VII SA/Wa 1142/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Gmina [...] złożyła do Sądu skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej ustalonej postanowieniem PINB w [...] z [...] lipca 2017 r. znak [...] z tytułu samowolnej budowy odcinka sieci wodociągowej z przyłączami w miejscowości [...], gmina [...]. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na szkodę jaką może ponieść Gmina lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek. Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w razie stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki do zastosowania w danej sprawie ochrony tymczasowej spoczywa na stronie wnioskującej. Jej zadaniem jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania. Nadto, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy rozstrzygnięcie nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. II OZ 1075/08, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OZ 881/11, Lex nr 984686). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem - co do zasady - aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie umorzenia opłaty legalizacyjnej, a więc decyzji o charakterze odmownym, procesowym, nie rozstrzygającym sprawy merytorycznie. Nie przyznaje ono stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków, zatem nie można mówić w tym przypadku o możności wywołania przez tę decyzję niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Po wtóre, wniosek nie zawiera szczegółowego uzasadnienia, nie wskazano żadnych informacji bądź argumentów, poza gołosłownym twierdzeniem, odnoszącym się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niejasne określenia dotyczące "szkody jaką może ponieść Gmina lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" nie poparte argumentacją wskazującą na czym miałaby polegać szkoda nie stanowią o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywistym jest, że konieczność uiszczenia opłaty legalizacyjnej będzie w jakimś stopniu dla Gminy dotkliwa, nie oznacza to jednak obligatoryjnej konieczności wstrzymania wykonania, a jak już wspomniano - w pierwszej kolejności na uwadze należy mieć fakt, że zaskarżona do sądu decyzja, czyli ta której wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy jest decyzją o charakterze procesowym, a nie materialnym, czyli nie dotyczy bezpośrednio nałożenia opłaty, a jedynie zbadania przez organ przesłanek dopuszczalności jej umorzenia. Reasumując, nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę zarówno charakter zaskarżonego aktu, jak i brak uzasadnienia wniosku należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.