VII SA/Wa 1206/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , sędzia WSA Mirosław Montowski, asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi Z.D. Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. znak[...]; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Z.D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako "organ" lub "GDOŚ") postanowieniem z 4 maja 2022 r. nr DOA-WPPOH.612.291.2021.ŁC utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej jako "RDOŚ") z [...] czerwca 2021 r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] położonej w miejscowości N., obręb [...], gmina [...]. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrz [...] pismem z 4 czerwca 2021 r. zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na przedmiotowej działce. GDOŚ postanowieniem z 28 czerwca 2021 r. odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji. W uzasadnieniu postanowienia podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w związku z lokalizacją inwestycji w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], na terenie którego obowiązuje uchwała Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego nr [...] z dnia [...] września 2019 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], powoływana dalej jako "uchwała w sprawie obszaru chronionego". GDOŚ stwierdził, że planowana inwestycja narusza zakaz określony w § 5 pkt 2 uchwały w sprawie obszaru chronionego, tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (wówczas Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku". GDOŚ nie znalazł jednocześnie możliwości zastosowania odstępstw od ww. zakazu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. D. (dalej jako "skarżący" lub "inwestor") wniósł o jego zmianę i wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie został przekroczony limit 5000 m2, przewidziany w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 listopada 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), powoływanego dalej jako "rozporządzenie". Nie wiadomo więc, na jakiej podstawie RDOŚ uznał, że powierzchnia części działki ulegająca przekształceniu (369 m2) jest tożsama z całkowitą powierzchnią tej działki (3007 m2), skoro wielkość obszaru ulegającego przekształceniu została precyzyjnie określona w piśmie skarżącego z 30 marca 2021 r. Jest on też dokładnie wyrysowany na załączonej do wniosku mapie (obszar oddziaływania inwestycji oznaczony literami B-C-D-G-H-J-B, wykreślony linią koloru niebieskiego), natomiast powierzchnię całej działki ogranicza linia koloru zielonego, pomiędzy literami A-C-E-F-A. Organ przyjął natomiast uznaniowo hipotezę, że cały teren działki ulegnie przekształceniu i wyciągnął z niej niezasadne skutki prawne. GDOŚ postanowieniem z 4 maja 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] czerwca 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, zlokalizowana jest na działce położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], a zatem koniecznym było zbadanie, czy nie stoi ona w sprzeczności z regulacjami uchwały w sprawie obszaru chronionego, wynikającymi z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021 r. poz. 1098), w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawiera rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaś zgodnie z jego § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze, przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, do których m.in. należy Obszar Chronionego Krajobrazu [...]. Teren przedmiotowej działki jest obszarem niezabudowanym, o powierzchni ok. 0,3 ha i składa się z gruntów ornych RIVa i RIVb. Na załączniku graficznym do projektu decyzji o warunkach zabudowy wyrysowano nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6 m od oznaczonej na projekcie decyzji o warunkach zabudowy dz. nr [...], z której odbywa się dojazd do przedmiotowej działki. Mimo wskazanej nieprzekraczalnej linii zabudowy, w ocenie organu, teren przeznaczony do przekształcenia obejmuje cały teren działki, czyli powierzchnię ok. 0,3 ha. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Stąd też przez "powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia" rozumie się powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia i mogą to być zmiany krótko, bądź długoterminowe, tj. różnego rodzaju zabudowa z towarzyszącą jej infrastrukturą, ale też powierzchnia parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, ramp, inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora. W ocenie organu, również powierzchnia biologicznie czynna może stanowić powierzchnię zabudowy, bowiem choć stanowi ona "obszar zieleni", to jednak jest to również obszar przeznaczony do przekształcenia. Inwestor w ramach inwestycji może według swojej woli przekształcić teren inwestycji pod elementy aranżacji zieleni, co stanowi o dopuszczeniu do ingerencji w teren o charakterze dotychczas nieprzekształconym. Nie można zatem uznać, że do kwalifikacji przedsięwzięcia zaliczać się będzie tylko teren zajęty przez zabudowę oraz ewentualne chodniki i dojazd. GDOŚ zauważył, że choć planowana inwestycja nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia, to jednak zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Takim obiektem jest zespół zabudowy mieszkaniowej. Organ zwrócił uwagę, że wraz z ocenianym w niniejszej sprawie wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (projekt decyzji znak: [...]) inwestor wystąpił również z drugim wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla takiego samego rodzaju inwestycji (budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnego) na dz. nr [...], zlokalizowanej po drugiej stronie drogi dojazdowej do przedmiotowej nieruchomości (projekt decyzji znak: [...]). Łączna powierzchnia terenu przeznaczonego do zagospodarowania na obu działkach wynosi ok. 0,6 ha. Należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia, podstawą do sumowania parametrów przedsięwzięć o tym samym charakterze jest położenie obiektów budowlanych w kompleksie wydzielonych działek - na jednej działce lub na kilku działkach bezpośrednio przylegających i np. połączonych tą samą drogą wewnętrzną. W konsekwencji uznano, że planowana inwestycja wraz z drugą na działce sąsiedniej przekracza powierzchnię 0,5 ha i zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym narusza zakaz określony w § 5 pkt 2 uchwały w sprawie obszaru chronionego, tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu, brak jest przy tym możliwości zastosowania odstępstw, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, stanowiących odpowiednio, że zakazy w obszarach chronionego krajobrazu nie dotyczą: wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, co wynika wprost z samego charakteru planowanej do realizacji inwestycji. W sprawie nie zostały spełnione także warunki do zastosowania odstępstwa z art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, bowiem dla przedsięwzięcia nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, która wykazałaby brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Ocena taka dokonywana jest bowiem w ramach postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś jak stwierdzono w projekcie decyzji o warunkach zabudowy (pkt II ppkt 8): "Projektowana inwestycja nie jest ujęta w wykazie przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu", a w konsekwencji nie wydano dla niej takiej decyzji. Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego nieprawidłowego ustalenia powierzchni zabudowy oraz zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ wyjaśnił, że kwalifikacji przedsięwzięć dokonuje się na podstawie rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które zawiera katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacji takiej dokonuje się na podstawie przeznaczenia obiektu, rodzaju użytku gruntowego, na terenie którego planowana jest budowa obiektu, lokalizacji przyszłego obiektu względem granic form ochrony przyrody oraz na podstawie powierzchni zabudowy przyszłego obiektu. W związku z tym samo przeznaczenie działek pod zabudowę mieszkaniową nie oznacza jednocześnie, że każda inwestycja może zostać uzgodniona albo, że nie dojdzie do zsumowania parametrów podzielonych przedsięwzięć (szczególnie o takim samym rodzaju i w tej samej lokalizacji) i zakwalifikowania ich do jednego przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie wnioskowane zamierzenie zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać, przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na powyższe nie można było uzgodnić przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i wskazał, że wydając zaskarżone postanowienie organ w istocie oparł się na jednej przesłance przyjmując, że powierzchnia części działki przeznaczonej do przekształcenia (którą skarżący określił jako 369 m2) jest tożsama z całkowitą powierzchnią tej działki (tj. 3007 m2). Taka niedopuszczalna interpretacja skutkuje koncepcją, że w sprawie (w połączeniu z bliźniaczą sprawą), rzekomo nastąpiło przekroczenie kryterium obszarowego 5000 m2, przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia. Zaprezentowane przez GDOŚ stanowisko podważa jednak sens prawny istnienia odrębnego pojęcia - teren podlegający przekształceniu, skoro w obu instancjach przyjmują, że w każdym przypadku jest to powierzchnia całkowita działki. Analogiczne zarzuty odnoszą się do rozumienia pojęcia powierzchnia biologicznie czynna. Zdaniem skarżącego, z niewiadomych powodów organ uznał, że przekształceniu ulegnie całość obszaru działki, tj. 3007 m2, zamiast deklarowanej przez skarżącego części – 369 m2, mimo że zarówno we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz w załączniku graficznym jest ściśle określony obszar oddziaływania inwestycji. Niedopuszczalne jest uznaniowe przyjmowanie koncepcji, że cały teren nieruchomości ulegnie przekształceniu. Przedstawione okoliczności wskazują, że nie nastąpiło przekroczenie w sprawie powoływanego limitu powierzchni 5000 m2, co winno skutkować uzgodnieniem projektu decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie GDOŚ utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ, którym odmówiono uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] położonej w miejscowości N., obręb [...], gmina [...]. Obowiązkiem organu uzgadniającego, mającego za podstawę projekt decyzji o warunkach zabudowy, było ustalenie, a następnie rozważenie, czy planowana inwestycja może być zrealizowana na wskazanym, objętym ochroną obszarze i w sposób przekonujący przedstawienie zajętego stanowiska w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dacie wydawania postanowienia pierwszej instancji Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest po uzyskaniu uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody nie będących obszarami położonymi w granicach parku i jego otuliny. W postępowaniu uzgodnieniowym wskazany organ wypowiada się więc na temat planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na ochronę przyrody. W sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu, organ musi dokonać oceny, czy inwestycja ta jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego utworzony został ten obszar. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Sejmik Województwa Kujawsko-Pomorskiego uchwałą z [...] września 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, wyznaczył Obszar Chroniony Krajobrazu [...] (§ 1 ust. 1 uchwały). Skarżący nie kwestionuje również, że obszar ten obejmuje dz. nr [...], wskazaną w projekcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowana terenu jako miejsce planowanej inwestycji. Zdaniem organu, przeprowadzenie planowanej przez inwestora budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości objętej ww. formą ochrony, doprowadzi do naruszenia § 5 pkt 2 uchwały w sprawie obszaru chronionego, zgodnie z którym na Obszarze Chronionego Krajobrazu [...], wprowadza się, m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowa inwestycja przekroczy bowiem powierzchnię zabudowy określonej w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, a w konsekwencji jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji skarżący zobowiązany będzie do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organów na gruncie niniejszej sprawy uznać należy za co najmniej przedwczesne. Zauważyć trzeba, że katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle przepisów tego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć: - przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania; - przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ; - tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112). Organy, jak już wskazano powyżej, dokonując kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia odwołały się do § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Zgodnie ponadto z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Definicję powierzchni zabudowy zawiera z kolei § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. W związku z powyższym słusznie uznały organy, że do powierzchni zabudowy należy wliczyć nie tylko powierzchnię zabudowy budynków oraz powierzchnię dojść i dojazdów do budynków, ale także pozostałą powierzchnię, która w wyniku realizacji inwestycji zostanie przekształcona, w tym tymczasowo, w celu realizacji przedsięwzięcia. Jednakże organy dokonując prawidłowej interpretacji omawianych przepisów, sposób bardzo lakoniczny uzasadniły dlaczego uznały, że w niniejszej sprawie wyżej określona powierzchnia zabudowy obejmie całą powierzchnię działki, a w konsekwencji przekracza 0,5 ha, mimo że strona w złożonym wniosku jednoznacznie wskazała, co następnie wprost wyszczególniono w pkt I ppkt 3 lit. k projektu decyzji o warunkach zabudowy, że "łączna maksymalna powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu na terenie dz. nr [...] wyniesie 369 m2". Z samego natomiast faktu, że inwestycja ma być realizowana na działce o pow. 0,3007 ha nie można wyprowadzić automatycznie wniosku, że teren całej tej nieruchomości ulegnie przekształceniu, a w konsekwencji ziszczą się przesłanki do uznania terenu tej działki jako "powierzchni zabudowy", o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Podobnie w przypadku dz. nr [...] organy wskazały jako powierzchnię zabudowy całą powierzchnię tej działki, tj. 0,3042 ha, podczas gdy we wniosku inwestora, jak też w pkt I ppkt 3 lit. k projektu decyzji o warunkach zabudowy jako "łączną maksymalną powierzchnię terenu podlegającą przekształceniu w wyniku realizacji inwestycji wskazano 360 m2". Jak słusznie zauważył skarżący, zaprezentowane przez organy stanowisko podważa sens zawarcia w rozporządzeniu definicji "powierzchni zabudowy", na którą składa się "powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane" oraz "pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia", jeśli organy z góry przyjmowałyby, że w każdym przypadku "powierzchnią zabudowy" jest powierzchnia całej działki inwestycyjnej. Niewątpliwie przedsięwzięcia planowane na obu działkach, polegające na budowie trzech domów jednorodzinnych na terenie każdej z działek odrębnie, realizowane na dz. nr [...] i nr [...], należy potraktować jako przedsięwzięcia ze sobą powiązane, skoro mają jednego inwestora i połączone są jedną drogą wewnętrzną, a co mogło stanowić podstawę do sumowania parametrów przedsięwzięć o tym samym charakterze na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, to jednak w ocenie Sądu wątpliwości budzi, czy po ich zsumowaniu powierzchnia terenu przeznaczonego do zagospodarowania faktycznie na obu działkach wyniesie 0,6049 ha, jak wskazał organ, a co wypełni próg określony § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia, tj. 0,5 ha. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadmimistracyjnym wskazywano, że termin "powierzchnia zabudowy" dotyczy powierzchni terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia, przez co za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać całą powierzchnię, która ulegać ma zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, obejmującą m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów, inne tereny utwardzone oraz obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1165/17; www.orzecznienia.nsa.gov.pl). Mając zatem na uwadze, że z treści projektu decyzji o warunkach zabudowy przedłożonego do opiniowania, wprost wynika, że "łączna maksymalna powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu na terenie dz. nr [...] wyniesie 369 m2", niezrozumiałym jest całkowicie odmienne stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że przekształceniu ulegnie cały teren działki o łącznej pow. 0,3007 ha, bez dokonania stosownych wyjaśnień w tym przedmiocie. Bezspornym pozostaje, że planowana do realizacji zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z niezbędną infrastrukturą (3 budynków) wpłynie na część terenu ww. działki, to jednak organy w żaden sposób nie wyjaśniły, czy faktycznie przekształcenie to dotyczyć będzie całej jej powierzchni, tym bardziej, że analiza akt i projektu decyzji przedłożonego do zaopiniowania, nie wskazuje, aby powierzchnia podlegająca przekształceniu przekraczała 0,5 ha, nawet po zsumowaniu tej powierzchni z powierzchnią terenu podlegającego przekształceniu w przypadku sąsiedniej dz. nr [...]. Z powyższych względów Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że organy przedwcześnie i bez dokładnej analizy przyjęły, że inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy winien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Niniejszy wyrok w żadnym stopniu nie przesądza bowiem o braku konieczności uzyskania takiej decyzji, a jedynie kwestionuje argumentację organu, która miała służyć uzasadnieniu takiej potrzeby. Organy co najmniej przedwcześnie uznały bowiem, że powierzchnia 0,5 ha zostanie przekroczona, a tym samym nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości, z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., czy w sprawie ziściły się przesłanki do uznania przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozpoznając sprawę ponownie organy, mając na względzie uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu, dokonają ponownej oceny przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, pamiętając przy tym, że powierzchnię pozostawioną bez jakiejkolwiek ingerencji należałoby wyłączyć z powierzchni zabudowy decydującej o kwalifikacji przedsięwzięcia. W razie uznania po raz kolejny, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, powyższe powinno zostać poparte stosownym uzasadnieniem oraz wykazaniem, że faktycznie powierzchnia zabudowy terenu obejmie całą powierzchnię działki inwestycyjnej, nie zaś jej określoną część. Organ w celu ustalenia powyższego może wystąpić do Burmistrza [...] np. o dokumenty przedłożone wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a które wskazywać będą, jaką część przedmiotowej działki przeznaczono pod zabudowę oraz pod przekształcenie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy, na które to koszty składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.