VII SA/Wa 1239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant Spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi I. W. i S. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz I. W. i S.W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla P. J. na budowę zespołu czterech budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z czterema szambami szczelnymi na działce nr ew. [...] obr. [...] w [...]. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. po rozpatrzeniu odwołania I. W. i S. W. utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r. w sprawie VIISA/Wa 533/12 oddalił skargę I. W. i S. W. na decyzję nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji zaznaczył, że Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P.J. (dalej jako inwestor) pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z czterema szambami szczelnymi. Jako podstawę prawną wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 dalej Prawo budowlane). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że budynki usytuowane będą w odległości mniejszej niż 3 m do granicy z sąsiednią działką będącą własnością skarżących. Organ uznał skarżących za strony tego postępowania, uwzględniając § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. zwane dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r.). Organ I instancji stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Do wniosku inwestor załączył wymagane dokumenty, szczegółowo wymienione w uzasadnieniu decyzji. Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko zaprezentowane w tym rozstrzygnięciu. Wyjaśnił, że projekt budowalny spełnia wymogi wynikające zarówno z przepisów techniczno- budowlanych, jak i z decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] maja 2009 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (sześć segmentów po jednym lokalu każdy). Organ odwoławczy wskazał, że § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ściana bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka inwestora ma szerokość mniejszą niż 16 m, dopuszczalne jest więc usytuowanie budynków w odległości mniejszej niż 3 m dla ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej I. W. i S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt VIISA/Wa 533/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a. (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także gdy po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Żaden z tych przypadków nie zaistniał w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 214 r. w sprawie II OSK 2782/12 wskazał na naruszenie przez sąd I instancji przepisów prawa materialnego tj. § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli ustaleń faktycznych dotyczących zacienienia budynku skarżących zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości i wskazał, że w świetle dyspozycji § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Obowiązek ten jest spełniony, pod warunkiem że między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania- dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Należy także podkreślić, że wysokość przesłaniania, o której stanowi §13 ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Natomiast w tej sprawie, jak podnoszą skarżący, odległość budynków projektowanych od budynku usytuowanego na sąsiadującej działce nr ewid. [...] wynosi 7,15 m zaś wysokość przesłaniania wynosi 8,43 m (różnica wysokości do kalenicy planowanych budynków, tj. 9,63 m i wysokości najniżej położonego okna budynku przesłanianego, tj. 1,20 m). Dlatego też odległość projektowanych obiektów budowlanych od budynku istniejącego na działce nr ewid. [...] byłaby mniejsza niż wysokość przesłaniania. Stwierdzić należy, że powyższa kwestia nie została wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego przed organami. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 77 i 107 kpa uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie poprzez organ odwoławczy sprawy przy uwzględnieniu przedstawionej przez skarżących opinii specjalistycznej, która powinna być poddana swobodnej ocenie dowodów w świetle dyspozycji art. 75 § 1 Kpa oraz zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w rozumieniu art. 7 i 77 § 1 Kpa. Jest to o tyle ważne, jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny, że z tej opinii zdaniem skarżących niedwuznacznie wynika, iż projektowana inwestycja zlokalizowana jest za blisko istniejącego budynku na nieruchomości nr ew. [...] i będzie go zacieniać tj. pozbawiać wymaganego przepisami prawa materialnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z powyższych względów wobec ustaleń i ocen organu konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.