VII SA/Wa 1103/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze sprzeciwu N. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

N. K. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1103/18. Rozpoznając złożony przez skarżącą wniosek stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199). Celem instytucji prawa pomocy, stanowiącej odstępstwo od tej generalnej reguły, jest umożliwienie dostępu do sądu osobom znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji, która uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania. Mając na uwadze powołane przepisy oraz informacje wynikające ze złożonego wniosku stwierdzić trzeba, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy w niniejszej sprawie. Ze złożonego oświadczenia wynika, iż skarżąca jest osobą zamożną, o czym świadczy zgromadzony majątek oraz uzyskiwane dochody. N. K. wraz z mężem posiadają m.in.: dwa domy – o powierzchni 200 m2 i 150 m2, mieszkanie o powierzchni 32 m2, grunty rolne – 203 ha, 10 budynków gospodarczych, a także oszczędności w kwocie 600.000 zł. N. K. otrzymuje rentę w wysokości 980 zł, uzyskuje również wraz z mężem dochody z gospodarstwa rolnego. Jak oświadczyła skarżąca, dochody z ww. źródeł wynoszą łącznie 400.000 zł netto miesięcznie. W takiej sytuacji niezrozumiałe jest oczekiwanie przez skarżącą, aby koszty sądowe w niniejszej sprawie zostały przerzucone na współobywateli w ramach instytucji prawa pomocy. Za uwzględnieniem wniosku nie może przemawiać zawarty w jego uzasadnieniu argument, że sprawa dotyczy lokalnej społeczności. Jedyną przesłanką uzasadniającą przyznanie prawa pomocy jest aktualna trudna sytuacja finansowa strony składającej wniosek, uniemożliwiająca poniesienie kosztów postępowania. Warto podkreślić, że stosując prawo pomocy nie można chronić majątku podmiotów prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 stycznia 2012 r. sygn. II FZ 797/11 LEX nr 1104128, z dnia 1 marca 2011 r. sygn. II FZ 80/11 LEX nr 1080061, z dnia 11 maja 2012 r. sygn. II FZ 348/12 LEX nr 1166136, z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. II FZ 97/11 LEX nr 1081481, z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. II FZ 470/12 LEX nr 1240493). Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.