VII SA/Wa 11/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. sprawy ze skarg E.C. i K.C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargi

Decyzją z dnia [...] września 2020 r. Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej : "[...]WINB", "organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) po ponownym rozpatrzeniu odwołania Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w W. oraz odwołania Okręgowego Zarządu [...] Polskiego Związku Działkowców w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...].05.2019r. znak: [...], umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej legalności zabudowy działek oznaczonych nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, z późn. zm.), nakazał E. C. i K. C. ( dalej: "skarżący", "inwestorzy") rozbiórkę zabudowań działek nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W., w postaci budynków rekreacyjno - wypoczynkowych oznaczonych w inwentaryzacji z listopada 2017 r. nr [...] i [...]. Jak wynika z akt sprawy, ROD "[...]" w W., pismem z dnia 14.06.2016 r., wystąpił do PINB [...] o zbadanie legalności budynku o ponadnormatywnych gabarytach wybudowanego na znajdujących się na terenie ROD "[...]" przy ul. [...] w W. działkach oznaczonych nr [...] i [...]. W konsekwencji powyższego organ powiatowy, pismem z dnia 28.06.2016 r., zawiadomił o wszczęciu na wniosek ww. podmiotu, postępowania administracyjnego w sprawie legalności zabudowy działek oznaczonych nr [...] i [...] znajdujących się na terenie ROD ,[...]" przy ul. [...] w W.. W dniu 27.09.2016 r., przedstawiciel PINB [...], dokonał oględzin przedmiotowej nieruchomości, (protokół nr [...]) i poczynił następujące ustalenia: działki oznaczone nr [...] i [...] są połączone, a ich teren ogrodzony drewnianym mocowanym do słupków stalowych ogrodzeniem, zmiennej wysokości wynoszącej od ok. 1,54 m -1,70 m, na podmurówce betonowej, z bramą wjazdową przesuwną o szerokości 5,02 m. Na terenie ww. działek znajduje się w stanie surowym zamkniętym, murowany, parterowy budynek o wysokości w kalenicy ok. 5,40 m, z poddaszem, przekryty dwuspadowym dachem o konstrukcji drewnianej krytym blachodachówką, w którym nie wykonano instalacji wewnętrznych, tynków, izolacji termicznej dachu, warstw posadzkowych w poziomie parteru. W budynku tym wydzielono pomieszczenia o następujących wymiarach: pokój dzienny - 5,29 x 6,48 m, łazienka - 2,42 x 1,71 m, pokój z kuchnią - 2,29 x 4,42 m, komunikacja - 3,97 x 1,54 m, wiatrołap (ganek) - 2,60 x 3,43 m, kotłownia -1,97 x 2,12 m w poziomie parteru, na poddasze brak dostępu. Do tego budynku przylega budynek, wysokości w kalenicy 3,02 m, o konstrukcji drewnianej i wymiarach 9,85 x 2,61 m, z dachem jednospadowym. Do protokołu został załączony materiał zdjęciowy i szkic. W dniach 03.11.2016 r. i 07.04.2017 r. do organu powiatowego wpłynęły pisma K. C., zawierające deklarację, że doprowadzi on altanki usytuowane w granicy dwóch odrębnych działek do stanu zgodnego z przepisami ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Następnie przy piśmie z dnia 14.07.2017 r. inwestorzy przedłożyli do organu powiatowego inwentaryzację budynków rekreacyjno-wypoczynkowych (altan działkowych) na działkach nr [...] i [...] na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W., sporządzoną w listopadzie 2017 r. przez jngr_inż. M. R.. W dniach 26.09.2017 r. i 16.02.2018 r. przedstawiciel PINB, dokonał ponownych oględzin zabudowy na ww. działkach, z czego sporządzono odpowiednio protokoły nr [...] i nr [...]. W pierwszym z ww. protokołów stwierdzono, że na działkach nr [...] i [...] znajdują się dwa parterowe budynki rekreacyjno-wypoczynkowe w zabudowie zwartej, z poddaszem. W budynku usytuowanym na działce nr [...] na parterze wydzielone jest pomieszczenie rekreacyjne, a na poddaszu - pomieszczenie ogólne. Z kolei w budynku usytuowanym na działce nr [...] na parterze wydzielony jest ganek, komunikacja (korytarz), pomieszczenie rekreacyjne, pomieszczenie sanitarne, pomieszczenie gospodarcze, a na poddaszu - pomieszczenie ogólne. W protokole tym stwierdzono także, że na działkach nr [...] i [...] znajduje się wiata. W drugim z ww. protokołów stwierdzono natomiast, że pomiędzy ww. budynkami rekreacyjno-wypoczynkowymi istnieje widoczna dylatacja. W protokole tym wskazano, że dokonano obmiarów budynku i porównano je z inwentaryzacją wykonaną w listopadzie 2017 r. W tym zakresie ustalono, że wysokość budynku do spodu kalenicy wynosi 4,91 m (zaś według inwentaryzacji rzędna wierzchołka kalenicy wynosi + 5,00), zaś szerokość budynków mierzona do dylatacji jest zgodna z ww. inwentaryzacją. Dalej wskazano, że w budynku na działce nr [...] nie dokonano obmiaru wysięgu balkonu, z uwagi na fakt, że balkon nie jest jeszcze wykończony docelowo. Z treści tego protokołu ponadto wynika, że budynki są jeszcze w budowie (wykonany jest dach oraz okna, wewnątrz brak szlicht, wykonywana jest instalacja elektryczna). Poza tym z tyłu budynków istnieje wiata, w której przechowywane są materiały budowlane i drewno, Szerokość wiaty jest zgodna z inwentaryzacją. Następnie organ powiatowy, decyzją Nr [...] z dnia [...].04.2018r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowalnego - jako bezprzedmiotowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na skutek wniesionych od ww. rozstrzygnięcia organu powiatowego odwołań, Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w W. oraz odrębnego Okręgowego Zarządu [...] Polskiego Związku Działkowców w W., decyzją Nr [...] z dnia [...].10.2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...].04.2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku kontynuowanego postępowania administracyjnego PINB [...] pismem z dnia 16.10.2018 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie legalności zabudowy działek oznaczonych numerami [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W., a następnie pismem z dnia 29.01.2019 r., o planowanych czynnościach kontrolnych w przedmiotowej sprawie. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 08.03.2019 r. okazano: inwentaryzację budynków rekreacyjno - wypoczynkowych na działkach nr [...] i [...] na terenie Rodzinnych Ogródków Działkowych "[...]" z dnia 07.03.2019 r., sporządzoną przez mgr inż. M. R.; pismo Prezydenta [...] z dnia 31.07.2015 r., o braku sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do budowy bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne oraz oświadczenie kierownika budowy o szczelności zbiornika na nieczystości. Ponadto ustalono, że na terenie działek nr [...] i [...] znajdują się dwa budynki w zabudowie zwartej (widoczna pionowa dylatacja), niepodpiwniczone, parterowe z poddaszem. W budynku usytuowanym na działce nr [...] na parterze obiektu wydzielono: ganek, pomieszczenie rekreacyjne, pomieszczenie gospodarcze, sanitarne. Na poddaszu wydzielono pomieszczenie sanitarne oraz poddasze. W budynku na działce nr [...] na parterze wydzielono pomieszczenie rekreacyjne oraz poddasze. W pomieszczeniach trwają prace wykończeniowe. Wykonana została instalacja wewnętrzna, wodno - kanalizacyjna, c.o., nie zamontowano grzejników. Ustalono także, że stan istniejący jest zgodny z okazaną inwentaryzacją. Stwierdzono widoczną dylatację na elewacjach budynków na całej wysokości od fundamentów do dachu. Na dachu wykonano ogniomury. Przerwa między budynkami zabezpieczona w poziomie dachu obróbką blacharską. Następnie, decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2019 r. PINB, ponownie umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności zabudowy działek oznaczonych numerami [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W.. Zdaniem organu powiatowego przedmiotowe budynki nie naruszają przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r., opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...].11.2006 r., poz. [...] sprostowaną następnie Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. PINB wskazał, że sporne obiekty posiadają powierzchnię zabudowy po ok. 35 m2 i wysokość ok. 5 m każdy, pełnią funkcję rekreacyjno-wypoczynkową oraz spełniają wymagania przepisów planistycznych w zakresie nieprzekraczania poprzez realizację przedmiotowych obiektów 20% powierzchni zabudowy działki ogrodniczej. Po dokonaniu obliczeń powierzchnia zabudowy działki oznaczonej nr [...] wynosi 330 m2, powierzchnia zabudowy budynku znajdującego się na tej działce ok. 35 m2, co stanowi około 10,60% powierzchni działki, natomiast powierzchnia zabudowy działki oznaczonej nr [...] wynosi 310 m2, powierzchnia zabudowy budynku znajdującego się na tej działce ok. 35 m2, co stanowi około 11,29% powierzchni działki. Zdaniem PINB, materiał dowodowy zebrany w toku niniejszego postępowania jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowe budynki są obiektami spełniającymi wymagania określone w ustawie o rodzinnych ogrodach działkowych i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym wskazany teren. Obecna forma architektoniczna budynków spełnia w ocenie PINB wymagania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.) w szczególności art 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2176 z późn. zm.), a w konsekwencji nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Zdaniem PINB, przedmiotowe budynki znajdujące się na sąsiadujących ze sobą działkach nr [...] i [...] są w istocie samodzielnymi pod względem konstrukcyjnym w stosunku do siebie obiektami, co pozwala zakwalifikować każdy z nich z osobna jako odrębny wolnostojący obiekt budowlany. W wyniku odrębnych odwołań wniesionych przez Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" w W. oraz Okręgowy Zarząd [...] Polskiego Związku Działkowców w W., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].07.2019 r. powtórnie uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...].05.2019 r. w całości, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Natomiast, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze sprzeciwów inwestorów od decyzji [...] WINB Nr [...] z dnia [...].07.2019 r. wyrokiem z dnia 10.10.2019 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2000/19 uchylił zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2019 r. po raz kolejny uchylił decyzję PINB [...] Nr [...] z dnia [...].05.2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek sprzeciwu inwestorów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 07.04.2020 r. sygn. akt: VII SA/Wa 138/20 uchylił zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...]WINB wydał wspomnianą na wstępie decyzję z dnia [...] września 2020 r., którą uchylił zaskarżoną decyzję organu powiatowego w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, z późn. zm.), nakazał inwestorom rozbiórkę zabudowań działek nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W., w postaci budynków rekreacyjno - wypoczynkowych oznaczonych w inwentaryzacji z listopada 2017 r. nr [...] i [...]. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), ocena prawna wyrażona w wyroku sądu jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany sprawę rozpoznać, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu. Organ odwoławczy wskazał, że wyrokiem z dnia 07.04.2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 138/20 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzją [...]WINB Nr [...] z dnia [...].12.2019 r. Następnie [...]WINB przypomniał, że w uzasadnieniu powyższego wyroku, Sąd wskazał: "(...) [...]WINB nie wykazał aby postępowanie dowodowe przez PINB było wadliwe (niepełne) i wymagało uzupełnienia w sposób wykraczający poza kompetencje przyznane organowi odwoławczemu (...) w analizowanym przypadku ma miejsce tego rodzaju (szczególna) sytuacja; w której pomimo wydania w I instancji decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego organ odwoławczy, nie zgadzając się z oceną merytoryczną organu I instancji (wyrażoną w decyzji tego organu) ale jednocześnie nie znajdując podstaw do zakwestionowania postępowania dowodowego tego organu (nie wykazując potrzeby "znacznego" jego uzupełnienia), może orzec na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bo nie spowoduje to naruszenia art. 15 tej ustawy (...) zgromadzony materiał dowodowy pozwala na "pełną" jej ocenę, a ewentualne skierowanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia wymagałoby wykazania konieczności jej dowodowego uzupełnienia (...) w okolicznościach niniejszej sprawy zbadanie, czy możliwa jest legalizacja, poprzez ustalenie zaistnienia przesłanek z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, nie uzasadnia jeszcze skierowania sprawy do etapu I instancji, ale już pozytywna ocena w tym zakresie stanowiłaby podstawę do takiego działania. Wykazanie bowiem przez organ odwoławczy, wobec wyrażonej uprzednio oceny dotyczącej kwalifikacji badanej zabudowy, że możliwe jest zastosowanie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego (co wymaga formy postanowienia), uzasadniałoby wydanie decyzji kasacyjnej. To jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca; w efekcie nie wykazano w niej konieczności uzupełniania postępowania, w zakresie wykraczającym poza kompetencje organu II instancji (...) Wobec tego, że niniejsza sprawa dotyczy, jak uznał [...]WINB, dwóch budynków w zabudowie zwartej, zrealizowanych na działkach, na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W., dokonując oceny w ww. zakresie należało wziąć pod uwagę ustawę z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, w tym art. 13 ust. 1 tej ustawy (...) ". Organ odwoławczy wyjaśnił, że PINB umorzył postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość (zgodność z prawem spornych obiektów), natomiast [...] WINB postanowił uchylić tę decyzję i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, mając na uwadze wiążące organ ww. stanowisko sądu administracyjnego. Zdaniem [...]WINB, nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu powiatowego, zgodnie z którym sporna zabudowa nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane ani też przepisów o rodzinnych ogrodach działkowych, a w konsekwencji brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego. Następnie organ przytoczył treść dokumentacji inwentaryzacyjnej z dnia 7 marca 2019 r. sporządzonej przez mgr inż. M. R., oceniając, że mimo wspomnianego w tej dokumentacji wykonania pomiędzy budynkami wydłużonych zdylatowanych ścian zewnętrznych, na całej wysokości od fundamentów do dachu oraz wykonanych na dachu ogniomurów, sporne budynki, nie wypełniają jednak znaczeniowej przesłanki budynku wolnostojącego. [...]WINB wyjaśnił, że w obowiązujących przepisach prawa określenie "budynku wolnostojącego", przywołane zostało wyłącznie w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego w definicji jednorodzinnego budynku mieszkalnego, który może stanowić budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość. Zdaniem organu wojewódzkiego, w rozpatrywanej sprawie, nie mamy do czynienia z jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym służącym zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, a zabudową letniskową służącą celom rekreacyjnym, natomiast o ile obiekty te winien rozróżniać sposób przeznaczenia i używania oraz program funkcjonalno-użytkowy, to z punktu widzenia technicznego nie muszą się one różnić. Organ odwoławczy wskazał, że potoczna definicja znaczeniowa tego słowa ujęta w słowniku PWN określa budynek wolnostojący jako budynek niestykający się z innymi budynkami. Zdaniem organu, w sensie techniczno-budowlanym budynkiem wolnostojącym jest budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, tym samym pomiędzy poszczególnymi elementami konstrukcyjnymi obiektu (fundamentami, ścianami nośnymi, więźbą dachową itp.), istnieje wolna przestrzeń powietrzna i żaden z tych elementów obiektu budowlanego nie jest związany z elementami konstrukcyjnymi drugiego obiektu budowlanego. Jest to zatem budynek, usytuowany w sposób wolny, czyli nieuzależniony w żaden sposób od innego obiektu budowlanego również z uwagi na miejsce swej lokalizacji. Nie jest on trwale związany z innym budynkiem konstrukcyjnie, nie jest połączony przegrodami, instalacjami, a także nie przylega bocznymi ścianami do sąsiedniego budynku, umożliwiając w ten sposób dostęp do wszystkich jego ścian. Budynek wolnostojący musi być samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego. Organ ocenił, że w przedmiotowej sprawie, sporne budynki są samodzielnymi pod względem konstrukcyjnym w stosunku do siebie obiektami. W kwestiach techniczno-budowlanych nie wykorzystują one w swojej konstrukcji elementów drugiego obiektu np. fundamentów, ścian konstrukcyjnych, czy też dachu sąsiedniego budynku, można więc stwierdzić, że każdy z nich stanowi odrębną całość pod względem konstrukcyjno-budowlanym. Potwierdza to zdaniem organu treść przedłożonej "Inwentaryzacji Budynków Rekreacyjno - Wypoczynkowych na działkach nr [...] i [...] na terenie rodzinnego ogrodu działkowego "[...] "przy ul. [...] w W.", która została sporządzona przez mgr inż. M. R.. Pomimo powyższych okoliczności [...]WINB stanął na stanowisku, że w omawianym przypadku nie istnieje jednak wolna przestrzeń pomiędzy tymi budynkami i nie można tym samym uznać, że budynek ten stanowi dwa odrębne budynki wolnostojące niestykające się ze sobą ścianami zewnętrznymi. Nie jest bowiem wypełniona w omawianym przypadku przesłanka nieprzylegania bocznymi ścianami, co umożliwiałoby w ten sposób dostęp do wszystkich jego ścian. W ocenie organu stopnia wojewódzkiego, wspomnianych wyżej obiektów, nie należy kwalifikować jako dwóch wolnostojących, a jako obiekty w zabudowie zwartej. Pomimo tego, że budynki w takiej zabudowie mogą być niezależne konstrukcyjnie i być samodzielne pod względem techniczno-funkcjonalnym nie oznacza to, że będą one równocześnie mogły być uznane za wolnostojące. Zdaniem [...]WINB, samo wykonanie dylatacji na całej długości od fundamentu po konstrukcję dachu, chociaż ma znaczenie techniczne, to nie jest decydujące w tym zakresie. Sama bowiem niezależność konstrukcyjna, jest w tym przypadku niewystarczająca do uznania obiektu za wolnostojący, jeżeli z dokumentacji budowlanej czy zdjęciowej wynika, że obiekty do siebie przylegają ścianami. Niezależność konstrukcyjna oznacza tylko tyle, że oba budynki można traktować jako odrębne obiekty w zwartej zabudowie. Organ podkreślił, że Prawo budowlane zawiera zarówno określenie obiektu wolnostojącego, jak też obiektu w zabudowie zwartej. Nie można twierdzić, że dany budynek będzie jednocześnie obiektem wolnostojącym i w zabudowie zwartej. Dlatego też w niniejszej sprawie pomimo niezależności konstrukcyjnej obu obiektów, ich realizacja w zabudowie zwartej, musi oznaczać, że nie są one obiektami wolnostojącymi w świetle przepisów Prawa budowlanego. Organ wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego, inwestorzy nie legitymują się decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, jak i dokonanym zgłoszeniem we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej. Uznać zatem zdaniem [...]WINB należy, że sporna zabudowa została zrealizowana w sposób samowolny. Organ wyjaśnił, że z opisu technicznego wskazanego w Inwentaryzacji Budynków Rekreacyjno-wypoczynkowych sporządzonej przez mgr inż. M. R. wynika, że powierzchnia zabudowy obiektu znajdującego się na działce nr ew. [...], wynosi 34,94 m2, zaś obiektu na działce nr ew. [...], wynosi 34,94 m2, zatem przedmiotową inwestycję traktować należy jako zabudowę o powierzchni: 69,88 m2. [...]WINB argumentował, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29-31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ zaznaczył, że katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ww. ustawy, zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Stosowanie wykładni rozszerzającej jest w tym wypadku niedopuszczalne. Realizując sporną inwestycję inwestor winien zdaniem [...]WINB uzyskać pozwolenie na budowę (tego typu budowa nie została objęta wyłączeniem z art. 29 - 31 Prawa budowlanego). Organ wskazał, że w omawianej sprawie inwestor nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu i samowolnie dokonał budowy ww. obiektu, zasadnym jest więc zastosowanie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego. [...]WINB wskazał, że zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] zatwierdzonego w dniu [...].10.2006 r. Uchwałą Nr [...] Rady [...], sprostowaną Uchwałą Nr [...] z dnia [...].12.2007 r. oraz Uchwałą Nr [...] z dnia [...].10.2008 r. Rady [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], sporna zabudowa znajduje się na terenie ogrodów działkowych oznaczonych na rysunku planu symbolem ZD 2 (pismo Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 22.06.2017 r. jako załącznik do inwentaryzacji). Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 13.12.2013 r. o Rodzinnych ogrodach działkowych: "Na terenie działki nie może znajdować się: altana działkowa niespełniająca wymagań określonych w art. 2 pkt 9a; obiekt gospodarczy o powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2 oraz o wysokości przekraczającej 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich. W przypadku powzięcia informacji, że na terenie działki wybudowano, nadbudowano lub rozbudowano altanę działkową lub inny obiekt z naruszeniem przepisów prawa, stowarzyszenie ogrodowe zgłasza naruszenie do właściwego organu administracji publicznej. Naruszenie stwierdzone przez właściwy organ administracji publicznej stanowi podstawę do rozwiązania umowy w trybie określonym w art. 36 ust. 3 . Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z definicją wskazaną w art. 2 pkt 9a ww. ustawy przez altanę działkową należy rozumieć: "wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z zabudową zwartą o powierzchni zabudowy około 69,88 m2, która jest zabroniona na terenie ogrodów działkowych, co wynika wprost z powyższych przepisów. Organ mając na uwadze wskazania dotyczące dalszego prowadzenia postępowania zawarte w wiążącym organ wyroku WSA w Warszawie z dnia 07.04.2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 138/20, a także brak w ocenie organu możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej, postanowił nakazać inwestorom rozbiórkę przedmiotowych zabudowań działek nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W.. [...]WINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej właściwy organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest ocenić budowę pod kątem ww. przesłanek. Jeżeli zachodzą powyższe okoliczności organ administracji ma obowiązek wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast w przypadku niespełnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 2 organ nadzoru nakazuje rozbiórkę obiektu (art. 48 ust. 1), bez uprzedniego uruchomienia procedury legalizacyjnej, tj. wzywania inwestora do przedłożenia dokumentów w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 3. [...]WINB ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione ww. przesłanki wskazane przez ustawodawcę (art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), bowiem sporna zabudowa narusza przepisy szczególne, tj. ustawę z dnia 13.12.2013 r. o ogrodach działkowych. Z powyższego wynika, że przedmiotowa zabudowa, jako sprzeczna z przepisami szczególnymi nie może zostać zalegalizowana w ramach procedury przewidzianej przez prawo budowlane. Organ wskazał, że jeżeli nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę i nie istnieje możliwość legalizacji samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego zobligowany jest wydać decyzję nakazującą rozbiórkę zgodnie z art. 48 ust. 1 ww. ustawy. W przedmiotowym stanie faktycznym przepisy prawa nie pozwalają organom nadzoru budowlanego na odstąpienie od nałożenia obowiązku rozbiórki. Zdaniem [...]WINB, zasadnym było nałożenie obowiązku wykonania rozbiórki zabudowań działek nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W. na inwestorów. Zgodnie bowiem z art. 52 ustawy Prawo budowlane: " Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51". Z powyższych powodów, należało zdaniem organu uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazać inwestorom rozbiórkę zabudowań działek nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W. w postaci budynków rekreacyjno - wypoczynkowych oznaczonych w inwentaryzacji z listopada 2017 r. nr [...] i [...]. Z powyższą decyzją nie zgodzili się inwestorzy, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odrębne ale tożsame w treści skargi. W każdej z wniesionych skarg, skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego i przyjęcie, że sporne obiekty budowlane nie wypełniają znaczeniowej przesłanki budynku wolnostojącego, podczas gdy z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego obiekty te są budynkami wolnostojącymi: 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, w tym zasięgnięcia opinii eksperckiej, a w konsekwencji przyjęcie, że pomiędzy spornymi budynkami nie istnieje wolna przestrzeń i nie można tym samym uznać, że są to dwa budynki wolnostojące niestykające się ze sobą ścianami zewnętrznymi, podczas gdy każdy z tych budynków posiada odrębne ściany zewnętrzne, a skarżący jedynie dokonał tymczasowego zabezpieczenia ścian budynków, 3. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę oględzin/kontroli budynków i przyjęcie, że nie są to budynki usytuowane w sposób wolny, tj. nieuzależniony w żaden sposób od innego obiektu budowlanego również z uwagi na miejsce swej lokalizacji, podczas gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki dla przyjęcia, że są to budynki wolnostojące, w szczególności pomiędzy budynkami istnieje wyraźna dylatacja, 4. art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.: a) poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, przedstawienia orzecznictwa sądów administracyjnych w przedmiotowym zakresie, b) błędną kwalifikację stanu faktycznego polegającą na uznaniu budynków jako zwartej zabudowy, podczas gdy każdy z obiektów budowlanych charakteryzuje się samodzielną konstrukcją, żaden z nich nie jest trwale połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami; 5. art. 89 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia w toku postępowania rozprawy, co pozwoliłoby na uproszczenie postępowania I usunięcie wątpliwości co do statusu budynków wolnostojących. Mając powyższe na uwadze, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższe zarzuty, znalazły rozwinięcie w uzasadnieniach obydwu skarg. Skarżący wskazali, że spór w niniejszej sprawie, sprowadza się do ustalenia, czy przedmiotowe budynki należy zakwalifikować jako budynki wolnostojące czy też jest to jeden budynek. Zdaniem skarżących przedmiotowe budynki, są budynkami wolnostojącymi, na co wskazuje przytoczone przez skarżących orzecznictwo. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2021 r. Sąd na podstawie art. 11§ 1 p.p.s.a. zarządził połączenie obu spraw ze skarg inwestorów do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, i prowadzenie ich dalej pod wcześniejszą sygnaturą VII SA/Wa 11/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Obydwie skargi podlegają oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontroli Sądu poddana została decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. Powyższą decyzją, [...]WINB uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].05.2019 r. Nr [...], umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej legalności zabudowy działek oznaczonych nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W. i na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, z późn. zm.), nakazał skarżącym rozbiórkę zabudowań działek nr [...] i [...] znajdujących się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" przy ul. [...] w W., w postaci budynków rekreacyjno - wypoczynkowych oznaczonych w inwentaryzacji z listopada 2017 r. nr [...] i [...]. Tytułem wstępu, wskazać należy, że z uwagi na wiążące organ w myśl art. 153 p.p.s.a. wskazania i oceny prawne dotyczące dalszego toku postępowania, wyrażone w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 07.04.2020 r., sygn. akt: VII SA/Wa 138/20, organ w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, był uprawniony do tego by w oparciu o zebrany i w ocenie Sądu, nie wymagający uzupełnienia materiał dowodowy, nie zgadzając się z oceną merytoryczną organu I instancji ale jednocześnie nie znajdując podstaw do zakwestionowania postępowania dowodowego tego organu, uchylić w całości zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wynika to zdaniem Sądu jasno z przytoczonego przez organ fragmentu uzasadnienia tego wyroku. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd we wspomnianym wyroku wyraźnie zaznaczył, że konieczność uchylenia sprawy do ponownego jej rozpatrzenia, wchodzi w grę tylko wówczas, gdy organ odwoławczy dostrzeże możliwość legalizacji spornych budynków. Warto wspomnieć, że tut. Sąd przywołując orzecznictwo ( wyrok NSA z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2248/17, LEX nr 2720311), wskazał też na dopuszczalność uchylenia zaskarżonej decyzji PINB i orzeczenia co do istoty sprawy, mimo umorzenia postępowania przez organ I instancji. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, stanowił art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Legalizacja budynku, możliwa jest w oparciu o art. 48 ust. 2 tylko wówczas, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno- budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W sytuacji gdy nie zostanie spełniona choćby jedna z przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 2 organ nadzoru, może bez uprzedniego uruchamiania procedury legalizacyjnej, nakazać rozbiórkę obiektu. Zastosowana przez organ odwoławczy procedura, nie jest kwestionowana przez skarżących. Istotą sporu, nie jest zdaniem Sądu jak wskazali skarżący, ocena, czy przedmiotowe budynki należy zakwalifikować jako budynki wolnostojące czy też jako jeden budynek, lecz wyłącznie to czy te dwa budynki, są budynkami wolnostojącymi. Zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione ww. przesłanki wskazane przez ustawodawcę (art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), bowiem sporna zabudowa narusza przepisy szczególne, tj. ustawę z dnia 13.12.2013 r. o ogrodach działkowych i nie jest możliwa jej legalizacja, a zatem, skarżący jako właściciele spornej zabudowy, stosownie do treści art. 52 Prawa budowlanego, zobowiązani byli na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 tej ustawy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepisy art. 29-31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Należy podkreślić, że katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ww. ustawy zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Stosowanie wykładni rozszerzającej jest w tym wypadku niedopuszczalne. Zdaniem Sądu, realizując sporną inwestycję, skarżący byli zobowiązani uzyskać pozwolenie na budowę, ponieważ inwestycja ta nie jest objęta wyłączeniem z art. 29 - 31 Prawa budowlanego. Bezspornym jest w rozpoznawanej sprawie, że skarżący nie uzyskali wymaganej prawem zgody właściwego organu i samowolnie dokonali budowy spornego obiektu, co czyni zasadnym zastosowanie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego. Jak wynika z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] zatwierdzonego w dniu [...].10.2006 r. Uchwałą Nr [...] Rady [...], sprostowaną Uchwałą Nr [...] z dnia [...].12.2007 r. oraz Uchwałą Nr [...] z dnia [...].10.2008 r. Rady [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], sporna zabudowa znajduje się na terenie ogrodów działkowych oznaczonych na rysunku planu symbolem ZD 2 (pismo Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 22.06.2017 r. jako załącznik do inwentaryzacji). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2176 oraz z 2020 r. poz. 471, dalej: " u.r.o.d."). Wyjaśnienia wymaga więc, czy przedmiotowa zabudowa może być traktowana jako altana działkowa (altany działkowe), ponieważ bezspornie nie jest ona budynkiem gospodarczym ( budynkami gospodarczymi). Wskazać zatem należy, że zgodnie z legalną definicją zawartą w art. 2 pkt 9a) u.r.o.d., altana działkowa to wolnostojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2.. Obydwa budynki spełniają formalnie powyższe warunki z wyjątkiem jednego a mianowicie żaden z nich nie jest budynkiem wolnostojącym. Nie zmienia tej oceny zdaniem Sądu samodzielna konstrukcja budynków, z których każdy, nie wykorzystuje elementów drugiego obiektu np. fundamentów, ścian konstrukcyjnych, czy też dachu sąsiedniego budynku, a także istniejąca pomiędzy tymi budynkami dylatacja na całej długości od fundamentu po konstrukcję dachu. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 145/13, LEX nr 1329977, niekiedy niezależność (suwerenność) konstrukcji dwóch sąsiadujących bardzo blisko siebie budynków odczytywana jest błędnie jako niezależność budynku (w znaczeniu stojącego wolno). Sama niezależność konstrukcji takich budynków nie przesądza o tym, że są to budynki wolno stojące. Aby można było uznać budynek za wolno stojący, musi istnieć ponadto niezależność (suwerenność) takiego budynku w sensie swobodnego i niczym nie skrępowanego otoczenia pojedynczego budynku. Ten ostatni warunek, nie został w ocenie Sądu spełniony, bowiem nie istnieje dostęp do ścian przedmiotowych budynków oddzielonych od siebie dylatacją. Z uwagi na to, że są to nadal odrębne choć nie wolnostojące budynki, nie można zdaniem Sądu uznać za prawidłową argumentacji organu, zgodnie z którą organ sumuje powierzchnię zabudowy dwóch odrębnych budynków wykazując, że wynosi ona około 69,88 m2, a zatem przekracza dopuszczalną w art. 2 pkt 9a u.r.o.d. powierzchnię zabudowy dla altan ( 35 m2). Jeżeli są to dwa odrębne budynki, sumowanie ich powierzchni zabudowy nie jest prawidłowe i nie może stanowić argumentu w rozpoznawanej sprawie. Mimo, że warunek wymaganej przepisem art. 2 pkt 9a u.r.o.d. powierzchni zabudowy każdego budynku, został spełniony, to żaden z nich z uwagi na brak swobodnego dostępu do wszystkich ścian, nie spełnia kryteriów budynku wolnostojącego. Jest to wystarczające by uznać ich niezgodność z przepisami u.r.o.d. Z uwagi na powyższe, przedstawiona w uzasadnieniu skarg argumentacja i orzecznictwo związane z konstrukcyjną samodzielnością budynków, nie mogą zmienić oceny Sądu w tym zakresie. Decydującym kryterium do uznania budynku za wolnostojący, nie jest bowiem jego samodzielność konstrukcyjna lecz swobodny dostęp do jego wszystkich ścian a ten warunek nie został w odniesieniu do spornych obiektów spełniony. Stanowią one zatem co prawda samodzielne budynki ale w zabudowie zwartej, nie są natomiast budynkami wolnostojącymi, podobnie jak nie są budynkami wolnostojącymi samodzielne ale bez dostępu do wszystkich ścian, budynki w typowej zwartej zabudowie miejskiej. Z tego powodu organ zasadnie przyjął, że nie jest możliwa legalizacja tych budynków i orzekł o ich rozbiórce. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że zgodnie z art. 4 u.r.o.d., rodzinne ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do ROD oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia. Zgodnie zaś z art. 12 u.r.o.d., na terenie działki obowiązuje zakaz zamieszkiwania oraz prowadzenia działalności gospodarczej lub innej działalności zarobkowej. Jak natomiast wynika z materiału dowodowego oraz gabarytów i wyglądu zrealizowanych budynków, z pewnością nie można ich określić mianem altan działkowych w potocznym rozumieniu tego słowa. Bliżej im natomiast do obiektów realizujących funkcję mieszkalną, a nie wyłącznie wypoczynkową i rekreacyjną. Nie są zasadne podniesione w obu skargach zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, zaś organ odwoławczy, co potwierdził także orzekający już w niniejszej sprawie tut. Sąd, dysponował pełnym materiałem dowodowym pozwalającym orzec co do istoty sprawy. Organ odwoławczy dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. Dokonane ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, znalazły natomiast wyraz w szczegółowym uzasadnieniu decyzji. Z powyższych względów, nie można zgodzić się ze skarżącymi, że organ uznać by organ naruszył art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ocena całokształtu materiału dowodowego dokonana została w ramach swobodnej, a nie dowolnej oceny [...]WINB, natomiast organ I instancji podjął czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie było także konieczne w ocenie Sądu zasięganie opinii eksperta. Organ administracji publicznej, stosownie do treści art. 84 § 1 k.p.a., może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Zdaniem Sądu stwierdzenie swobodnego dostępu do wszystkich ścian przedmiotowych budynków, nie wymagało wiadomości specjalnych. Brak też zdaniem Sądu przesłanek określonych w art. 89 § 1 k.p.a., przemawiających za koniecznością przeprowadzenia w sprawie rozprawy administracyjnej. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił obie skargi.