VII SA/Wa 1066/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek K. P. o przyznanie prawa pomocy.

K. P. pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezydenta [...] z dnia 23 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze zawarł m.in. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mocą postanowienia z dnia 26 października 2016 r. odrzucił skargę K. P. złożoną w niniejszej sprawie z uwagi na niedopuszczalność jej wniesienia. Skarga została złożona na decyzję organu I instancji, tj. bez wyczerpania środków zaskarżenia służących w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przepis art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 28 listopada 2012 r., II FZ 906/12). Jak wyżej zaznaczono w niniejszej sprawie skargą została objęta decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazana decyzja jest decyzją organu I instancji. Od tej decyzji przysługiwało stronom prawo wniesienia odwołania zgodnie z treścią art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Zatem by skarga K. P. mogła być skutecznie wniesiona należało uprzednio wnieść środek odwoławczy od decyzji pierwszej instancji. Strona jak wynika z akt administracyjnych sprawy wykorzystała ten środek, jednakże do sądu administracyjnego nie złożyła skargi na decyzję organu II instancji, a na decyzję organu I instancji. Tym samym skarżący nie wyczerpał trybu wniesienia skargi (decyzja II instancji jak wynika z akt sprawy została wydana w dniu 7 lipca 2016 r., a więc ponad dwa miesiące po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Opierając się na ww. przepisie Sąd odrzucił skargę K. P. Z powyższego wynika, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oczywistość bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. należy łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i z możliwością jej wniesienia. Niewątpliwie więc w sprawie wystąpiły przesłanki do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wobec oczywistej bezzasadności skargi, skoro oczywistym jest, że skargi nie można wnieść na decyzję organu I instancji bez wyczerpania środków zaskarżenia służących w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odmówić przyznania prawa pomocy, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.