VII SA/Wa 1037/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), asesor WSA Anna Milicka – Stojek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi D. R. i P.R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr 365/OPON/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 28 kwietnia 2022 r., nr 365/OPON/2022, Wojewoda Mazowiecki (dalej także: organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej "Pr.bud."), po rozpatrzeniu odwołania D. i P. R. – utrzymał w mocy decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego (dalej również "organ I instancji) z 2 marca 2022 r., nr 153/u/2022. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez Wojewodę. W dniu 13 sierpnia 2021 r. do Starostwa Warszawskiego Zachodniego wpłynął wniosek inwestora - Wójta Gminy L. o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości nr ew. [...], obręb [...], gm. L. w zakresie niezbędnym i umożlwiającym przeprowadzenie robót budowlanych polegających na wykonaniu przepustu pod drogą - ul. [...], wraz ze ścianą czołową (konieczne jest wykonanie robót ziemnych od strony rowu zlokalizowanego poza pasem drogowym) na podstawie zgłoszenia robót z 30 lipca 2020 r., znak: AB.6743.640.2020.IS. Przy piśmie z 30 sierpnia 2021 r., Wójt Gminy L. dokonał uzupełnienia wniosku, wskazując m.in. sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej, określając termin korzystania z tej nieruchomości oraz przedkładając opisy wykonywanych prac. Decyzją z 5 października 2021 r., nr 736/2021, Starosta Warszawski Zachodni zezwolił inwestorowi na wejście na teren działki nr ew. [...], obręb [...], gm. L. w zakresie niezbędnym i umożlwiającym przeprowadzenie opisanych wyżej robót budowlanych. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli D. i P. R., właściciele wskazanej nieruchomości. W toku postępowania odwoławczego, Wojewoda Mazowiecki zlecił Staroście Warszawskiemu Zachodniemu przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających, w tym przeprowadzenia kontroli w celu stwierdzenia, czy roboty objęte zgłoszeniem Wójta Gminy L. z 30 lipca 2020 r. dotyczące "przebudowy ulicy [...] w zakresie jezdni, poboczy, budowy chodników i infrastruktury: budowy sieci kanalizacji deszczowej z przykanalikami, przebudowy sieci gazowej oraz linii teletechnicznej na działkach nr ew. [...] obręb [...] oraz na działce nr ew. [...] obręb [...] , w jednostce ewid. [...], gm. L.", dla którego Starosta Warszawski Zachodni pismem z 1 września 2020 r. zaświadczył o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, są realizowane oraz stwierdzenie na jakim etapie są wykonywane prace. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Warszawski Zachodni w piśmie z 20 stycznia 2022 r. wyjaśnił, że przeprowadził kontrolę na terenie wykonywania wskazanych robót budowlanych przy ul. [...] w m. G., a także przytoczył ustalenia zawarte w protokole z przedmiotowej kontroli. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 14 lutego 2022 r., nr 135/OPON/2022 uchylił decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z 5 października 2021 r. nr 736/2021 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy Starosta wezwał inwestora o udzielenie informacji czy prace polegające na wykonaniu przepustu pod drogą - ul. [...] w G., wraz ze ścianą czołową, prowadzone na podstawie zgłoszenia z 30 lipca 2020 r. zostały wykonane, a jeśli nie to wskazanie w jakim stopniu zaawansowania się znajdują. W odpowiedzi inwestor wskazał, że "dokonano nieistotnych zmian w dokumentacji projektowej, umożliwiających wykonanie robót budowlanych bez konieczności wejścia na teren działki nr ew. [...] obręb [...]." Wójt Gminy L. wyjaśnił ponadto, że "Obecnie zostały wykonane wszystkie prace związane z budową przepustu oraz ściany czołowej przepustu, do wykonania pozostał tylko montaż barierki ochronnej (...). W związku z powyższym Wójt Gminy L. zwraca się z wnioskiem o umorzenie przedmiotowej sprawy." Z uwagi na powyższe, decyzją z 2 marca 2022 r., nr 153/u/2022, Starosta Warszawski Zachodni umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej inwestorowi na wejście na teren działki nr ew. [...], obręb [...], gm. L.. Odwołanie od ww. decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli D. i P. R. (dalej także "skarżący"). Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Mazowiecki wspomnianą na wstępie decyzją z 28 kwietnia 2022 r., nr 365/OPON/2022, utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., może wynikać z bardzo różnorodnych przyczyn, ich katalog nie jest zamknięty. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Wojewoda zwrócił uwagę, że z pisma inwestora z 1 marca 2022 r. wynika, iż w dokumentacji projektowej dokonano nieistotnych zmian umożliwiających wykonanie robót budowlanych bez konieczności wejścia na teren działki nr ew. [...]. Wszystkie prace związane z budową przepustu oraz ściany czołowej przepustu zostały już wykonane, pozostał tylko montaż barierki ochronnej. Tym samym organ odwoławczy uznał, że brak jest przedmiotu sprawy, gdyż inwestor wykonał roboty wskazane we wniosku o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren działki nr ew. [...], obręb [...], gm. L., które były podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego. Zachodziła zatem podstawa do umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do uwag odwołujących się, dotyczących pisma Wójta Gminy L. z 9 marca 2022 r., znak: IZP.7013.28.2020, Wojewoda stwierdził, że nie zawiera ono prośby o wejście na teren działki o nr ew. [...] obręb [...], gm. L. w celu wykonania prac określonych we wniosku z 13 sierpnia 2021 r., lecz dotyczy jedynie uporządkowania rowu melioracyjnego znajdującego się na tej nieruchomości. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się D. i P. R., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co przejawiało się w braku wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla podjęcia decyzji, w tym przede wszystkim niezbadania tego, czy odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu oświadczenie inwestora jakoby wejście na teren przedmiotowej nieruchomości skarżących było w istocie zbędne dla wykonania inwestycji, zwłaszcza że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bazujący na oświadczeniach inwestora jest wewnętrznie sprzeczny. Wobec podniesionego zarzutu, pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z 2 marca 2022 r., nr 153/u/2022. Ponadto w skardze zawarty został wniosek o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę, jej autor zwrócił uwagę na treść wniosku o zezwolenie na wejście na działkę nr [...]. Jest w nim wyraźnie wskazane, że prace miały polegać m.in. na pogłębieniu rowu. Natomiast z pisma inwestora z 9 marca 2022 r. jednoznacznie wynika, że prosi on skarżących o zgodę na wejście na teren działki nr [...] właśnie w celu uporządkowania owego rowu. Zdaniem skarżących widać tu wyraźną wewnętrzną sprzeczność - z jednej strony inwestor mówi, że dokonał takiej zmiany dokumentacji projektowej, że nie jest konieczne wejście na teren nieruchomości, czyli nie jest konieczne między innymi pogłębianie rowu, jak to było określone we wniosku, a jednocześnie prosi o zgodę na wejście na działkę nr [...] w celu wykonania określonych prac na tymże rowie. Sam ten fakt świadczy o tym, że nie przestał istnieć przedmiot sprawy administracyjnej o zgodę na wejście w teren ww. nieruchomości - inwestor potrzebował i wciąż potrzebuje takowej zgody, tyle tylko że można postawić hipotezę, iż postanowił niejako przedstawić całą rzecz w taki sposób, jakby rzekomo zgody tej nie potrzebował. Skarżący uważają, że w tej sytuacji niezbędne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazanie organowi dalszych kroków, które zaowocują dogłębnym wyjaśnieniem niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z 2 marca 2022 r., nr 153/u/2022, utrzymanej w mocy zaskarżonym orzeczeniem Wojewody Mazowieckiego z 28 kwietnia 2022 r., stanowi art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jak wskazuje się w literaturze, przedmiot postępowania administracyjnego istnieje wtedy, gdy istnieje sprawa administracyjna załatwiana w tej formie działania, a zatem gdy obowiązujący przepis prawa tworzy podstawę do wydania decyzji konkretyzującej prawa i obowiązki podmiotu spoza struktur administracji publicznej, z uwagi na to, że podmiot ten znalazł się w sytuacji faktycznej przewidzianej w normie prawnej tworzącej podstawę do działania organu administracji publicznej w tej właśnie formie. Decyzja, jak każdy indywidualny akt stosowania prawa, musi mieć adresata oraz podstawę faktyczną i prawną. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ma więc miejsce wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, który by podlegał konkretyzacji, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty (zob. H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2019). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego może mieć charakter pierwotny i następczy. Następcza bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania odpadną przesłanki decydujące o dopuszczalności jego prowadzenia, czyli o istnieniu sprawy administracyjnej. Umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 112/14, LEX nr 1468433). W rozpoznawanej sprawie postępowanie przed Starostą Warszawskim Zachodnim zostało zainicjowane wnioskiem Wójta Gminy L. złożonym w dniu 13 sierpnia 2021 r., w którym inwestor domagał się wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości nr ew. 227, obręb 0007 Grądy, gm. L. w zakresie niezbędnym i umożlwiającym przeprowadzenie robót budowlanych polegających na wykonaniu przepustu pod drogą - ul. [...] w G., wraz ze ścianą czołową (konieczne jest wykonanie robót ziemnych od strony rowu zlokalizowanego poza pasem drogowym) na podstawie zgłoszenia robót z 30 lipca 2020 r., znak: AB.6743.640.2020.IS. Przedmiotowy wniosek został oparty na przepisie art. 47 Pr.bud., wedle którego, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu (ust. 1). W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (ust.2). Z treści przywołanego unormowania wynika zatem jednoznacznie, że rozstrzygnięcie o niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej nie może być wydane z urzędu. Dopuszczalna jest jedynie forma działania organu na wniosek inwestora, który ma interes prawny w skorzystaniu z udzielonego mu decyzją o pozwoleniu na budowę uprawnienia do przeprowadzenia procesu budowlanego (zob. A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022). Dla postępowania prowadzonego w trybie art. 47 ust. 2 Pr.bud. charakterystyczne jest więc to, że jest ono wszczynane wyłącznie na wniosek inwestora. Brak woli tego podmiotu odnośnie wydania przez organ orzeczenia, o którym mowa w art. 47 ust. Pr.bud. powoduje, że organ nie może dalej działać, gdyż przestaje istnieć kluczowy element stosunku materialnoprawnego, który by podlegał konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Innymi słowy, w sytuacji gdy inwestor nie podtrzymuje stanowiska o potrzebie wydania rozstrzygnięcia o niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej, nie istnieje już sprawa indywidualna podlegająca merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji, rozstrzygającej co do istoty o prawach i obowiązkach zainteresowanego podmiotu. Taka też sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie, gdzie inwestor - Wójt Gminy L., będący dysponentem postępowania zainicjowanego w oparciu o art. 47 ust. 2 Pr.bud., w piśmie z 28 lutego 2022 r., znak: IZP.7013.28.2020, zwrócił się do organu I instancji z żądaniem umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Dla postępowań wszczynanych na wniosek złożenie wniosku o wszczęcie postępowania zawierającego w sobie oświadczenie strony wyrażające jej wolę uzyskania aktu konkretyzującego jej prawa i obowiązki w określonym stanie faktycznym stanowi przesłankę materialnoprawną decydującą o dopuszczalności prowadzenia postępowania. Brak wniosku lub jego cofnięcie czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Jeśli postępowanie może się toczyć tylko na wniosek, to odstąpienie od popierania wniosku stanowiące w istocie wycofanie przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania, a tym samym cofnięcie zgody na jego prowadzenie, skutkuje jego bezprzedmiotowością. W takich sprawach złożenie wniosku będącego oświadczeniem woli wskazującym na ubieganie się o uzyskanie konkretyzacji praw i obowiązków strony w określonej sytuacji faktycznej jest materialnoprawną przesłanką decydującą o dopuszczalności prowadzenia postępowania (por. H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2019; zob. też wyroki NSA: z 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 893/17, LEX nr 2417965, z 24 września 2015 r., sygn. akt II OSK 187/14, LEX nr 1987070). Jak wskazał NSA w wyroku z 9 marca 2012 r. (sygn. akt I OSK 394/11, LEX nr 1264790), który to pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego jest równoznaczne z brakiem żądania uprawnionego podmiotu do rozpoznania konkretnej sprawy administracyjnej, co oznacza, że przedmiot postępowania, oznaczony we wniosku, przestaje istnieć. Inaczej rzecz ujmując, z chwilą cofnięcia wniosku odpada jeden z koniecznych elementów sprawy administracyjnej (przedmiot), co obliguje organ do umorzenia postępowania (tzw. obiektywna konieczność umorzenia postępowania) na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których doszło do cofnięcia wniosku. Jeżeli zatem postępowanie może być wszczęte tylko na wniosek, a strona, która ten wniosek złożyła, rezygnuje z kontynuowania postępowania, to postępowanie podlega umorzeniu obligatoryjnemu, na podstawie art. 105 § 1. Skoro inwestor jest dysponentem swojego żądania (wniosku) do czasu rozstrzygnięcia sprawy decyzją merytoryczną załatwiającą jego wniosek co do istoty (np. udzielenie pozwolenia na budowę, wydanie decyzji środowiskowej, odmowa uwzględnienia wniosku), to może ten wniosek cofnąć w całości lub też w części, która daje się jednoznacznie wyodrębnić. Ma wówczas zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., a więc organ załatwiający sprawę powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego – w zależności od treści stanowiska inwestora (jego oświadczenia) – w całości lub też w określonej części (por. wyroki NSA: z 29 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 76/11, LEX nr 1420338; z 2 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2463/10, LEX nr 1145603). Oświadczenie o cofnięciu wniosku o wydanie decyzji oznacza, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1, strona bowiem zrezygnowała z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści. Jeżeli jedyny wnioskodawca cofa wniosek i wnosi o umorzenie postępowania, które może być wszczęte i prowadzone tylko na wniosek, wówczas ma zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., tj. zachodzi obiektywna przeszkoda – brak wniosku – do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i musi być ono umorzone (zob. wyrok NSA z 14 września 2011r., sygn. akt II OSK 1339/10, LEX nr 1132074). Co więcej w postępowaniu, które zostaje wszczęte na wniosek, organ administracji publicznej nie może zmienić przedmiotu postępowania. W orzecznictwie sądowym zakaz zmiany przedmiotu postępowania łączony jest z wstępną fazą postępowania administracyjnego, zwłaszcza obowiązkami związanymi z precyzowaniem treści podania uruchamiającego postępowanie (zob. M. Karpiuk (red.), P. Krzykowski (red.), A. Skóra (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 61-126. Tom II, Opublikowano: Wyd.UW-M 2020, por. wyrok WSA w Krakowie z 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 46/13, dostępne na: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - "CBOSA"; por. też wyrok NSA z 10 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1266/19, CBOSA). Ustosunkowania wymaga ponadto zarzut skarżących, którzy podnoszą, że nie przestał istnieć przedmiot sprawy administracyjnej o zgodę na wejście przez inwestora w teren należącej do nich nieruchomości, gdyż inwestor potrzebował i wciąż potrzebuje takiej zgody, o czym świadczyć ma pismo Wójta Gminy L. z 9 marca 2022 r., w którym organ ten zwraca się do skarżących o zgodę na wejście na teren działki nr [...] w celu uporządkowania znajdującego się tam rowu melioracyjnego. Odnosząc się do przywołanej argumentacji należy ponownie podkreślić, że w niniejszej sprawie organy administracji związane były wolą inwestora umorzenia przedmiotowego postępowania, która została jednoznacznie wyrażona w piśmie z 28 lutego 2022 r., znak: IZP.7013.28.2020. W przypadku zaś, gdyby jednak okazało się, że dla przeprowadzenia robót objętych zgłoszeniem niezbędne jest wejście na teren działki nr 227, obręb 0007 Grądy, gm. L., a skarżący takiej zgody nie wyrażą, inwestor będzie zmuszony po raz kolejny wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o wydanie stosownej decyzji w trybie art. 47 ust. 2 Pr.bud. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, albowiem wniesiona skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.