VII SA/Wa 1185/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić P. Sp. z o.o. w W. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 200 zł (dwieście złotych).

W dniu 21 maja 2014 r. P. Sp. z o.o. w W. złożyła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...]. Pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. strona skarżąca została wezwana do nadesłania 2 egzemplarzy odpisów skargi oraz złożena oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz prawidłowo sporządzonego odpisu KRS skarżącej spółki – podpisy pod skargą i pod pełnomocnictwem oraz odpisem z KRS nie są tożsame w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego w dniu 2 lipca 2014 r. Termin na uzupełnienie braków formalnych skargi minął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejsze sprawie strona skarżąca została w sposób prawidłowy wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz pouczona o skutkach ich nieuzupełnienia. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało odebrane przez skarżącego w dniu 2 lipca 2014 r., a zakreślony termin 7 dni minął bezskutecznie. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.