VII SA/Wa 1117/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na czynności Ministra Zdrowia w przedmiocie procesu legislacyjnego ustawy postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 26 marca 2018 r., E. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na "inny akt lub czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., to jest czynność Rady Ministrów, Sejmu R.P., Senatu R.P. i Prezydenta R.P. polegającą na przyjęciu z inicjatywy Rady Ministrów przez Parlament i podpisanie przez Prezydenta R.P. ustawy z dnia 25 maja 2017 r., o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1200), w zakresie jakim ustawa ta stanowi akt administracyjny, to jest w zakresie jej art. 2 pkt. 2, na mocy którego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne w art. 23 a po ust. 1 dodano art. 1a w brzmieniu "1a. Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu, wskazane w Charakterystyce Produktu Leczniczego do stosowania antykoncepcji otrzymują kategorię dostępności, o której mowa w art. ust. 1 pkt. 2." W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że jest ona niedopuszczalna, albowiem przedmiotem skargi jest szeroko rozumiany proces legislacyjny, który to jest wyłączony z właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego / 10) w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wywiedziona w niniejszym postępowaniu skarga dotyczy szeroko pojętego proces legislacyjnego, tj. czynności Rady Ministrów, Sejmu R.P., Senatu R.P. i Prezydenta R.P. polegających na przyjęciu z inicjatywy Rady Ministrów przez Parlament i podpisania przez Prezydenta R.P. ustawy z dnia 25 maja 2017 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1200). W tym zakresie skarżąca kwestionuje art. 2 pkt. 2 przedmiotowej ustawy, na mocy którego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne w art. 23 a po ust. 1 dodano art. 1a, w brzmieniu "1a. Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu, wskazane w Charakterystyce Produktu Leczniczego do stosowania antykoncepcji otrzymują kategorię dostępności, o której mowa w art. ust. 1 pkt. 2. W ocenie Sądu, wyartykułowany w skardze zarzuty dot. szeroko pojętego procesu legislacyjnego nie stanowi czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się bowiem pogląd, że przez akty lub inną czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne. Nadto, aby akty lub czynności podlegały kontroli sądów administracyjnych, muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Przy czym ostatni wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (za: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1501/12). Do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie można zaliczyć także kwestii wyartykułowanej w niniejszej skardze dotyczącej szeroko pojętego procesu legislacyjnego. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia