VII SA/Wa 1230/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB") decyzją z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...]po rozpatrzeniu odwołania G.H.(dalej: "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 – dalej: "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej: "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. J. i B.J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ewid. [...]w [...], jedn. ewid. [...] [...] wieś, obręb [...]. Organ podejmując decyzję stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] – [...]", przyjętego uchwałą nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 1996 r. (dalej: "MPZP"). Inwestycja została również uzgodniona postanowieniem Dyrektora Urzędu [...]w [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...]z uwagi na bliskie położenie inwestycji w obszarze ochronnym brzegu morskiego. Inwestorzy przedłożyli także analizę zacienienia i przesłaniania, z której wynika, że obszar oddziaływania zaprojektowanego budynku nie ulega zmianie i spełnione są warunki zapewnienia oświetlenia dziennego względem działek sąsiednich. W ocenie organu, zamierzenie budowlane nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Przedłożony projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające właściwe uprawnienia budowlane. Pismem z [...] lipca 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Starosty [...]. Jako podstawę wniosku wskazała niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami MPZP. Ponadto, wskazała, że jako właścicielka sąsiedniej nieruchomości nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 3. Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 157 § 1 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 p.b., art. 81 ust. 1 pkt 2 p.b. i art. 82 ust. 3 p.b. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z [...] sierpnia 2018 r. Organ I instancji stwierdził, że działka nr ewid. [...]w [...], objęta zaskarżoną decyzją Starosty [...], znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowanej działki nr ewid. [...], stanowiącej własność G.H.. Z kolei załączona do projektu budowlanego analiza przesłaniania oraz nasłonecznienia (s. 20A i nast. projektu budowlanego) obejmuje swoim zasięgiem budynek zlokalizowany na działce nr ewid. [...]. Projektowana zabudowa powinna – zdaniem organu – spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Objęcie sąsiedniej nieruchomości analizą wykonaną na podstawie § 13 i § 60 rozporządzenia pozwala zatem stwierdzić, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Przedstawione okoliczności zdaniem Wojewody [...] dowodzą, że skarżąca legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Wojewoda [...] ponadto stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 p.b., albowiem inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne oraz załączył przewidziane prawem dokumenty. Organ nie stwierdził również, aby rozwiązania projektowe zatwierdzoną decyzją rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia, w szczególności inwestycja nie narusza § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia (dotyczących sytuowania obiektów budowlanych). Projektowany budynek jest usytuowany ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości [...]m od granicy z działką nr [...]i [...]. Działki sąsiednie nr [...]i [...]są działkami drogowymi. Ponadto inwestycja nie narusza § 19 ust. 1 rozporządzenia (dotyczącego sytuowania wydzielonych miejsc postojowych), ponieważ zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku (§ 19 ust. 5) oraz § 19 ust. 2, ponieważ zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową (§ 19 ust. 7). Projektowane zamierzenie nie narusza § 23 ust. 1 rozporządzenia (dotyczący sytuowania miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), gdyż w zabudowie jednorodzinnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się (§ 23 ust. 4). Z kolei załączona do projektu budowlanego analiza nasłonecznienia oraz przesłaniania (s. [...]projektu budowlanego) nie dowodzi, aby w sprawie doszło do naruszenia § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. W myśl art. 60 § 1 i 2 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Zgodnie z ust. 2 w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju. Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia zdaniem organu wynika, że pokoje mieszkalne znajdujące się w budynku zlokalizowanym na nieruchomości skarżącej mają zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w godzinach 7:00-17:00. Ponadto organ wskazał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP obszaru "[...]– [...]w zakresie funkcji, która na terenie oznaczonym symbolem M.2. (ustalenia jak dla terenu M.l.) przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą lub pensjonatową z dopuszczeniem usług nieuciążliwych jako funkcji towarzyszącej obiektom mieszkalnym lub pensjonatowym (§ 3 planu). Inwestycja jest również zgodna z § 5 ust. 1 MPZP w zakresie: maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, rozumianego jako procent powierzchni zabudowy do powierzchni działki – max 20% (w projekcie 19,9%), powierzchni działki biologicznie czynnej – min. 60% (60,5% w projekcie), kąta nachylenia dachu 35°-45° obustronnie symetryczny (w projekcie 45° obustronnie symetryczny). Nieprzekraczalne linie zabudowy oznaczone w części graficznej MPZP nie zostały również przez projektowane zamierzenie naruszone. Zdaniem organu, budynek nie spełnia wymagań MPZP w zakresie dopuszczalnej liczby 2,5 kondygnacji. Z rysunków przedstawiających przekroje budynku, w szczególności przekrój B-B i C-C wynika bezsprzecznie, że posiada on trzy pełne kondygnacje. W projekcie przewidziano również poddasze, którego rzut nie został zamieszczony w części architektonicznej projektu. Ze schematu konstrukcyjnego poddasza (s. 47 projektu budowlanego) wynika jednak, że zastosowany pod nim strop jest identyczny jak strop parteru. Odnosząc się zaś do zdjęć załączonych przez skarżącą do pisma z dnia [...] listopada 2019 r., które przedstawiają wykonanie otworów okiennych w poddaszu budynku, organ wyjaśnił, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje w poddaszu żadnych otworów. Wykonanie ich stanowi zatem odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, że nieprzekraczalna wysokość zabudowy, o której mowa w MPZP została określona nie tylko poprzez dopuszczalną liczbę kondygnacji, ale również poprzez wysokość okapu (tj. nie wyżej niż 8 m do okapu). Wskazanej wysokości zatwierdzony projekt przestrzega. W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo odniósł się do podniesionych w pismach zarzutów skarżącej. Wskazał, że wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim pomieszczeń i ich rozkład oraz domysły, że budynek będzie użytkowany jako obiekt turystyczny, nie stanowią kryteriów określonych w art. 35 p.b., które powinien brać pod uwagę organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzut skarżącej dotyczący niewystarczającej liczby projektowanych miejsc postojowych w opinii Wojewody [...] również jest bezzasadny, ponieważ MPZP określa wymaganą liczbę miejsc parkingowych wyłącznie dla zabudowy pensjonatowej, tj. 1 miejsce parkingowe na 1 pokój gościnny. Dla przewidzianej inwestycji przewidziane zostało 1 miejsce postojowe. Niemniej powierzchnia działki pokryta projektowaną geokratą pozwala na ewentualne wydzielenie ich dodatkowej liczby. Odprowadzenie zaś wód opadowych, zgodnie z § 4 MPZP, ma nastąpić "powierzchniowo i krótkimi odcinkami kanałów - do odbiornika istniejących rowów układu melioracyjnego". Natomiast według opisu do projektu (s. 15 projektu budowlanego) wody opadowe z dachów i terenu utwardzonego mają być odprowadzane powierzchniowo na teren działki. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skarżącej związanych m.in. z naruszeniem spokoju, hałasem, obawą przed występowaniem wilgoci w budynku, Wojewoda [...]i wyjaśnił, że przytaczane okoliczności nie korespondują z żadnym naruszeniem przepisu prawa w sprawie udzielenia na budowę. Do rażącego naruszenia prawa nie dochodzi, gdy w subiektywnym przekonaniu strony miało miejsce działanie organu administracji niezgodne z prawem i uznawane przez stronę za poważne lub szczególnie dotkliwe. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter zobiektywizowany. 4. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. GINB stwierdził, że decyzja Starosty [...]z [...] sierpnia 2018 r. nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z postanowieniami MPZP, albowiem faktycznie zamierzenie budowlane ma 3 kondygnacje, jednakże zachowana została określona w planie maksymalna wysokość zabudowy – do okapu – 8,0 m. Inwestycja nie narusza rażąco § 23 (dotyczący miejsc gromadzenia odpadów stałych), czy też § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) rozporządzenia. Zdaniem organu decyzja nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku ze szczegółowymi przepisami rozporządzenia. Organ II instancji nie stwierdził również, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone decyzją Starosty [...] rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia. W szczególności nie uchybiono rażąco § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy (pkt 1) oraz 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (pkt 2). Elewacja północna projektowanego budynku zlokalizowana została w odległości 4,0 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast elewacja południowa w odległości 8,52 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. [...].Elewacja wschodnia zlokalizowana została zaś w odległości 4,0 m od granicy z działką nr ewid. [...], natomiast elewacja zachodnia w odległości 10,23 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...]. Organ drugiej instancji stwierdził również, że projektowane miejsce postojowe nie narusza § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, gdyż projektowane miejsce postojowe zaprojektowane zostało w odległości 3,8 m od granicy z działką nr ewid. [...]i ok. 1,73 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. [...]). Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego nasłonecznienia organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, jak również nie powołała się w istocie na jakąkolwiek okoliczność, która mogłaby skutecznie podważyć rzetelność wykonanych pomiarów i analiz przedłożonych przez inwestora, w tym analizy nasłonecznienia i analizy przesłaniania. Jednoczenie GINB wskazał, że znajdujące się w aktach sprawy opracowania sporządzone zostały przez uprawnionego architekta i są w ocenie organu odwoławczego wiarygodne. Analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] doprowadziła GINB do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do kwestia pozbawienia skarżącej udziału w postępowaniu zakończonym decyzją organu stopnia podstawowego GINB wskazał, że może to ewentualnie stanowić przesłankę wyłącznie do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast w zakresie pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że osoba uprawniona do danej nieruchomości ma prawo zagospodarować ją wedle swego uznania, zaś jedynym warunkiem dopuszczalności projektowanej zabudowy jest jej zgodność z obowiązującymi unormowaniami, zwłaszcza warunkami technicznymi. 5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G.H.. Skarżąca stwierdziła, że w sprawie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Staroty [...], gdyż decyzja ta została wydana w niezgodności z rzeczywistością. Jej zdaniem działka nr ewid. [...] nie jest położona jak to wynika z MPZP i graniczy z działką nr ewid. [...], a wprost przeciwnie, bo graniczy z inną działką i leży na rogu ul. [...]i ul. [...]i. Ponadto zdaniem skarżącej podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Staroty [...] jest nieuznanie jej za stronę postępowania administracyjnego. Jako kolejną przesłankę wskazała niezgodność zrealizowanej inwestycji z projektem budowlanym. Inwestycja została zaprojektowana jako budynek mieszkalny jednorodzinny składający się z dwóch kondygnacji i poddasza, natomiast w rzeczywistości budynek składa się z trzech kondygnacji i poddasza. W projekcie przewidziano 1 miejsce, co zdaniem skarżącej jest niezgodne z prawem, bo niewiadome gdzie pakować będą przyszli klienci przebywający w budynku. 6. Odpowiadając w dniu 7 lipca 2020 r. na ww. skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów I (Wojewoda) i II (GINB) instancji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. J. i B.J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ewid. [...]w [...], jedn. ewid. [...]_[...] wieś, obręb [...] 2. W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku bezsprzecznego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Przesłanki wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a zatem powinny być interpretowane w sposób ścisły, natomiast ustalenie, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, musi być bezsporne (por. wyrok NSA z 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 281/21). Dla oceny zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa decydujący jest stan prawa na dzień wydania decyzji podlegającej weryfikacji, nie zaś późniejsza zmiana prawa, czy też jego odmienna interpretacja (por. wyrok NSA z 25 lutego 2021 r. sygn. akt II GSK 34/19). Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" stanowi tzw. klauzulę generalną, należąc do kategorii pojęć nieoznaczonych, wymagających zindywidualizowania i odniesienia się do każdego przypadku odrębnie. Rozważanie ad casum, czy ziściła się ta przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, wymaga roztrząsania konfliktu dwóch zasad - zasady stabilności decyzji ostatecznej oraz zasady praworządności. Nie jest przypadkiem, że pojęcie to budzi istotne wątpliwości, tak w doktrynie, jak i w judykaturze. W tej pierwszej, w ocenie Sądu, trafnie wskazuje się, że wszystkich cech rażącego naruszenia prawa nie można in abstracto jednoznacznie skatalogować, a pojęcie to ze swej natury cechować się będzie zawsze otwartością (por. M. Sieniuć, Rażące naruszenie prawa w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w: Kodyfikacja postępowania administracyjnego, Na 50-lecie k.p.a., red. J. Niczyporuk, Lublin 2010, s. 717). W orzecznictwie wskazuje się, że gdy chodzi o "rażące naruszenie prawa", jako wadę decyzji, chodzi o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w postępowaniu zwykłym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia, jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1941/11). Ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych. 3. Dodatkowo wskazać należy, że system weryfikacji decyzji administracyjnej na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Żadna z przesłanek wznowienia postępowania nie może jednocześnie skutkować nieważnością decyzji administracyjnej, a naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1549/04). Zatem podnoszona w toku postępowania administracyjnego kwestia pozbawienia skarżącej udziału w postępowaniu zakończonym decyzją organu stopnia podstawowego może ewentualnie stanowić przesłankę wyłącznie do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podobnie również zarzuty związane z ewentualnym obniżeniem wartości budynku na działce należącej do skarżącej nie mogą być analizowane, gdyż jest to potencjalny problem cywilnoprawny rozstrzygany przed sądem powszechnym a nie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Nadzwyczajny tryb stwierdzenia nieważności decyzji nie służy zatem regulowaniu stosunków sąsiedzkich bądź rozwiązywaniu rodzących się na ich tle konfliktów. 4. Sporna inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolno stojącego na działce nr ew. [...] położonej w K. Generalnie można przyjąć, że osoba uprawniona do danej nieruchomości ma prawo zagospodarować ją wedle swego uznania, zaś jedynym warunkiem dopuszczalności projektowanej zabudowy jest jej zgodność z obowiązującymi unormowaniami, zwłaszcza warunkami technicznymi. Wymaga podkreślenia, że przepisy prawa nie zakazują zagospodarowania nieruchomości w sposób, który ograniczałby zabudowę działek sąsiednich. Takie zagospodarowanie jest jak najbardziej dopuszczalne z tym jednak zastrzeżeniem, że nowa zabudowa musi być zgodna z wymogami przewidzianymi przepisami prawa. Co więcej należy zwrócić uwagę, iż nowo projektowana zabudowa powoduje pewne ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania działek sąsiednich. Nie oznacza to jednak, że zabudowa taka narusza prawo. Z projektu zagospodarowania terenu (stanowiącego część projektu budowlanego) wynika, że działka inwestycyjna nr [...]od strony zachodniej graniczy z ul. [...]. GINB dokonał zatem ustalenia stanu faktycznego w oparciu o projekt budowlany, który podlegał zatwierdzeniu przez Starostę [...]. Skarżąca zakwestionowała zgodność nazwy ulicy, wskazując, że ulica nosi nazwę "[...]", a nie "[...]a" dołączając przy tym odpowiednie dokumenty. Z załączonych przez skarżącą dokumentów wynika, że działka inwestycyjna nr [...] położona jest przy ul. [...]. Wskazana przez skarżącą rozbieżność dotyczy nazwy ulicy, która stanowi działkę ewidencyjną nr [...]. To, zdaniem GINB, nie daje podstawy do stwierdzenia, że "pozwolenie na budowę zostało wydane w niezgodności z rzeczywistością". W projekcie zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - rys. A.0 - s. 21) numery w ewidencji gruntów zarówno w odniesieniu do działki inwestycyjnej, jak i działek sąsiadujących z inwestycją zostały podane w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, nie ulega zatem wątpliwości, że wykazany przez skarżącą błąd odnośnie do nazwy ulicy miał rzeczywiście miejsce. Nie był to jednak błąd, który mógłby stanowić podstawę uchylenia (zmiany) decyzji. Z innych dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika bowiem bezsprzecznie właściwa lokalizacja inwestycji i działek sąsiadujących. Zatem nieistotne naruszenie prawa, jak błąd lub nieścisłość prawna nie mająca wpływu na istotną treść rozstrzygnięcia - nie może być traktowana jako podstawa uchylenia lub zmiany decyzji. 5. W ocenie Sądu, zasadnie GINB odniósł się szczegółowo w zaskarżonej decyzji i wykazał, że nie zachodzą żadne z przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. mogących skutkować nieważnością decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Sąd podziela te ustalenia. Zatem wszelkie wskazane w skardze zarzuty należało uznać za bezzasadne i nie mające żadnego wpływu na rozstrzygnięcie organów. 6. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. (przepisy wg. stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., powyższy dokument inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Wskazać należy, że w p.b. istnieje zatem domniemanie prawdziwości oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro jednym z wymogów wniosku o zatwierdzenie pozwolenia na budowę jest złożenie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jest to w zakresie wykazania takiego prawa wymóg wystarczający, to dopóki takie oświadczenie nie zostanie skutecznie zakwestionowane, korzysta ono z domniemania jego zgodności ze stanem prawnym (por. wyrok WSA w Lublinie z 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 483/20). Inwestorzy wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...]położona w [...], gm. [...]) na cele budowlane. Tym samym w analizowanym przypadku nie naruszono "rażąco" wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami MPZP. W przypadku każdego projektu budowlanego niezbędna jest jego spójność (a co za tym idzie podlega badaniu) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami MPZP i taka zgodność powinna zachodzić w chwili wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 803/19). Sporna budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego została przewidziana na działce inwestycyjnej nr ew. [...]objętej zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej we [...] z[...]kwietnia 1996 r., nr [...], w sprawie uchwalenia MPZP obszaru "[...]" położonego w obrębie geodezyjnym [...]między ulicą [...], terenami zainwestowania tej wsi, drogą wiejską biegnąca z[...]do podnóża [...] i terenami łąk i pastwisk (Dz. Urz. Woj. [...] z [...].12.1996 r., Nr [...], poz. [...]). Działka nr ew. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w MPZP symbolem M.2 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub pensjonatowa z dopuszczeniem usług nieuciążliwych jako funkcji towarzyszącej obiektom mieszkalnym lub pensjonatowym (§ 3 MPZP). Zatem sporna inwestycja (budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolno stojącego) nie narusza "rażąco" ustaleń MPZP w zakresie przeznaczenia terenu. Dodatkowo organ nie stwierdził "rażącego" naruszenia innych przepisów MPZP: - parametry projektowanego budynku nie naruszają rażąco ustaleń co do linii zabudowy; wskaźnika intensywności zabudowy (procent powierzchni zabudowy do powierzchni działki) - max. 20% (projektowany - 19,90% - Projekt budowlany - s. 15); - powierzchni działki biologicznie czynnej - min. 60% (projektowana - 60,5% - Projekt budowlany - s. 15); - nieprzekraczalnej wysokość zabudowy - nie wyżej niż 8,0 m do okapu (projektowana - 8,0 m - Projekt budowlany - Przekroje A-A B-B C-C - rys. A-5 - s. 34; Przekrój D-D - rys. A-6 - s. 35); - kąta nachylenia dachu - 35°-45° obustronnie symetryczny (projektowany - dach symetryczny o kącie nachylenia połaci 45° /połacie główne/ i 35° /lukarny/ - Projekt budowlany - Rzut dachu - rys. A-4 - s. 32); - zabezpieczenia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych dla zabudowy jednorodzinnej na terenie własnej działki - brak ustaleń (projektowane - 1 miejsca parkingowe - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - rys. A.O - s. 21). 8. Warto zwrócić również uwagę na to, że § 5 ust. 2 MPZP przewiduje nieprzekraczalną wysokość zabudowy budynków mieszkaniowych jednorodzinnych wolnostojących lub pensjonatowych - do 2,5 kondygnacji. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez "kondygnację" należy rozumieć, poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Zarówno w ustawie p.b. jak i w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych brak jest definicji "poddasza". Definiując pojęcie "poddasza" orzecznictwo odwołuje się do definicji słownikowej, określając "poddasze" jako "przestrzeń między stromym dachem a ostatnią kondygnacją budynku, wykorzystywana jako strych lub adaptowana do celów mieszkalnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza. Tom 3, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003, s. 223), czy też "jako ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem spadzistym" (por. wyrok WSA w Lublinie z 17 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 82/12, wyrok WSA w Gdańsku z 14 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 286/10). Tymczasem projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny został przez projektanta opisany jako budynek składający się z 2 kondygnacji + poddasza (Projekt budowlany - s. 15). Z brzmienia § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że prawodawca traktuje "poddasze" z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi jako odrębną, niezależną "kondygnację" budynku. W przedmiotowej sprawie MPZP przyjęty został w okresie w którym nie obowiązywało rozporządzenie w sprawie warunków technicznych z 2002 r., jednak przepisy ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie również traktowały poddasze przeznaczone na pobyt ludzi jako odrębną kondygnację budynku (§ 3 pkt 14 i § 6 rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r.). Z analizy projektu budowlanego wynika, że na "poddaszu" przewidziane zostały pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, rozmieszczone analogicznie jak pomieszczenia na 2 kondygnacji (zob. Projekt budowlany - rzut poddasza, rys. A-3 - s. 31 i Projekt budowlany - rzut piętra, rys. A-2 - s. 30), których wysokość jest większa niż 2 m (zob. Projekt budowlany - Przekroje A-A B-B C-C - rys. A-5 - s. 34). W ocenie GINB projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny ma trzy pełne "kondygnacje". Czyli inaczej mówiąc, wskazane "poddasze" stanowi "odrębną "kondygnację". Sąd podziela te spostrzeżenia. Należy jednak zwrócić uwagę, że przepisy p.b. nie definiują "połowy kondygnacji", a zatem takie sformułowanie nie jest jednoznaczne i ostre. Zarówno w obowiązującym stanie prawnym, jak i w dniu wydawania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. w przepisach prawa nie występowały pojęcia takie jak "połowa kondygnacji", "niepełna kondygnacja", czy "część kondygnacji". Jednocześnie należy podkreślić, że w § 5 ust. 2 MPZP parametr dotyczący wysokości zabudowy został określony w sposób następujący: "(...) nieprzekraczalna wysokość zabudowy - 2,5 kondygnacje, nie wyżej niż 8 m do okapu". W ocenie Sądu, pomimo, że budynek mieszkalny jednorodzinny zaprojektowany został jako 3-kondygnacyjny, to jednakże nie można uznać, że doszło do "rażącego" naruszenia § 5 ust. 2 MPZP, gdyż zachowana została określona w MPZP maksymalna wysokość zabudowy. Zachowany został wymóg co do maksymalnej wysokości projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego do okapu - 8,0 m. W orzecznictwie wskazuje się, że ze względu na sposób ukształtowania ładu przestrzennego i wpływy na otoczenie danej inwestycji najważniejszym warunkiem do spełnienia powinno być kryterium krańcowej wysokości zabudowy, niż liczba kondygnacji (por. wyrok NSA z 13 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3061/14, wyrok NSA z 24 października 2014 r., sygn. akt 929/13). Zachowanie dopuszczalnej wysokości budynku, zgodność jego funkcji z przeznaczeniem w MPZP lub decyzją o warunkach zabudowy, skutkują tym, że nawet brak zachowania liczby kondygnacji nie prowadzi do wniosku, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 17 października 2014 r., sygn. akt II OSK 2939/13). Skoro MPZP ustalił jako warunek wymóg zachowania konkretnej nieprzekraczalnej wysokości zabudowy, to za zbytni rygoryzm należy uznać, wymóg zachowania również określonej przez MPZP maksymalnej ilości kondygnacji. Ze względu na sposób ukształtowania ładu przestrzennego i wpływy na otoczenie danej inwestycji najważniejszym warunkiem do spełnienia winno być kryterium krańcowej wysokości zabudowy, niż liczba kondygnacji (por. wyrok NSA z 13 września 2016 r. II OSK 3061/14). Sąd w pełni podziela takie rozumowanie. W związku z powyższym, zasadnie przyjął GINB w zaskarżonej decyzji, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. nie narusza "rażąco" art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z obowiązującym na analizowanym obszarze MPZP. 9. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ramach analizy projektu zagospodarowania terenu z punktu widzenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. organ bada jego zgodność z planem miejscowym, a nie bada istniejących, czy potencjalnych możliwości w tym zakresie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 462/19). GINB nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. "rażąco" uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Sąd w pełni podziela te spostrzeżenia. W szczególności nie uchybiono "rażąco" przepisom § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy (pkt 1) oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (pkt 2), gdyż elewacja: - północna projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami zlokalizowana została w odległości 4,0 m od granicy z działką nr ew. [...]; - południowa projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami zlokalizowana została w odległości 8,52 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. [...]); - wschodnia projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami zlokalizowana została w odległości 4,0 m od granicy z działką nr ew. [...]; - zachodnia projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z otworami zlokalizowana została w odległości 10,23 m od granicy z działką drogową nr ew. [...]. Zasadnie GINB przyjął również, że projektowane miejsce postojowe nie narusza § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. (stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - dla samochodów osobowych, w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie; przy czym zgodnie z ust. 7 § 19 zachowanie tej odległości nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową); gdyż z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - rys. A.O - s. 21) wynika, że projektowane miejsce postojowe zaprojektowane zostało w odległości: - 3,8 m od granicy z działką nr ew. [...]; - około 1,73 m od granicy z działką drogową nr ew. [...] (ul. [...]). Przypomnieć należy, że to projektant sporządzający dokumentację budowlaną ma obowiązek przeprowadzić analizę danej inwestycji w zakresie zapotrzebowania na miejsca postojowe i uwzględnić w dokumentacji projektowej taką ich liczbę, która będzie adekwatna do potrzeb użytkowników projektowanego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1511/07). Dodatkowo przypomnieć należy, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego Stosownie do § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2. zostały zachowane wymagania, o których w § 57 i 60. Z kolei w myśl § 57 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Zgodnie zaś z § 60 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00 - 16:00, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 7:00 - 17:00 (ust. 1). W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 ww. rozporządzenia co najmniej do jednego pokoju (ust. 2), przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3). W projekcie budowlanym znajduje się analiza nasłonecznienia (Projekt budowlany - s. 20A i 20B) i analiza przesłaniania (Projekt budowlany - s. 20C i 20D), sporządzona przez mgr inż. arch. S.K., z której wynika, że "projektowany budynek na działce [...]w [...] może wpływać negatywnie na znajdujący się budynek na działce [...]- przesłaniać i zacieniać po godzinie 19.00 w miesiącach letnich". Jednocześnie należy zauważyć, że choć projektant w powyższym podsumowaniu ww. analiz wskazał działkę o nr ew. [...] (również należącą do skarżącej) to jednak z całokształtu materiału dowodowego oraz z graficznych opracowań stanowiących załączniki do ww. analizy nasłonecznienia i przesłaniania wynika że projektant dokonał analizy w odniesieniu do budynku skarżącej usytuowanego na działce nr ew. [...] (z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr ew. [...]jest niezabudowana). Podkreślić należy, że w trakcie postępowania zarówno przed Wojewodą, jak i przed GINB skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, jak również nie powołała się w istocie na jakąkolwiek okoliczność, która mogłaby skutecznie podważyć rzetelność wykonanych pomiarów i analiz przedłożonych przez inwestora, w tym analizy nasłonecznienia i analizy przesłaniania. Znajdujące się w aktach sprawy opracowania sporządzone zostały przez uprawnionego architekta i są wiarygodne. Kwestia nasłonecznienia została wyjaśniona w sposób czytelny i zrozumiały, pozwalający na skontrolowanie prawidłowości przeprowadzonej analizy. GINB odnosząc się do podnoszonego obok zarzutu przesłaniania budynku, również zarzutu dotyczącego zacienienie działki zasadnie wyjaśnił, że wymogi zawarte art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. dotyczącym przesłaniania, określa się dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Przepis ten może więc mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z jego treści, gdyż umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w zakresie zacienienia i czasu nasłonecznienia w odniesieniu do istniejących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1617/16). Ochronie nie podlega zacienienie działki (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA 2427/03). GINB zasadnie wskazał również, że sporna inwestycja nie narusza rażąco § 23 (miejsca gromadzenia odpadów stałych), czy też § 271 (warunki ochrony przeciwpożarowej) rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Zatem poprawnie wskazał, że decyzja Starosty[...]z [...] sierpnia 2018 r. nie naruszała rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. omawianymi przepisami rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. 10. Dodatkowo można wskazać, że projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a projektanci złożyli oświadczenie (stosownie do art. 20 ust. 4 p.b.) o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe oświadczenie stanowi dowód sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 584/15). Zasadą jest, że odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt, którzy mają obowiązek złożyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.). Przepis art. 35 p.b. przewiduje ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organy nadzoru budowlanego (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 2089/18). 11. W ocenie GINB szczegółowa analiza decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. prowadziła do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd kontrolujący decyzję podziela te spostrzeżenia. 12. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.