018 r. [...]WINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, "pr. bud.") uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 pr.bud., w ten sposób że nałożył na K. S. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce ogrodzenia z siatki i przęseł betonowych, zlokalizowanego na działce ew. nr [...] obr. [...], na wysokości dz. ew. nr [...], [...], [...], usytuowanej w [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja organu powiatowego była zasadna, jednak ze względu na uchybienie w zakresie błędnego określenia adresata skarżonej decyzji (K. S. reprezentująca firmę [...] z siedzibą w [...] zamiast prawidłowo jedynie K. S.) oraz wskazanie nieprawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pr.bud. zamiast prawidłowo art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 pr.bud.) należało decyzję PINB uchylić i orzec co do istoty sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania drugoinstancyjnego jest sprawa administracyjna w całości, zatem podstawowym obowiązkiem organu nadzorczego jest jej rozpatrzenie zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, a nie tylko przesądzenie, czy utrzymać w mocy lub uchylić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za właściwe wyeliminowanie błędnego określenia adresata skarżonej decyzji. Skarżąca (zgodnie z wpisem w księdze wieczystej Nr [...]) jest właścicielem działki nr ew. [...] obr. [...], na której usytuowane jest omawiane ogrodzenie i w konsekwencji winna zostać wskazana jako adresat nałożonego skarżoną decyzją obowiązku rozbiórki (na co również wskazywała sama skarżąca w odwołaniu). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w oparciu o obowiązujące przepisy prawa nie ma możliwości nałożenia obowiązków na członka spółki handlowej (jako występującego w imieniu tej spółki), tak jak i np. pełnomocnika reprezentującego dany podmiot czy osobę fizyczną, ponieważ osoby te nie działają w imieniu własnym, lecz w imieniu i na rzecz osoby, którą reprezentują (w imieniu której występują). Ponadto w ocenie organu wojewódzkiego wyeliminować należało nieprawidłowe określenie przez organ powiatowy podstawy prawnej decyzji. Organ I instancji swoim rozstrzygnięciem nakazał rozbiórkę ogrodzenia, zatem zastosowanie mieć powinien art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.bud. (który dotyczy obowiązku zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego), a nie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. (który dotyczy obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a więc nie rozbiórki). W konsekwencji wyeliminować należało także określony w decyzji nr [...] termin na wykonanie rozbiórki, bowiem art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.bud. nie daje podstawy do wyznaczenia takiego terminu. Decyzja taka jest wykonalna z chwilą jej ostateczności, a organ nie jest uprawniony do określania terminu jej wykonania. W ocenie [...]WINB nieprawidłowe określenie adresata skarżonej decyzji i jej podstawy prawnej (przy zachowaniu obowiązków tej samej treści, orzeczonych z tych samych przyczyn) nie uzasadnia przekazania niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną w przypadku wydania decyzji przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania oraz gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Według organu odwoławczego sprawa została wyjaśniona dostatecznie i z zachowaniem zasad wynikających z prawa procesowego. W ramach postępowania odwoławczego organ odwoławczy ma możliwość wyeliminowania błędu organu I instancji co do nieprawidłowego określenia adresata skarżonej decyzji oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co też zostało uczynione w sentencji rozstrzygnięcia organu II instancji. [...]WINB wskazał przy tym, że organ powiatowy pod znakiem: [...] prowadził już postępowanie w sprawie ogrodzenia znajdującego się na działce nr ew. [...] w [...]. Decyzją nr [...] z [...] marca 2017 r. PINB w [...] nakazał rozbiórkę betonowego ogrodzenia, wykonanego z przęseł betonowych i słupów, zlokalizowanego na ww. nieruchomości. Jak wynika z protokołu nr [...] z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ powiatowy [...] czerwca 2017 r., stwierdzono wykonanie nałożonego obowiązku tj. rozebranie ogrodzenia. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie organ przyjął, że doszło do budowy nowego ogrodzenia. Organ odwoławczy wskazał dalej, że z wypisu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] z [...].08.2015 r. (uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].02.2004 r., opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...]03.2004 r., poz. [...], zmieniona uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].03.2008 r., opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...].04.2008 r., poz. [...]) działka nr ew. [...] obręb [...] położona w [...] w rejonie ul. [...] znajduje się, według załączonego do wypisu wyrysu, na terenach o następującym przeznaczeniu: w terenie zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów oznaczonym symbolem PI, w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem MN1 i w liniach rozgraniczających ulicy projektowanej oznaczonej symbolem [...]. Z analizy wypisu i wyrysu z miejscowego planu wynika, że działka nr ew. [...], a w szczególności wąski pas tej działki, znajduje się w całości w pasie drogi projektowanej [...], dla której ustalono linie rozgraniczające drogi o szerokości 12 m. Zgodnie z określonymi w powyższym planie zasadami sytuowania i realizacji ogrodzeń: "1. Obowiązuje sytuowanie ogrodzeń w linii rozgraniczającej terenu. 2. Obowiązują następujące zasady realizacji ogrodzeń: a) dopuszcza się miejscowe wycofanie ogrodzenia w głąb terenu działki, b) ogrodzenie winno spełniać następujące warunki: - maksymalna wysokość 2,0 m od poziomu terenu - obowiązuje zastosowanie minimum 50% ażuru (stosunek powierzchni - ażuru do powierzchni całkowitej ogrodzenia), - wysokość części pełnej nie może przekraczać 60,0 cm (...)." Ponadto organ odwoławczy wskazał, że według poczynionych przez organ I instancji ustaleń omawiane ogrodzenie zostało zrealizowane w dwóch technologiach: prefabrykowanej betonowej (słupy betonowe prefabrykowane wraz z przygotowanymi wypustami na prefabrykowane panele betonowe, ażurowe i pełne, wkładane od góry), jak również typowe z siatki stalowej naciągniętej na słupki stalowe. W/w ogrodzenie posiada różne wysokości przęseł i słupków, jednak jego wysokość nie przekracza 2,20 m. Z uwagi na to nie sposób przyjąć, że powstało w warunkach samowoli budowlanej, co nie zwalnia organów nadzoru budowlanego od oceny zgodności wykonanej inwestycji z przepisami obowiązującego prawa, w tym w szczególności miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (o czym stanowi art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Usytuowanie spornego ogrodzenia jest niezgodne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] z dnia [...].08.2015 r. i nie jest możliwe doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, ponieważ ogrodzenie wykonano w pasie drogowym. Bezspornym pozostaje w ocenie [...]WINB, że na działce nr ew. [...] obr. [...] w [...], na wysokości działek nr ew. [...], [...], [...], wykonano część ogrodzenia betonowego i ogrodzenie z siatki stalowej w pasie drogi projektowanej [...], dla której ustalono linie rozgraniczające drogi o szerokości 12 m. Co prawda działka nr ew. [...] obr. [...] w [...] posiada nieregularny kształt, ale jej charakterystyczny wąski pas o szerokości ok. 4 m znajduje się w całości w pasie drogi projektowanej w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] z dnia [...].08.2015 r., oznaczonej [...], dla której ustalono linie rozgraniczające drogi o szerokości 12 m. W związku z tym nie ma możliwości realizacji obiektów budowlanych uniemożliwiających powstanie tej drogi. Wykonanie omawianego ogrodzenia w pasie projektowanej drogi przesądza o jego niezgodności z przepisami w/w miejscowego planu i w konsekwencji konieczności nałożenia obowiązku jego rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy daną inwestycję (jej elementy) można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Organ powiatowy nie może obowiązku rozbiórki traktować jako czynności doprowadzającej do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu ww. przepisu, bowiem faktycznie inwestycja co do której wydano orzeczenie rozbiórki przestanie istnieć. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w odwołaniu organ II instancji wskazał, że uwzględnił argumentację skarżącej co do błędnego oznaczenia adresata skarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem ta nieprawidłowość, przy zachowaniu obowiązku orzeczonego z tych samych przyczyn, nie uzasadniała uchylenia decyzji organu powiatowego i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ponadto w związku ze zmianą podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud. na art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud., wyeliminowano określony przez organ powiatowy termin wykonania robót. Organ II instancji nie stwierdził nieprawidłowości w poczynionych przez organ powiatowy ustaleniach, a odmienna, subiektywna ocena przez skarżącą występujących w sprawie okoliczności, nie ma wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania, czego skarżąca nie uczyniła przed organem I instancji, jak i w trakcie postępowania odwoławczego. Zadaniem organów nadzoru budowlanego nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza. W ocenie organu odwoławczego zebrany przez PINB materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do wydania właściwego rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpoznawanej sprawie doszło do wykonania nowego ogrodzenia, co potwierdzają czynności kontrolne przeprowadzone przez organ powiatowy [...] lipca 2017 r. Jednak dla wydania rozstrzygnięcia nie ma znaczenia fakt, czy doszło do odbudowy, czy też budowy nowego obiektu, bowiem jest on niezgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i należy nakazać jego rozbiórkę. Również względy osobiste, czy też ekonomiczne nie mają wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. W skardze na decyzję [...]WINB z [...] marca 2018 skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. oraz naruszenia art. 7, art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu [...]WINB z [...] marca 2018 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud. w zw. z art. 51 ust. 7 pr.bud., zgodnie z którym, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały zrealizowane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowalnego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych lub rozbiórkę obiektu budowalnego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że nie budzi wątpliwości wykonanie na terenie działki skarżącej ogrodzenia, w części tej działki przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną. Tym samym budowę tego ogrodzenia należy zakwalifikować jako zrealizowaną w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w obowiązujących przepisach (przesłanka z art. 50 ust. 1pkt 4 pr. bud.). Za przepisy, o których mowa w art. 50 ust. 1pkt 4 pr. bud. uznaje się bowiem również postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jako aktów prawa powszechnie obowiązującego. Niezasadny jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych ocenia materiał dowodowy i bada zgodność decyzji z prawem. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Natomiast uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest możliwe tylko wówczas, gdy na skutek uchybień organu I instancji bądź zmiany stanu prawnego konieczne jest wyjaśnienie sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania nie jest więc przesłanką wystarczającą do podjęcia przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego – niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Także błędne powołanie przez organ I instancji podstawy prawnej decyzji, jeżeli nie zachodzi przy tym konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, jest wadliwością, którą powinien usunąć organ odwoławczy w ramach orzeczenia reformatoryjnego z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia organu I instancji nie wymagały przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, gdyż stan faktyczny ustalony przez organ I instancji zawierał elementy wypełniające wszystkie przesłanki niezbędne do zastosowania przez organ odwoławczy właściwej kwalifikacji prawnej. Również nieprawidłowe oznaczenie przez organ I instancji w decyzji strony, będącej adresatem tego rozstrzygnięcia, nie rodziło konieczności powtórzenia postępowania przed organem I instancji, albowiem błąd w oznaczeniu strony polegał na określeniu skarżącej jako reprezentanta spółki. Skarżąca natomiast była stroną postępowania przed organem I instancji jako właściciel nieruchomości, na której wykonano roboty budowlane i postępowanie dotyczyło jej obowiązku, natomiast decyzja błędnie została skierowana do skarżącej jako przedstawiciela spółki, a nie jako właściciela nieruchomości. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydana w sprawie decyzja zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ odwoławczy w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.