VII SA/Wa 1126/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę.

A.G. (dalej jako: skarżąca) w piśmie z dnia 24 kwietnia 2023 r. wniosła skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] o uzupełnieniu postanowienia tego organu z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] nakładającego na skarżącą obowiązek sporządzenia oceny technicznej (w formie graficznej i opisowej) przeprowadzonych robót budowlanych w lokalu nr 707 ze szczególnym uwzględnieniem robót wykonanych w ścianach międzylokalowych, w aspekcie ich prawidłowości i zgodności z wiedzą techniczną oraz z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytułowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2258). Organ dokonał uzupełnienia w zakresie dodania obowiązku wykonania i dostarczenia do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] z siedzibą przy ul. B. w W. wyników pomiarów emisji hałasu generowanego z lokalu [...] do lokalu nr [...] przez instalację wodną (z urządzeniami) zamontowaną w ścianie międzylokalowej łazienki lokalu nr [...] w budynku przy ul. S. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] kwietnia 2023 r., nr [...] o uzupełnieniu postanowienia tego organu z dnia [...] nr [...] Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Ponadto, z brzmienia § 1b ww. przepisu wynika, iż uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej postanowienia. Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) (postanowienie NSA z 16 września 2010 r., I OSK 1486/10, postanowienie NSA 10 kwietnia 2008 r., I OSK 875/07). Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy m. in. art. 109-113. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Może ono być przedmiotem kontroli Sądu w ramach kontroli postanowienia, uzupełnienia którego dotyczy. Z uwagi na powyższe, skoro na zaskarżone postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.