VII SA/Wa 1107/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2020 r. sprawy ze sprzeciwu M.S.A. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej (kolektora) DN 1000 z siecią światłowodową na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] oraz na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] w P. – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w dniu 5 grudnia 2019 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek inwestora – M. S.A., o pozwolenie na budowę ww. sieci kanalizacyjnej (kolektora) DN 1000 z siecią światłowodową. Organ I instancji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości i braków w dokumentacji projektowej. W dniu 16 stycznia 2020 r. wpłynęła odpowiedź inwestora na ww. postanowienie. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej (kolektora) DN 1000 z siecią światłowodową. Wojewoda wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, sprawa wymagała ustalenia stron postępowania - właścicieli, użytkowników wieczystych, zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z przedłożonych przez organ I instancji, przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2020 r. wypisów z rejestru gruntów wynikało, że właścicielem działki nr ewid. [...], [...], [...], obręb [...], jest Gmina Miasto [...], zaś ich zarządcą - Parafia [...]w P., która została pominięta jako strona postępowania. Z wypisu z rejestru gruntów dla działki [...], oraz działki nr [...], wynikało, że jej właścicielem jest Skarb Państwa, zaś trwałym zarządcą jest Marszałek Województwa [...], który również został pominięty. Jako stronę pominięto także Pracownicze Ogródki Działkowe P., które są użytkownikami działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. W odniesieniu do działki nr [...], w rejestrze gruntów właścicielami są: A. G., B. G., M. G. oraz S. G., zaś w Księdze Wieczystej Nr [...] jako właściciele widnieją: M.G.i K. G.. W ocenie Wojewody, organ I instancji powinien za strony postępowania uznać jedynie M. G. i K. G., ponieważ to oni widnieją w Księdze Wieczystej jako właściciele działki o nr [...]. Natomiast K.G. nie był uznany za stronę postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji powinien zawiadomić o toczącym się postępowaniu również użytkowników lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Skoro w sprawie nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania, to organ II instancji musiał zastosować art. 138 § 2 Kpa, zgodnie z którym "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Dokonanie zmian w zakresie kręgu stron postępowania na etapie postępowania odwoławczego prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. W ocenie Wojewody, Starosta [...] naruszył także 10 § 1 K.p.a. Mimo tego, że w dniu 9 stycznia 2020 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu, to jednak postanowienie z dnia 9 stycznia 2020 r. nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej zostało skierowane wyłączenie do inwestora, z pominięciem pozostałych stron postępowania. Organ architektoniczno-budowlany powinien informować wszystkie strony postępowania o każdej wykonanej czynności. Starosta [...], po uzupełnieniu przez Inwestora braków w dokumentacji, nie zawiadomił stron postępowania o zgromadzeniu nowego materiału dowodowego i tym samych uchybił art. 10 § 1 Kpa. Organ I instancji, po uzupełnieniu dokumentacji od razu wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przedmiotową budowę. Mając na względzie istotne naruszenie przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 Kpa, Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r. Nadto Starosta [...], nie wskazał w decyzji jej adresatów (jedynie w odrębnym rozdzielniku), a także nie zawarł uzasadnienia faktycznego. Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał jedynie przebieg postępowania. Przed wydaniem decyzji zezwalającej na budowę, organ powinien w sposób kompleksowy i wyczerpujący sprawdzić wypełnienie przez inwestora warunków zawartych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Po własnej analizie dokumentacji projektowej organ odwoławczy stwierdził braki, wymagające wyjaśnienia bądź uzupełnienia przez inwestora. Wskazał, że w dokumentacji projektowej brak jest obszaru oddziaływania, zgodnie z art. § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 t.j.). Projekt budowlany zawiera nieautoryzowane poprawki (np. str. 3a, 151, 164, 167, 196, 197). Wszelkie zmiany w projekcie budowlanym (dopiski, skreślenia) powinny być opatrzone datą, pieczęcią i podpisem projektanta. W przypadku wprowadzenia zmian w projekcie budowlanym, aktualizacji powinny podlegać zaświadczenia projektanta i sprawdzającego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Aktualizacje należy rozumieć jako przedłożenie nowych ww. dokumentów, a nie dopisywanie wzmianki, że na dany dzień dokonywania zmian dane są aktualne, jak to zrobiono np. na stronie 5 opracowania projektowego. W projekcie budowlanym znajdują się kopie dokumentów, które nie są poświadczone za zgodność z oryginałem (np. str. 7, 9,11, 13,14, 16, 18, 21, 22, 24, 28, 36, 37, 38, 39, 40, 41-89, 92-149). Dokumenty te dotyczą przede wszystkim ograniczenia korzystania przez właścicieli z ich działek, poprzez zezwolenie inwestorowi na wykonanie przedmiotowej inwestycji, a więc stanowią podstawę do stwierdzenia, że posiada on prawo do dysponowania działkami inwestycyjnymi na cele budowlane. Zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, projekt budowlany powinien być sporządzony w czytelnej technice graficznej, czego nie zastosowano na stronie np. 85, 86 projektu budowlanego. Przedłożone kopie decyzji (wraz z załącznikami) winny być przedłożone w oryginale lub zostać poświadczone za zgodność z oryginałem. Decyzje winny również posiadać adnotacje, że są ostateczne (np. strona 28-37, 41-42). W projekcie budowlanym brak jest uprawnień sporządzających dokumentację geologiczno-inżynierską, opinię geotechniczną. Nazwa inwestycji w każdym tomie winna być zgodna z wnioskiem, natomiast w ww. dokumentacji nazwa na stronie tytułowej, jaki na rysunkach jest inna. Zdaniem Wojewody [...] usunięcie wskazanych naruszeń wykracza poza zakres postępowania przed organem odwoławczym. Odnosząc się do zarzutów odwołującej się, Wojewoda wskazał, że inwestor posiada prawa do dysponowania działką nr [...]. Na stronie 105 projektu budowlanego znajduje się kopia decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości poprzez zezwolenie firmie pod nazwą M.S.A, na złożenie i przeprowadzenie kolektora sanitarnego C-Bis. M.S.A. wniosło sprzeciw od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r., uchylającej decyzję Starosty [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, Zarzucono wydanie decyzji kasacyjnej mimo braku przesłanek, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., błędne uznanie, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędne stwierdził naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowalne poprzez błędne ustalenie, iż na podstawie tego przepisu należało zawiadamiać o toczącym się postępowaniu Parafię [...] w P. jako zarządcę działki nr [...], [...], [...]; Marszałka Województwa [...], co do działki nr [...] oraz nr [...]; a także Pracownicze Ogródki Działkowe P., co do działek nr [...], [...], [...], [...], [...] jako użytkownika; podczas gdy powiadomiono ich właścicieli - w odniesieniu do działek [...], [...], [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...] - Gminę Miasta P., a w odniesieniu do działek nr [...] oraz działki nr [...] - Skarb Państwa. 2. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowalne, poprzez błędne stwierdzenie, iż o toczącym się postępowaniu należało powiadomić K.G., podczas gdy prawidłowo została powiadomiona jako strona postępowania M. G., która wraz z K. G. jest właścicielem powyższej działki na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. 3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak powiadomienia stron postępowania o przesłaniu przez inwestora dodatkowej dokumentacji, podczas gdy strony były informowane o toczącym się postępowaniu i żadna z nich nie występowała z wnioskami. 4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, pomimo iż decyzja organu I instancji zawiera stosowne uzasadnienie, 5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania adresatów decyzji, podczas gdy do decyzji dołączony był wykaz wskazujący strony postępowania, którym została przekazana decyzja organu I instancji. Błędne wskazanie na brak ustaleń przez organ I instancji, tj., że: 1. nie wskazano obszaru oddziaływania inwestycji, podczas gdy zakres taki został wskazany w sposób opisowy, 2. projekt budowlany zawiera nieautoryzowane poprawki, podczas gdy wszystkie zmiany podpisane są przez głównego projektanta, 3. projekt budowlany zawiera niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów, 4. w projekcie budowalnym powinny być zawarte dokumenty stwierdzające uprawnienia osób sporządzających dokumentację geologiczno - inżynierską oraz opinię geotechniczną, podczas gdy przepisy prawa nie przewidują takiego obowiązku. 5. zachodzi rozbieżność pomiędzy nazwą dokumentacji projektowej wskazanej na stronie tytułowej, a zawartą na rysunkach stanowiących część projektu budowlanego. 6. projekt budowlany nie został sporządzony w czytelnej technice graficznej. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Organ odwoławczy błędnie stwierdził, iż organ I instancji na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowalne miał zawiadamiać o toczącym się postępowaniu Parafię [...] w P. jako zarządcę działki nr [...], [...], [...]; Marszałka Województwa [...], co do działki nr [...] oraz działki nr [...] jako trwałego zarządcę; a także Pracownicze Ogródki Działkowe P., co do działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], które są użytkownikami. Z wypisów z rejestru gruntów wynika, że zarówno Parafia [...]w P., jak i Pracownicze Ogródki Działkowe P. są jedynie użytkownikami wskazanych działek, organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku powiadamiania ich o toczącym się postępowaniu. O wszczęciu postępowania w zakresie powyższych działek powiadomiono ich właścicieli - Gminę Miasta [...] oraz Skarb Państwa. Błędnie stwierdzono, iż w sprawie należało powiadomić K. G.. Z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr [...], wynika że jej właścicielami są M. G. oraz K. G. na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej. Wystarczające było powiadomienie o wszczęciu postępowania jednego ze współmałżonków, który mógł skutecznie składać w przedmiotowym postępowaniu wiążące oświadczenia woli. Brak było naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie stron postępowania o przesłaniu przez inwestora dodatkowej dokumentacji. Strony były zawiadomione o wszczęciu postępowania i miały możliwość zapoznania z aktami sprawy. Przepis art. 10 § 1 k.p.a. wymaga każdorazowo zbadania, czy niezapewnienie stronie udziału na pewnym etapie postępowania administracyjnego mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy. Decyzja organu I instancji zawiera uzasadnienie zarówno prawne i faktyczne. Do decyzji dołączony był wykaz wskazujący strony postępowania, którym została przekazana decyzja organu I instancji Zarzucana przez organ odwoławczy wada w postaci wskazania stron w rozdzielniku stanowiącym odrębny dokument nie powoduje, iż przedmiotowa decyzja nie została doręczona uprawionym stronom. Organ II instancji błędnie uznał, iż nie doszło do wskazania w dokumentacji obszaru oddziaływania, zgodnie z § 13 a Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1935). W Opisie Projektu Zagospodarowania Trenu na str. 156 został zamieszczony pkt 14, Informacja o obszarze oddziaływania. Bezzasadny był zarzut braku dokonania autoryzacji poprawek w projekcie budowalnym. Każda z poprawek w projekcie budowlanym była autoryzowana podpisem głównego projektanta. Nieuprawniony był też zarzut, iż projekt budowlany zawierał niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów. Organy administracji publicznej nie mają podstaw żądania notarialnego uwierzytelniania kopii dokumentacji będącej częścią projektu budowlanego. Osoba, która złożyła podpis na stronie tytułowej projektu budowlanego, odpowiada za jego zawartość, także za załączone dokumenty. Bezpodstawne było żądnie, aby w projekcie budowalnym zawarte były dokumenty stwierdzające uprawnienia osób sporządzających dokumentację geologiczno - inżynierską oraz opinię geotechniczną. Z przepisów ustawy Prawo budowlane nie wynika obowiązek dostarczania uprawnienia osób sporządzających dokumentację geologiczno - inżynierską, a jedynie osób wykonujących projekt. Dokumentacja geologiczno-inżynierska i opinia geotechniczna, stanowią załączniki do projektu budowlanego, tym samym, może być ona w formie kopii bez poświadczenia za zgodność z oryginałem, gdyż stanowi cześć składową projektu budowlanego. Błędne było uznanie, iż zachodzi rozbieżność pomiędzy nazwą dokumentacji projektowej wskazanej na stronie tytułowej, a zawartą na rysunkach stanowiących część projektu budowlanego. Nazwa inwestycji wskazana na stronie tytułowej Projektu Budowlanego brzmi: Budowa sieci kanalizacyjnej (kolektora) DN 1000 wraz z siecią światłowodową na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w P. w woj. [...]. Z kolei nazwa inwestycji umieszczona na poszczególnych rysunkach projektowych brzmi: Budowa sieci kanalizacyjnej (kolektora) DN 1000 wraz z siecią światłowodową na dz. ew. nr; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w P. woj. [...]. Jedyną różnicę stanowi pominięcie przyimka "w" użytego na końcu nazwy. Z tych przyczyn, brak było podstaw do wydania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] w odpowiedzi na sprzeciw podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca określił granice kontroli takiej decyzji przez Sąd, stanowiąc iż rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia się jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona została możliwość oceny prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd nie ocenia bowiem istoty sprawy. Bada, czy w realiach konkretnej sprawy, organ drugiej instancji zasadnie skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od merytorycznej oceny sprawy. Ratio legis kontroli decyzji kasacyjnej leży bowiem w wyeliminowaniu z praktyki organów odwoławczych tych przypadków, w których odesłanie sprawy do I instancji jest nieuzasadnione i przedłuża w sposób nieuprawniony całe postępowanie. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Użycie w analizowanym przepisie spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". "Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie", wymaga interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy, a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. Słuszne stwierdzenie przez organ II instancji, że w sprawie niniejszej nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania, musiało skutkować zastosowaniem art. 138 § 2 K.p.a. Dokonanie bowiem zmian w zakresie kręgu stron postępowania na etapie postępowania odwoławczego prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Ze znajdujących się w aktach wypisów z rejestru gruntów wynikało, że właścicielem działki nr ewid. [...], [...], [...], obręb [...], jest Gmina Miasto [...], zaś ich zarządcą - Parafia [...] w P., która nie została zawiadomiona o prowadzonym postępowaniu. W odniesieniu do działki nr [...], oraz działki nr [...], wynikało, że jej właścicielem jest Skarb Państwa, zaś trwałym zarządcą jest Marszałek Województwa [...], który również został pominięty. Jako stronę pominięto Pracownicze Ogródki Działkowe P., które są użytkownikami działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Wskazać należy, że choć Parafia [...]. w P., jak i Pracownicze Ogródki Działkowe P. są jedynie użytkownikami wskazanych wyżej działek, to jednak zarządzają tymi nieruchomościami - wykonując wobec nich czynności faktyczne. Tym samym organ prowadzący postępowanie powinien powiadamiać ich o toczącym się postępowaniu, jako użytkowników lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, gdyż realnie właśnie te podmioty wykazywać mogą zainteresowanie w sprawie. W odniesieniu do działki nr [...], w rejestrze gruntów jako właścicieli wskazano: A. G., B. G., M. G. oraz S. G., zaś w Księdze Wieczystej Nr [...] jako właściciele widnieją: M. G. i K. G.. Prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że za strony postępowania uznać należało jedynie M. G. i K. G., ponieważ to oni widnieją w Księdze Wieczystej jako właściciele działki nr [...]. Natomiast K. G. niewątpliwie nie został uznany za stronę postępowania. Starosta [...] naruszył także art. 10 § 1 K.p.a. Wprawdzie w dniu 9 stycznia 2020 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu, to jednak doszło do uzupełnienia dokumentacji projektowej przez inwestora, o czym pozostałe strony postępowania nie widziały i nawet teoretycznie nie mogły odnieść się do tego faktu. Organ I instancji, po uzupełnienia dokumentacji przez inwestora od razu wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przedmiotową budowę. Chociaż na obecnym etapie postępowania, brak jest potwierdzenia bezpośredniego wpływu tej wadliwości na treść decyzji merytorycznej, to jednak był to dodatkowy asumpt do wydania decyzji kasacyjnej. Nie było jednak w ocenie Sądu, podstaw do twierdzenia Wojewody, że decyzja Starosty [...], nie wskazywała adresatów. Do decyzji dołączony był bowiem wykaz strony postępowania, którym została przekazana decyzja organu I instancji. Zarzucana przez organ odwoławczy wadliwość w postaci wskazania stron w rozdzielniku, stanowiącym odrębny dokument nie powoduje, iż decyzja Starosty nie została doręczona stronom. Słuszny był natomiast zarzut braku w decyzji Starosty jakiegokolwiek uzasadnienia, które zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał tylko na przebieg postępowania, nie dokonał żadnej analizy wypełnienia przez inwestora warunków zawartych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził również liczne wadliwości w dokumentacji projektowej, wymagające wyjaśnienia bądź uzupełnienia przez inwestora przed wydaniem rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu ich formalna waga oraz realny wpływ na możliwość zakończenia postępowania, pozytywną dla inwestora decyzją, nie jest jednolita. Wydaje się, że większość z nich mogłaby być, bez szkody dla zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania, wyjaśniona bądź uzupełniona przed organem II instancji. Jednak konieczność powtórzenia postępowania z przyczyn wcześniej wymienionych, uzasadniała wskazanie ich jako, co najmniej koniecznych do analizy przez organ I instancji przy ponownym postępowaniu. Wobec naruszenia przepisów prawa procesowego, słuszne było uchylenie decyzji Starosty [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...] zasadnie stwierdził, że organ pierwszej instancji pominął niektóre podmioty jako strony postępowania, nie przeprowadził analizy dokumentacji budowlanej w sposób konieczny do wyjaśnienia i załatwienia merytorycznego sprawy oraz nie ocenił stanu faktycznego, co skutkowało koniecznością uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.