VII SA/Wa 1142/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant ref. staż. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Gminy [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę [...] jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania J.W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...], uchylającej, po wznowieniu postępowania na wniosek Gminy [...], decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...]w części dotyczącej działki nr [...] obręb [...] – miasto oraz odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r. znak jw. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w całości oraz stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], wydana została z naruszeniem prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże nie uchylił ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], z uwagi na okoliczność wskazaną w art. 146 § 2 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Postępowanie zakończone wskazaną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego miało następujący przebieg: Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę grupowej kanalizacji sanitarnej w Gminie [...]. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a., po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek J.W., J. Z., S. K., M. B., A. F., A. P., A.K., A. K. i P. P., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...], stwierdził nieważność tej decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. w części dotyczącej działki nr [...] obręb [...]– miasto. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał m. in. na to, iż inwestor obowiązany był wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Burmistrz Miasta [...] powołał się w tym zakresie na zgody właścicieli, ale analiza akt wykazała, że właściciele działki nr [...] takiej zgody nie wyrazili. Pismem z dnia [...] października 2014 r. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...]września 2014 r. złożyła Gmina [...]. We wniosku tym powołano się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że jako inwestor Gmina [...]powinna, a nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Wskazano, iż pełnomocnik Burmistrza [...] powziął wiadomość o wydaniu kwestionowanej decyzji w dniu [...] października 2014 r., tj. na rozprawie przed Sądem Rejonowym w [...] w postępowaniu dotyczącym ustanowienia służebności przesyłu. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...]z dnia [...] września 2014 r. znak: [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...]na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. orzekł o uchyleniu ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] stwierdzającej nieważność w części decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., ze względu na fakt stwierdzenia istnienia podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a na podstawie art. 158 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla Gminy [...] na budowę grupowej kanalizacji sanitarnej w Gminie [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ w pierwszej kolejności wskazał na to, iż wniosek o wznowienie postępowania spełniał wymogi formalne, a następnie – że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia, albowiem Gmina [...] - będąc stroną nie została powiadomiona o postępowaniu, nie doręczono jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani wydanej decyzji. Dokonując ponownej oceny merytorycznej organ uznał, iż decyzja badana w trybie stwierdzenia nieważności została wydana z naruszeniem prawa, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlane, ale uchybienie to jako niewywołujące negatywnych skutków (z uwagi na charakter inwestycji), nie ma charakteru rażącego. Po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...] od tej decyzji, zapadła wskazana na wstępie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ odwoławczy podał, iż postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wskazał też, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W przypadku, gdy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji bada jedynie, czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ wskazał dalej, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wnioskodawca - Gmina [...] we wniosku z dnia [...] października 2014 r. o wznowienie niniejszego postępowania wskazała, że o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], dowiedziała się cyt.: "(...) w dniu [...] października 2014 r. na rozprawie przed Sądem Rejonowym w [...] w postępowaniu toczącym się do sygn. akt [...] z wniosku Gminy [...] o ustanowienie służebności przesyłu (...)". W związku z powyższym należy uznać (jak podał organ), że wniosek Gminy [...]z dnia [...] października 2014 r., który został złożony w [...] Urzędzie Wojewódzkim Delegatura w [...] w dniu [...] października 2014 r., został wniesiony z zachowaniem terminu z art. 148. Następnie, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wznowieniu postępowania rozpoczyna się drugi etap postępowania, zwany też właściwym lub rozpoznawczym. Na tym etapie postępowania bada się istnienie podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia przeprowadza się postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 k.p.a. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. organ wydaje decyzję, w której:1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. zawiera jednak zastrzeżenie, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wymienione w art. 146 k.p.a. okoliczności, które stanowią tzw. przesłanki negatywne, uniemożliwiające uchylenie decyzji dotychczasowej mimo wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania, to upływ czasu (art. 146 § 1 k.p.a.) oraz stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). W zależności od tego czy organ administracji publicznej stwierdzi istnienie przyczyn wznowienia oraz występowanie przesłanek negatywnych wskazanych w art. 146 k.p.a., zobowiązany jest albo odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, albo uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy albo stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe, koniecznym jest ustalenie (jak podał dalej organ), czy w analizowanym przypadku zaistniała podstawa wznowienia postępowania wskazana przez wnioskodawcę, tj. przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca - Gmina [...] jest inwestorem, a tym samym stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (v. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). I dalej, organ zgodził się z argumentacją wnioskodawcy, który podniósł, że jako inwestor został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. Wnioskodawcy nie poinformowano o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]lipca 2003 r., nie doręczono mu również powyższej decyzji organu wojewódzkiego. W konsekwencji organ wywiódł, iż w analizowanym przypadku wystąpiła przesłanka wznowienia. Stwierdzając powyższe organ podkreślił, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. W analizowanej sprawie podstawą wznowienia postępowania jest przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Organ wskazał też ponownie na przepis art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podał, iż w nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że zastosowanie tego przepisu może nastąpić wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Oznacza to zatem, że treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, zaś organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2006, s. 666). Artykuł 146 § 2 k.p.a. zobowiązuje organ - w razie oceny, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - do odmowy jej uchylenia i zastosowania rozstrzygnięcia określonego w art. 151 § 2 k.p.a. (por wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 394/07). I dalej, organ odwoławczy przyjął, że wskazana powyżej wada proceduralna, jaką obarczone było postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], nie wpływa na ocenę jej zgodności z prawem. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], było m. in. ustalenie, że współwłaściciele działki inwestycyjnej nr [...] obręb [...], nie wyrazili zgody na realizację spornej inwestycji. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm. - według stanu na dzień 10 lipca 2003 r.), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie inwestora z dnia [...] października 2003 r., o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (na których zaprojektowano kanalizację sanitarną) na cele budowlane, sporządzone już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i z tej przyczyny, jak wywiódł organ, nie mogące mieć znaczenia dla ważności badanej decyzji. Organ podniósł bowiem, że późniejsza zmiana stanu faktycznego, tj. fakt złożenia przez inwestora oświadczenia z dnia [...] października 2003 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi (w tym działką nr [...], obręb [...]) na cele budowlane w sytuacji, gdy w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r. istniał obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie może sanować rażącego naruszenia prawa, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W szczególności, że współwłaściciele działki inwestycyjnej nr ewid. [...], obręb [...], w tym skarżąca – J. W., do dnia dzisiejszego nie wyrazili zgody na realizację spornej inwestycji na ww. działce. W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska organu wojewódzkiego, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], nie narusza rażąco art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, z uwagi na brak skutków społeczno-gospodarczych stwierdzonego naruszenia. Organ podał, iż skutki stwierdzonego uchybienia są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Podkreślił, że rażąco naruszony przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego dotyka sfery szczególnie wrażliwej - ingerencji w zakres uprawnień właścicieli nieruchomości. Prawo własności, jako najszersze prawo rzeczowe, może być ograniczone tylko wyjątkowo oraz tylko w przypadkach przewidzianych wprost w przepisach prawa. Wskazane powyżej naruszenie bezspornie godzi w konstytucyjnie chronione prawo własności nieruchomości. Stwierdził zatem, że bezprawna ingerencja we własność nieruchomości właścicieli działki nr [...], obręb [...] sprawia, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...] nie może być uznana za akt wydany przez organ praworządnego państwa. Skutki gospodarcze dla użytkowników kanalizacji sanitarnej w Gminie [...], przydatność tejże kanalizacji w zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty oraz stanowisko biegłego sądowego – J. J. zawarte w opinii z dnia [...] września 2013 r., sporządzonej do sprawy sygn. akt [...], iż cyt.: "(...) przebieg kanalizacji w żadnym wypadku nie psuje działki dla chcących coś na niej budować (...)", nie konwaliduje w żaden sposób nieuprawnionego wkroczenia w prawo własności właścicieli działki nr ewid. [...], obręb [...]. Z tej też przyczyny organ odwoławczy uznał, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], ponieważ - pomimo stwierdzonej wyżej wady formalnej, polegającej na naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. - mogłaby wyłącznie zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji uchylonej. Innymi słowy, nawet poprawne ustalenie przez organ wojewódzki kręgu stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty[...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], w tym dopuszczenie do udziału w nim wnioskodawcy - Gminy [...], pozostałoby bez wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewodę [...] (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1744/12). Jednocześnie organ podkreślił, że zarzuty merytoryczne podnoszone przez wnioskodawcę - Gminę [...], w toku niniejszego postępowania wznowieniowego opierają się na dokumentacji sporządzonej po wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], która to dokumentacja nie mogła być wzięta pod uwagę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu stopnia podstawowego. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] i ograniczył się do wskazania naruszenia przez organ wojewódzki prawa procesowego (art. 10 § 1 k.p.a.). Powyższe naruszenie pozostaje bez wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia (decyzji Wojewody [...] z dnia [...]września 2014 r., znak: [...]). Stąd też (jak przyjął) należało uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], oraz stwierdzić, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], wydana została z naruszeniem prawa, jednakże należało odmówić uchylenia ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, strona skarżąca – Gmina [...]wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: -art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w wyniku wydania decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...]lipca 2003 r., znak [...] doszło do rażącego naruszenia prawa, powodującego powstanie skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., znak [...], przez co też wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2003 r., znak [...]w części dotyczącej działki nr [...], obręb [...] - miasto; -art. 146 § 2 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu skargi, nie zgadzając się z oceną organu odwoławczego, strona skarżąca podniosła, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji. Wskazała, że niezbędnym wydaje się w szczególności rozważenie kwestii skutków. W tej też kwestii skarżąca przypomniała, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy m. in. wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Powyższy obowiązek został doprecyzowany w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139 ze zm.), gdzie przewidziano m. in., że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. (art. 3 ust. 1 powołanej ustawy). Biorąc pod uwagę, że przedmiotowa inwestycja obejmowała znaczną część Gminy, przebiegając przez czterysta sześćdziesiąt dwie działki w obrębie samego [...] (a dodatkowo przez siedemdziesiąt osiem działek na terenie sąsiedniej miejscowości [...]), inwestycja realizowana była dla zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców, wreszcie Gmina jako inwestor, kierowała się wyłącznie dobrem ogółu wspólnoty gminnej, należy uznać, iż skutki społeczno-gospodarcze pierwotnej decyzji Starosty [...] nie mogą być uznane jako sprzeczne z przepisami prawa (niepraworządne), a tym samym jako takie, które nie mogą być do pogodzenia z wymaganiami praworządności. Tymczasem w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja wręcz przeciwna; uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., powoduje bowiem, że w obrocie prawnym pozostaje wyłącznie prawomocna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. stwierdzająca nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., przez co też cała inwestycja budowlana w postaci kanalizacji sanitarnej w części przebiegającej przez działkę o nr ewidencyjnym [...] (obręb [...] - miasto), utraciła swoją podstawę i może być uznawana za samowolę budowlaną. Utrzymanie takiego stanu powodowałoby w konsekwencji niemożność zapewnienia zgodnego z prawem wypełniania przez Gminę jednego z ważniejszych, ustawowych zadań, jakim jest zapewnienie ogółowi mieszkańców wspólnoty gminnej dostępu do kanalizacji. Nadto, wskazano, że jak wynika z opinii biegłego sądowego J.J. z dnia [...] września 2013 r., sporządzonej na potrzeby postępowania sadowego przed Sądem Rejonowym w [...], toczącego się pod sygn. akt [...], która zalega w aktach niniejszej sprawy, "zważywszy na geometrię działki, innego "lepszego" od wykonanego przebiegu kanalizacji przez działkę nr [...], gwarantującego potrzeby inwestycji, a jednocześnie stanowiącego najmniejsze obciążenie dla przedmiotowej nieruchomości - nie ma. " Gmina przeprowadziła więc inwestycję w sposób najbardziej optymalny i przy możliwie najmniejszym stopniu uciążliwości dla właścicieli działki. Kanalizacja w żaden sposób nie ogranicza możliwości zabudowy działki w przyszłości, lecz co więcej, zapewnia możliwość łatwego i stosunkowo taniego przyłączenia do sieci ewentualnie stawianych na działce budynków, co winno nawet, jak się wydaje, przyczynić się do wzrostu wartości gruntu jako w pełni uzbrojonego. Jak trafnie stwierdzono w cytowanej opinii: "wykonany przebieg kanalizacji w żadnym wypadku "nie psuje" działki dla chcących coś na niej budować." Natomiast jakiekolwiek naruszenie prawa własności, a w jego ramach możliwości nieskrępowanego dysponowania nieruchomością przez jej właścicieli, o ile nawet miałoby miejsce, to jednak nie mogłoby być uznane za niemożliwe do zaakceptowania. Odmiennej oceny można byłoby zapewne dokonać np. w razie pozbawienia właścicieli władztwa nad nieruchomością, a nie w przypadku nieznacznego tylko ograniczenia owego władztwa. Mając na uwadze przytoczoną argumentację nie sposób, zdaniem skarżącej, zasadnie twierdzić, jakoby w wyniku wybudowania na działce nr [...] pewnego odcinka kanalizacji sanitarnej, wywołano skutki społeczne czy też gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania. Skutki te mogą być jak najbardziej zaakceptowane, przez wzgląd na wartość i przydatność systemu kanalizacji dla społeczności lokalnej Gminy, nie wyłączając właścicieli działki nr [...]. Przechodząc do uzasadnienia drugiego z postawionych zarzutów wskazano, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa co do zasady jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej nieruchomości, co oznaczało, że z naruszeniem art. 7 k.p.a. nie rozważano jej słusznego interesu, we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 k.p.a. Przesłanka z art. 146 § 2 k.p.a. uzasadniona jest tym, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia jest nie tylko ustalenie przyczyn wznowienia, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Rozstrzygnięcie jednak co do istoty sprawy we wznowionym postępowaniu z powołaniem się na art. 146 § 2 k.p.a. nie może nastąpić przy jednostronnej tylko ocenie sprawy. Zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, w każdej sprawie w toku postępowania organy orzekające podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiają sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu i w tym postępowaniu nie były rozważane również jej interesy, we wznowionym postępowaniu nie mógł być zastosowany art. 146 § 2 k.p.a. bez rozważenia słusznego interesu strony nie kolidującego z interesem społecznym. Dopiero wówczas, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej podejmie decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a. Zasadniczo więc, nieuczestniczenie przez jedną ze stron w postępowaniu powoduje niewzięcie pod uwagę interesu tej strony, to zaś skutkuje niemożnością prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku, będącym przedmiotem obecnego postępowania wątpliwości musi budzić stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż pomimo uniemożliwienia Gminie uczestnictwa we wznowionym postępowaniu, nie ma żadnych wątpliwości co do ustalenia stanu faktycznego, a następnie dokonania na tej podstawie oceny sprawy. Tymczasem nie można wykluczyć chociażby sytuacji, w której strona nie uczestnicząca w postępowaniu złożyłaby dodatkowe dowody, mogące zasadniczo wpłynąć na ostateczne rozstrzygnięcie. Z całą jednak pewnością możliwe byłoby podjęcie przez stronę nieuczestniczącą w postępowaniu inicjatywy dowodowej, zmierzającej do wykazania istnienia i wagi interesu społecznego, reprezentowanego przez Gminę, co, jak już wcześniej wykazywano, nie pozostaje bez wpływu na treść decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania J.W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. zapadłej po wznowieniu postępowania z wniosku Gminy [...], w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]lipca 2003 r. znak: [...]. Tą ostatnią organ architektoniczno-budowlany zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę grupowej kanalizacji sanitarnej w Gminie [...] na działkach według wykazu dla przedstawionego obiektu liniowego, według projektu opracowanego przez K. K.. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] Wojewoda [...] po przeprowadzeniu postępowania z wniosku współwłaścicieli działki nr [...] obręb [...] – miasto, stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty [...] w części dotyczącej działki nr [...]. Z wniosku inwestora – Gminy [...], doszło do wznowienia tego postępowania nieważnościowego. Po wznowieniu organ wojewódzki ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. orzekł na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Uznał, iż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia co stanowiło podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej, a dokonując ponownej oceny ważności decyzji Starosty [...]– odmówił stwierdzenia nieważności tego aktu. Uznał bowiem, że choć decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem prawa, to naruszenie to nie ma charakteru rażącego. Dokonując takiej oceny wziął pod uwagę stanowisko inwestora, pominiętego w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] września 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oceny tej nie podzielił i orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie tego organu po uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...], odpowiada rozstrzygnięciu, o którym mowa w art. 151 § 2 k.p.a. W konsekwencji spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy okoliczności faktyczne i prawne dawały podstawę do zastosowania tego przepisu, w myśl którego w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Stosując ten przepis organ odwoławczy wskazał na przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Biorąc pod uwagę okoliczności wynikające z akt sprawy, w tym podnoszone w toku postępowania przez inwestora – Gminę [...], Sąd nie podziela oceny przedstawionej w zaskarżonej decyzji wskazującej na wystąpienie w sprawie ww. przesłanki negatywnej uregulowanej w art. 146, uzasadniającej w efekcie uchylenie decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2015 r. i zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a. Przy czym, w ocenie Sądu, w sprawie bezsporne pozostaje, iż wniosek Gminy [...] o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w części decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] spełniał wymogi formalne i uzasadniał wydanie postanowienia o wznowieniu. Wskazano w nim na przesłankę wznowienia oraz przywołano okoliczności dotyczące zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Tym samym, zasadne było wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. W sprawie nie budzi także wątpliwości ocena organów co do wystąpienia przesłanki wznowienia. We wniosku o wznowienie wskazano na przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, iż Gmina [...] jako inwestor nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] września 2014 r. Analiza akt postępowania nieważnościowego jednoznacznie wskazuje na to, że Gmina [...] choć powinna, to nie uczestniczyła w tym postępowaniu, albowiem nie została o nim zawiadomiona, nie doręczono jej także ww. decyzji z dnia [...] września 2014 r. Stąd też uzasadnione i prawidłowe jest stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia, albowiem organ naruszył art. 10 § 1 k.p.a. błędnie ustalając krąg stron i pomijając w tym postępowaniu inwestora. To zaś obligowało organy orzekające w sprawie do ustalenia, jak wskazana wadliwość postępowania wpłynęła na wynik sprawy. Należało tym samym dokonać ponownej oceny ważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w części dotyczącej działki nr [...], z uwzględnieniem stanowiska strony pominiętej, tj. inwestora. O ile więc Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego co do tego, że po wznowieniu postępowania rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzoną podstawą wznowienia, o tyle nie zgadza się z tym organem, aby wada, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. polegająca na pominięciu jednej ze stron postępowania już tylko z uwagi na jej charakter nie mogła wpłynąć na wydane rozstrzygnięcie. Rację ma bowiem skarżąca podnosząc, iż nieuczestniczenie przez jedną ze stron w postępowaniu powoduje niewzięcie pod uwagę jej interesu. Dlatego też rozstrzygając w postępowaniu wznowieniowym co do istoty, po stwierdzeniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ obowiązany jest, w celu usunięcia stwierdzonej wady, uwzględnić stanowisko strony pominiętej. Tego zaś w niniejszej sprawie przed wydaniem kontrolowanej decyzji zabrakło. W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób nieuprawniony (bo nie poprzedzony konieczną w tym zakresie analizą) stwierdził, że wada proceduralna, jaką było obarczone postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] września 2014 r., nie wpłynęła na końcowy wynik sprawy. Należy przy tym dostrzec, iż Gmina [...] w toku postępowania wznowieniowego wskazała m. in. na to, że w związku z zajęciem działki nr [...] pod inwestycję, której dotyczy decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., z jej wniosku toczy się postępowanie sądowe o ustanowienie na tej nieruchomości (dla Gminy) służebności przesyłu. Na potrzeby tego postępowania zostały sporządzone opinie przez mgr inż. J.J., biegłego sądowego z zakresu budownictwa i inst. sanit., w tym opinia z dnia [...] września 2013 r. Ta też opinia w kopii (m. in.) została złożona przez Gminę do akt niniejszej sprawy. Przedstawiono w niej dokładny opis działki nr [...], z podaniem jej wymiarów, oraz wskazano na faktyczny przebieg wykonanej na podstawie ww. decyzji Starosty, kanalizacji sanitarnej. Podniesiono m. in., iż "(...) przebieg projektowany różni się od przebiegu wykonanego, co akurat dla działki nr [...] wyszło na korzyść bo zrealizowano kanalizację bliżej granicy i na krótszym odcinku". Wskazano także, iż przeprowadzenie kanalizacji przez tę nieruchomość mogło jedynie spowodować wzrost jej wartości i wpłynąć na jej atrakcyjność, a nie odwrotnie. Nadto, stwierdzono, że "(...) wykonany przebieg kanalizacji w żadnym wypadku "nie psuje" działki dla chcących coś na niej budować (...)". Ze stanowiska Gminy i załączonych przez nią w sprawie dokumentów wynika także, iż sporna inwestycja została zaprojektowana na kilkuset działkach w miejscowości [...] i kilkudziesięciu w miejscowości [...], a inwestor posiada stosowne zgody poszczególnych właścicieli tych nieruchomości. Z uwagi na brak zgody współwłaścicieli działki nr [...], zainicjował postępowanie o ustanowienie za wynagrodzeniem służebności przesyłu. Te też okoliczności i ww. dowody (włącznie z charakterem spornej inwestycji) należało, w ocenie Sądu, poddać stosownej analizie. Tego zaś na etapie II instancji w niniejszej sprawie zabrakło, co stanowi o istotnej wadzie tego postępowania. Zważyć jednocześnie trzeba, iż przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] lipca 2003 r. w części dotyczącej działki nr [...] było m. in. ustalenie, że współwłaściciele wskazanej działki nie wyrazili zgody na przedmiotową inwestycję. Sąd nie ma wątpliwości, iż wobec stany prawnego i faktycznego z daty badanej decyzji, decyzja ta została podjęta z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu wówczas obowiązującym). Wskazany przepis w dacie wydania badanej decyzji stanowił, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] brak jest dokumentów wykazujących to prawo do działki nr [...], w tym – zgody współwłaścicieli tej nieruchomości. Dlatego też należy podzielić ocenę organu odwoławczego, iż przy wydawaniu badanej decyzji doszło do naruszenia prawa, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Niemniej stwierdzenie powyższego nie było wystarczające do wskazania, iż badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje bowiem ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać więc wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać (v. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1111/06). Należało tym samym dokonać gradacji stwierdzonego naruszenia, biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, w tym te mające miejsce po wydaniu badanego aktu, dla ustalenia ewentualnych skutków tego uchybienia. Na tym też etapie rozważań należało uwzględnić okoliczności podnoszone w toku tego postępowania przez stronę pominiętą w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] września 2014 r., tj. Gminę [...], czego zaś w sprawie nie uczyniono. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozbawione jest jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Nie do przyjęcia jest przy tym takie stanowisko, iż każde naruszenie przepisów ustawy – Prawo budowlane, wyczerpuje znamiona rażącego. Tak zaś w istocie przyjął Główny Inspektor w niniejszej sprawie, albowiem ograniczył się jedynie do wskazania na to, iż przy wydawaniu badanej decyzji doszło do naruszenia prawa, które bez żadnej dodatkowej argumentacji uznał za mające charakter kwalifikowany. Nie wskazał powodów takiej oceny. Posłużył się jedynie ogólnikowym stwierdzeniem wskazującym na to, iż naruszenie do jakiego doszło, dotyka sfery szczególnie wrażliwej, bo ingeruje w zakres uprawnień właścicieli nieruchomości. Pominął jednocześnie charakter inwestycji, ale też okoliczności podnoszone przez Gminę [...]. Z tych ostatnich wynika zaś, że realizacja spornego odcinka kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] nie zakłóci możliwości zabudowy tej działki, jak również nie wpłynie na obniżenie jej wartości (a wręcz odwrotnie – uczyni nieruchomość bardziej atrakcyjną pod zabudowę). Wynika nadto, że Gmina dąży do uregulowania stanu prawnego w związku z powstałą sytuacją, tj. przeprowadzeniem przez nią na wskazanej nieruchomości, odcinka kanalizacji sanitarnej bez zgody jej właścicieli. Stąd też uruchomiła postępowanie o ustanowienie służebności przesyłu, za wynagrodzeniem i na jej koszt. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy choć stwierdził wystąpienie w sprawie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to rozpoznając sprawę co do istoty, nie ustalił, jak ta wada wpłynęła na ocenę merytoryczną sprawy skoro (na tym etapie) w tych rozważaniach pominął okoliczności ważne dla wnioskodawcy tego postępowania. W tym też zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia prawa przez organ odwoławczy, które w konsekwencji wadliwie doprowadziło ten organ do stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 146 § 2 k.p.a. Podnieść przy tym należy, iż myli się organ odwoławczy twierdząc, że dokumentacja sporządzona po wydaniu decyzji badanej, nie może mieć znaczenia dla oceny tego aktu. W wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2090/10 (Lex nr 1138066), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: "Przy badaniu przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w pierwszej kolejności ustaleniu podlega stan prawny obowiązujący w momencie wydania kwestionowanej decyzji i stan faktyczny wówczas istniejący. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego naruszenia prawa jest więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale też aktualnego w czasie orzekania przez organ nadzorczy." Stąd też, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie po stwierdzeniu naruszenia przepisu Prawa budowlanego, winny były poczynić ustalenia co do okoliczności faktycznych zaistniałych już po wydaniu weryfikowanej decyzji. Dla dokonania oceny, czy naruszenie prawa ma charakter kwalifikowany konieczne jest bowiem uwzględnienie dodatkowych okoliczności występujących w danej sprawie, bo tylko takie podejście pozwala na ustalenie jakie skutki naruszenie to wywołuje/wywołało. Skutki te (zgodnie z obowiązującym orzecznictwem) winny być zaś traktowane jako decydujące o kwalifikacji stwierdzonego naruszenia. Z racji zaś tego, iż skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej natury charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu badanego rozstrzygnięcia. Należało więc w sprawie wziąć pod uwagę także dowody powoływane przez wnioskodawcę - Gminę [...], choć pochodzą z daty po wydaniu badanej decyzji tym bardziej, gdy na ich podstawie możliwe było ustalenie ewentualnych następstw stwierdzonego uchybienia. W konsekwencji, Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, że doszło do naruszenia art. 146 § 2 k.p.a. poprzez co najmniej przedwczesne jego zastosowanie (i przyjęcie, że po wznowieniu mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej – stwierdzającej nieważność w części decyzji Starosty [...]) oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 tej ustawy poprzez nie wykazanie, iż w sprawie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa. Ponownie orzekając organ odwoławczy obowiązany będzie uwzględnić powyżej zaprezentowaną ocenę prawną i jeszcze raz zweryfikować pod względem ważności kwestionowaną w części decyzję o pozwoleniu na budowę, biorąc pod uwagę stanowisko strony pominiętej i dostrzegając w efekcie, że choć naruszenie prawa do jakiego niewątpliwie doszło dotyka prawa własności w związku z brakiem zgody właścicieli na realizację inwestycji na ich działce (o nr [...]), to jednak sama inwestycja jest tego rodzaju, iż z jej wykonaniem dla właścicieli działki nr [...] nie wiążą się negatywne następstwa. Działka nadaje się bowiem do zabudowy, a wykonana kanalizacja może wpływać jedynie pozytywnie na jej wartość. Winien także dostrzec, iż w toku jest postępowanie sądowe o ustanowienie na tej nieruchomości i w związku z ww. inwestycją służebności przesyłu, za wynagrodzeniem. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.