VII SA/Wa 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego w postaci oświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 3 m x 6 m, zamontowanej na konstrukcji wsporczej, na elewacji zachodniej budynku przy ul. [...] w Warszawie, na działce nr ew. [...] z obr. [...]. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała m.in. na nieodwracalność skutków, z jakimi wiąże się wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki. Ponadto podkreśliła, że jej podstawową działalnością są czynności związane z reklamą, zwłaszcza z reklamą wykorzystującą nośniki jak ten, którego nakaz rozbiórki dotyczy. Rozbiórka tego nośnika wpłynie więc na zmniejszenie rozmiaru wykonywanej działalności gospodarczej oraz na spadek dochodów osiąganych przez skarżącą z tego tytułu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, skarżąca we wniosku nie przytoczyła okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżąca wskazała we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się ze zmniejszeniem rozmiaru wykonywanej przez nią działalności gospodarczej oraz ze spadkiem dochodów osiąganych przez skarżącą z tego tytułu. Należy podkreślić, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1 225 755). Sąd, opierając się tylko na argumentach i opinii skarżącej, nie może dokonać oceny kosztów, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji w odniesieniu do jej sytuacji majątkowej. Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1374/14, LEX nr 1 624 479, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554). Choć wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.