VII SA/Wa 1241/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...]z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...], o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ewid. nr [...], obręb 10 Miasto [...], przy ul. [...]w [...]. W uzasadnieniu SKO podało, że wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2021 r., zmodyfikowanym w dniu 19 października 2021 r., M.P zwrócił się do Burmistrza Miasta [...]o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Według SKO, Burmistrz Miasta [...]w sposób wyczerpujący zgromadził i ocenił materiał dowodowy. Sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 – dalej u.p.z.p.) została sporządzona prawidłowo i w odpowiednim zakresie, przy uwzględnieniu okoliczności, że dla planowanej inwestycji organ był zobowiązany zbadać wyłącznie spełnienie warunków zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy. Wykazała ona, że realizacja przedmiotowej inwestycji we wnioskowanym zakresie, będzie stanowiła naruszenie zasad ładu urbanistycznego istniejącego na terenie analizowanym, gdyż uzyskane wskaźniki nie pozwalają na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w pierwotnie wnioskowanym zakresie. SKO podało, że pismem z dnia 25 października 2022 r., Burmistrz Miasta [...]powiadomił wnioskodawcę o tym fakcie oraz poinformował o możliwe maksymalnych parametrach (wynikających z przeprowadzonej analizy), jakie wnioskodawca może uzyskać poprzez modyfikację swojego wniosku. W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżący w swoim piśmie z dnia 2 listopada 2022r., wskazał jedynie, że pierwotnie planowana inwestycja stanowić będzie kontynuacje funkcji zabudowy już występującej na analizowanym terenie oraz że wnioskowana inwestycja w takim kształcie jest możliwa do realizacji. Tym samym wnioskodawca nie dokonał modyfikacji pierwotnego wniosku, co też w ocenie SKO determinowało konieczność sporządzenia decyzji odmownej. SKO wyjaśniło ponadto, że wnioskodawca błędnie zinterpretował treść poprzedniej decyzji z dnia [...] lipca 2022r., nr [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego, SKO wcale nie przesądziło i nie nakazało organowi pierwszej instancji wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z żądaniami wskazanymi we wniosku, lecz wskazało na błędy w przeprowadzonej analizie urbanistycznej, w tym w szczególności poprzez pominięcie części zabudowy posadowionej na działce o nr ewid. [...] pomimo, że część działki znajdowała się w obszarze analizowanym. Dodatkowo SKO wskazało na brak szczegółowego wyliczenia w zakresie poszczególnych wskaźników, w sposób pozwalający na ich prawidłową ocenę. Uchybienia te zostały, w ocenie SKO, konwalidowane. Jeżeli chodzi o brak uwzględnienia zabudowy znajdującej się na działce o nr ewid. [...], to do akt sprawy organ dołączył decyzję Burmistrza Miasta [...]z dnia [...]lipca 2022r., z której wynika, że przytoczona działka uległa podziałowi w taki sposób, iż zabudowa ta (działka) nie jest objęta obszarem analizowanym, co oznacza, że nie może zostać uwzględniona w analizie urbanistycznej. W ocenie SKO, w sposób prawidłowy sporządzono analizę urbanistyczną. Dokument ten oraz jego zapisy są sporządzone i przedstawione w sposób jasny, przejrzysty oraz co najważniejsze w sposób dający się zweryfikować, zaś wnioski jakie wyciągnął organ pierwszej instancji są prawidłowe. SKO po analizie zebranego materiału dowodowego oraz treści zaskarżonej decyzji stwierdziło, iż nie znalazło istotnych uchybień w postępowaniu administracyjnym oraz nie stwierdziło naruszeń w przedmiocie zastosowania przepisów prawa materialnego. Podkreśliło, że projekt decyzji, w tym analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przygotowały osoby, które posiadają uprawnienia na podstawie art. 5 pkt 5 ww. ustawy. Skargę na tę decyzję wniósł M.P. podnosząc zarzut naruszenia: 1. art. 61 u.p.z.p. oraz art. 7, 8, 10, 89 § 2, 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez dokonanie interpretacji przepisów ustawy sprzecznie z zasadami wykładni werbalnej jak również z ratio legis unormowań ustawowych, a nadto pominięcie przy rozstrzyganiu większości zarzutów skarżącego co do treści zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2023 r. Burmistrza Miasta [...]i jej uzasadnienia, w tym naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez wpisanie uzasadnienia innej, odrębnej decyzji Burmistrza Miasta [...]nr [...] toczącej się w innym czasie niż postępowanie, którego efektem jest zaskarżona decyzja nr [...]; 2. art. 7, 9 i 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uchylenie się od rozstrzygnięcia kwestii mających dla sprawy zasadnicze znaczenie, a nadto wewnętrzne sprzeczności uzasadnienia powodujące niemożność poznania rzeczywistych i jasnych przesłanek uwzględnianych przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia; 3. przepisów prawa administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do zaakceptowania istniejącego stanu jako właściwego, gdy z treści materiału sprawy wynika, że jest to stan naruszający rażąco przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art 8 k.p.a. prowadząc do naruszenia zasady zaufania obywateli do organów Państwa; 4. przepisów prawa materialnego tj. u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych tej ustawy; 5. takiego ukształtowania treści czynności prawej, że z formalnego punktu widzenia czynność ta nie sprzeciwia się przepisom prawa, ale w rzeczywistości zmierza ona do osiągnięcia celów zakazanych przez prawo co dotyczy podziału działki nr [...]dokonanego decyzją z dnia [...]lipca 2022 roku czyli po uchyleniu w dniu [...] lipca 2022 roku przez SKO w [...]decyzji z dnia [...] maja 2022 r., gdzie SKO podniosło zarzuty dotyczące działki [...]jako pominiętej w analizie, choć na tej działce stał budynek częściowo w obszarze analizowanym. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w kwietniu 2015 roku zaakceptowany został przez Burmistrza wniosek innego podmiotu (decyzja nr [...]) o warunki zabudowy dla budowy dwóch budynków wielorodzinnych w okolicy, gdzie zabudowa była jedynie złożona z budynków jednorodzinnych. I tu odwrotnie niż przy zaskarżonej decyzji nr [...]- sąsiedztwo budynków jednorodzinnych wręcz uzasadniało budowę budynków wielorodzinnych. Skarżący wskazał, że w obydwu decyzjach pojawił się analogiczny problem - sąsiadujące działki były zabudowane jednorodzinnie. Obydwie zaś te zabudowy realizują funkcję zabudowy mieszkaniowej. W obydwu przypadkach winna być zatem wydana decyzja pozytywna. W odniesieniu do decyzji nr [...] nie było przeszkodą to, że budynki jednorodzinne nie odpowiadały szerokości, wysokości itp. parametrom budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W ocenie skarżącego organ, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, wysłuchując strony w trakcie postępowania, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. W zaskarżonej decyzji mowa jest o konwalidowaniu uchybienia co skarżący uznaje za zupełnie niezrozumiałe. Zasugerował, że dokonano tego, aby przeszkodzić w uwzględnieniu wniosku skarżącego. Poddał w wątpliwość rzeczywisty cel podziału ww. działki, co powinno zostać ustalone przez SKO tym bardziej, że nasuwa się oczywista możliwość obejścia prawa w ten sposób, że podzielono działkę nr [...], aby odrzucić zarzut nieobjęcia tej działki analizą. Tymczasem na temat przyczyn podziału działki nr [...]jak też zbieżności czasowej tego podziału z treścią decyzji SKO z [...] lipca 2022 - w zaskarżonej decyzji nie ma nawet słowa, a podział uznaje się niejako za oczywisty i nie mający związku z decyzją SKO z [...] lipca 2022 r. Ta kwestia wymagała ustalenia, a SKO nie tylko uchyliło się od analizy tego przypadku ale wbrew obowiązkowi tego przypadku nie chciało analizować. Dodatkowo podniesiono, że narusza rażąco przepisy k.p.a. fakt braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji i zastąpienie tego obowiązku ustawowego umieszczeniem pod zaskarżoną decyzją uzasadnienia sporządzonego kiedy indziej, w innym czasie przy okazji formalnie innego postępowania. Przez to zaskarżona decyzja nie omawia wszystkich zarzutów odwołania od decyzji z 9 stycznia 2023 r. ani też do nich się nie ustosunkowuje. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2023 r., nr [...]o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ewid. nr [...], obręb [...], Miasto [...], przy ul. [...]w [...]. Przyczyną odmownego załatwienia wniosku było ustalenie, że realizacja tej inwestycji będzie stanowiła naruszenie ładu urbanistycznego istniejącego na terenie analizowanym. Organy doszły do przekonania, że uzyskane wskaźniki średnie z tego obszaru nie pozwalają na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w pierwotnie wnioskowanym zakresie. W ocenie Sądu, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz analizując argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach, takie stanowiska organów orzekających w sprawie należy uznać za niewadliwe. Niewątpliwie na działce ew. nr [...]przy ul. [...]w [...]nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w takiej sytuacji ustalenie możliwości lokalizacji planowej przez skarżącego inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym musiało odbywać się na podstawie decyzji wydanej na podstawie u.p.z.p. Decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego, a nie uznania jak twierdzi skarżący. Wniosek inwestora nie tylko wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale też wyznacza jego przedmiotowe ramy. Organ jest obowiązany zatem rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku i jeśli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa (spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p.) nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 951/16, z 17 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2076/16; wyrok NSA z 11 października 2022 r., II OSK 1432/21). Wobec tego organ zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Jednym z czynników decydujących o kształcie przyszłej zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Wymaga ona dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy charakterystyki urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Nowa zabudowa ma wpisywać się w tak ustaloną urbanistyczną całość. Sposób ustalania wymagań, wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kluczową rolę dla ustalenia wymagań dotyczących zagospodarowania terenu w takim postępowaniu stanowi prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego. Możliwa jest wówczas ocena, czy spełniony jest wymóg tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Obecnie zasady wyznaczania obszaru analizowanego zostały określone w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., jednak w sprawie zastosowanie miał § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co prawda przepis ten został uchylony na mocy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2399), jednak stosownie do § 2 tego aktu, do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Powołanie się zatem przez organ odwoławczy na art. 61 ust. 5a u.p.z.p. było nieprawidłowe, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie jest bowiem kwestionowane, że szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (pojęcie używane w powyższym rozporządzeniu) wynosi 35 metrów. Wobec tego, skoro pod rządami zarówno ww. rozporządzenia, jak również obecnie obowiązującej ustawy, obszar analizowany wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość (odpowiednio frontu działki lub frontu terenu), to należy uznać, że jego wyznaczenie w promieniu 105 m mieści się w minimalnych wartościach. Sąd nie stwierdził, by obszar analizowany został wyznaczony w sposób dowolny, tzn. mniejszy niż określony w przepisach lub też w sposób sztucznie zawyżony. Zasadą powinno być wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Obszar ten może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora (por. np. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1389/19; z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1952/21). W realiach niniejszej sprawy Sąd nie dostrzegł takich szczególnych okoliczności, związanych z potrzebą zachowania ładu przestrzennego, które uzasadniałaby rozszerzenie granic obszaru analizowanego przez organy. Został ponadto wyznaczony na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w skali 1:1000 - stanowiącej załącznik graficzny do analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu. Jak wyjaśnił organ I instancji, z wyniku analizy wyłączono budynki gospodarcze, garażowe oraz inne budynki niemieszkalne, które pełnią funkcje pomocnicze względem budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a ich parametry techniczne dostosowane są do pełnienia funkcji pomocniczych, nie zaś zamieszkania. Z wyniku analizy wyłączono także budynki usługowe, w tym budynki handlowe, ponieważ ich parametry wynikają głównie z pełnionych funkcji użytkowych i nie przystają do parametrów zabudowy mieszkaniowej. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie uznał za błędne stanowiska organu, wyłączającego z analizy wszystkie budynki niemieszkalne. Należy bowiem mieć na uwadze, że Sąd nie może orzekać na niekorzyść strony, a uchylenie decyzji w niniejszej sprawie i nakazanie organom przeprowadzenie ponownej analizy z uwzględnieniem wszystkich legalnie posadowionych budynków w obszarze analizowanym spowodowałoby, że jeszcze zmniejszyłyby się średnie wskaźniki dotyczące szerokości elewacji frontowych czy wysokości budynku. Jak wskazano bowiem w analizie, parametry techniczne tych budynków dostosowane są do pełnienia funkcji pomocniczych, nie zaś zamieszkania. Wobec tego uwzględnienie parametrów wszystkich budynków, co wynika z akt sprawy, tym bardziej nie doprowadziłoby do możliwości realizacji inwestycji w kształcie proponowanym przez inwestora, bowiem średnia wszystkich budynków wynosi 6 metrów, szerokość elewacji frontowej 8 metrów, zaś wskaźniki przyjęte wyłącznie dla zabudowy mieszkaniowej są wyraźnie większe. Jeżeli chodzi o brak uwzględnienia zabudowy znajdującej się na działce o nr ewid. [...], to kwestia ta została wyjaśniona przez SKO. Skoro działka ta została podzielona w taki sposób, że znajduje się obecnie poza obszarem analizowanym, to oznacza, że nie może zostać uwzględniona w analizie urbanistycznej. Powiększenie obszaru analizowanego wymagałoby zaś od organu szczegółowego wyjaśnienia w tym zakresie, poza tym nawet uwzględnienie jednego dodatkowego budynku przy przyjętych do analizy kilkudziesięciu nieruchomościach nie mogłoby w znaczący sposób wpłynąć na ustalone wskaźniki możliwej zabudowy. Jak już zaznaczono, w analizowanym obszarze znalazło się kilkadziesiąt budynków mieszkalnych jednorodzinnych o maksymalnie 2,5 kondygnacji nadziemnej, maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 10 metrów, maksymalnej szerokości elewacji frontowej 15,5 metra i jeden budynek mieszkalny wielorodzinny o 5 kondygnacjach nadziemnych, maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 16 metrów, szerokości elewacji frontowej 24,5 metra. Planowana inwestycja miała polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o 3 kondygnacjach nadziemnych (1 podziemna), o szerokości elewacji frontowej 23 m, wysokości kalenicy 10,7 m. Podkreślić należy, że wszystkie parametry planowanego obiektu muszą odpowiadać cechom zabudowy i zagospodarowania terenu objętego obszarem analizy. Z ww. rozporządzenia wynika (§1), że ustalenia wymaga: linia zabudowy; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokość elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Zaznaczenia wymaga, że w sytuacji, gdy inwestycja nie wpisuje się w parametry wynikające z przeprowadzonej analizy, ani też nie zachodzą przesłanki do określenia innych, indywidualnych wartości wynikających również z analizy, organ nie ma możliwości uwzględnieniu wniosku. Zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustalono, że średnia szerokość elewacji frontowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budynku mieszkalnego wielorodzinnego w obszarze analizowanym wynosi 10,2 m. Mając na uwadze obliczoną średnią szerokość elewacji frontowych budynków wynik mieszczący się w tolerancji 20%, o której mowa w ww. paragrafie tj. przyjmuje przedział - od 8,2 m do 12,2 m. Jednocześnie, stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jak wskazały organy orzekające w sprawie analiza urbanistyczna nie uzasadniała konieczności odstąpienia od podstawowego sposobu określania szerokości elewacji frontowej. Organy wzięły pod uwagę dominującą wysokość zabudowy, dominującą funkcję zabudowy jednorodzinnej, oraz to, że budynek wielorodzinny znajduje się w oddaleniu od planowej inwestycji, na skraju obszaru analizowanego. Niewadliwie zatem przyjęto, że ustalenie szerokości elewacji frontowej na poziomie średniej szerokości budynków mieszkalnych zapewniłoby zachowanie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie planowanej zabudowy do już istniejącej. Zatem stwierdzić należy, iż planowana przez skarżącego inwestycja – szerokością elewacji frontowej – nie wpisywała się w istniejącą zabudowę. Już choćby z tego powodu wniosek inwestora nie mógł zostać uwzględniony. Również planowana wysokość inwestycji była zdecydowanie wyższa od zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Stosownie do § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Stosowanie zaś do ust. 3, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Jak ustaliły organy i co nie jest kwestionowane, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach sąsiednich tj. nr [...] i [...]wynosiły odpowiednio 3,5 m i 6,5, zatem tworzyły uskok. Średnia wartość w odniesieniu do budynków mieszkalnych jednorodzinnych i budynku mieszkalnego wielorodzinnego na obszarze analizowanym wynosi 6,3 m. Istnieje co prawda możliwość wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z analizy taka możliwość nie wynika, zatem również zaproponowana wysokość górnej kalenicy - 10,7 m nie wpisuje się w zastany stan zabudowy. Ustalono ponadto, że planowana inwestycja przekracza średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla działek zabudowanych w obszarze analizowanym, a taki sposób ustalania tego parametru wynika z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Wynosi on 0,195, a jak wyliczyły organy generuje powierzchnię zabudowy dla inwestycji na poziomie ok. 179 m2, co znacząco odbiega od wartości podawanej przez inwestora – 322 m2. Jednocześnie z analizy nie wynikała dopuszczalność wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. W tej sytuacji nawet możliwość ustalenia obowiązującej linii nowej zabudowy czy geometrii dachu dla inwestycji nie ma znaczenia, skoro nie wpisuje się w istniejącą zabudowę przekraczając parametry wysokości, szerokości czy wskaźnika powierzchni zabudowy. Jeżeli inwestycja nie wpisuje się w parametry wynikające z przeprowadzonej analizy, ani też nie zachodzą przesłanki - wynikające z tej analizy – do określenia innych, indywidualnych wartości wynikających również z analizy, organ nie ma możliwości uwzględnieniu wniosku. Zaskarżona decyzja jest w tym zakresie prawidłowa. Odnosząc się natomiast do podnoszonych w skardze zarzutów – dotyczących naruszenia przepisów k.p.a. należy wskazać, że nie są one na tyle istotne, by zachodziła konieczność uwzględnienia skargi. Sąd dostrzegł pewne uchybienia w decyzji organu II instancji, o czym wspomniano już wyżej, dostrzega również lakoniczność uzasadnienia tej decyzji, jednak samo rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Podstawowym dowodem, który podlega ocenie przez organy w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy jest analiza urbanistyczna. To na jej podstawie można ocenić, czy planowane zamierzenie wpisuje się w istniejącą zabudowę i tym samym będzie stanowiło kontynuację funkcji, bądź też istnieją szczególne okoliczności, które umożliwiają w sposób indywidualny ustalić wskaźniki przyszłej inwestycji. Takich ustaleń, na podstawie prawidłowo sporządzonej analizy, organy dokonały. Organ I instancji przed wydaniem decyzji korespondował również z inwestorem wskazując, że generalnie planowana inwestycja może nie komponować się z otaczającą zabudową, jednak inwestor nie zmienił swoich założeń. W piśmie z dnia 6 grudnia 2022 r. inwestor został również zawiadomiony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów – a także możliwości zgłoszenia nowych dowodów. Nie sposób zatem uznać, by uprawnienia procesowe strony w jakikolwiek sposób zostały naruszone. Podnoszony przez skarżącego zarzut, że jego wniosek o ustalenie warunków zabudowy został rozpoznany dowolnie i arbitralnie, zupełnie inaczej niż w przypadku innego podmiotu (decyzja nr [...]) nie może zostać uwzględniony. Przedmiotem kontroli nie jest decyzja nr [...]więc Sąd, nie dysponując aktami tej sprawy, nie może się racjonalnie odnieść do tego zarzutu. Na marginesie należy również wspomnieć, że w Biuletynie Informacji Publicznej miasta [...]pod tym numerem widnieje decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenie polegającego na budowie sieci wodociągowej przy ul. [...]w [...], a nie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że powodem uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji jest nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania. Nie jest bowiem naruszeniem zasady dwuinstancyjności sytuacja, w której organ odwoławczy rozpoznając odwołanie w uzasadnieniu ostatecznej decyzji nie ustosunkowuje się tylko do niektórych zarzutów zawartych w odwołaniu, zwłaszcza, że okoliczności te, w świetle zgromadzonego materiału dowodowy nie mają istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skoro ani zaskarżona, ani poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, zatem skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.