VII SA/Wa 1032/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.) asesor WSA Michał Podsiadło Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. C. na akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 stycznia 2024 r. znak: DSA-WP.804.22.2023.DR w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora oddala skargę

Aktem z dnia 23 stycznia 2024 r., znak: DSA-WP.804.22.2023.DR, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "Minister", "organ"), działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 900 z późn. zm.) odwołał M. C. (dalej: "Dyrektor", "Skarżąca") ze stanowiska dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O. (dalej także: "Szkoła"). Do wydania ww. aktu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ. W dniu 21 listopada 2023 r. Rada Pedagogiczna Państwowej Szkoły Muzycznej l i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O. podjęła uchwałę nr 30/2023/2024 o wystąpieniu do organu prowadzącego z wnioskiem o odwołanie M. C. ze stanowiska dyrektora Szkoły. Następnie pismem z 4 grudnia 2023 r. Rada Pedagogiczna Szkoły złożyła wniosek do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o odwołanie Skarżącej z funkcji dyrektora. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że głównymi zarzutami stawianymi M. C. są brak przejrzystych zasad udziału Szkoły w O. "[...]" organizowanym przez Fundację "[...].", działania wpływające na destabilizację pracy Szkoły (brak respektowania kompetencji Rady Pedagogicznej, zastraszanie pracowników utratą zatrudnienia, podejmowanie niekorzystnych decyzji dotyczących warunków pracy, autokratyczny styl zarządzania placówką) oraz naruszenia dotyczące gospodarowania majątkiem szkolnym, mogące wskazywać na popełnienie przestępstwa dotyczącego zaginięcia dwóch fagotów marki [...]. Nauczyciele w swoim piśmie wyrazili obawę dotyczącą dalszego funkcjonowania Szkoły, szczególnie w kontekście jej podstawowych zadań w zakresie dydaktycznym, wychowawczym i opiekuńczym. W celu zbadania okoliczności sprawy Centrum Edukacji Artystycznej (dalej: "CEA") - specjalistyczna jednostka nadzoru, sprawująca w imieniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nadzór nad szkołami artystycznymi, przeprowadziła dwie kontrole w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O.. Pierwsza kontrola została przeprowadzona w dniach 20 października – 20 listopada 2023 r. Według ustaleń CEA, okoliczności dotyczące organizacji i przebiegu programu "[...]", z uwagi na brak możliwości wpływu na jakikolwiek aspekt związany z jego przebiegiem, nie stanowiły "szczególnie uzasadnionego przypadku", określonego w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe. Następnie, w dniach 4 - 5 grudnia 2023 r., CEA zbadało poprawność użytkowania i likwidacji fagotów, o których była mowa we wniosku Rady Pedagogicznej. Jak ocenił organ, kontrola ta wykazała poważne nieprawidłowości. Ustalono, że w okresie od 1 września 2019 r. do 30 listopada 2023 r., kiedy funkcję dyrektora Szkoły pełniła Skarżąca, placówka edukacyjna była w posiadaniu dwóch fagotów marki [...] o numerach fabrycznych [...] i [...]. Zgodnie z informacjami zawartymi w Księdze inwentarzowej, likwidacja fagotu nr [...] nastąpiła 2 marca 2016 r., natomiast fagotu nr [...] - 7 grudnia 2020 r. O likwidacji pierwszego instrumentu istnieje jedynie wpis w Księdze inwentarzowej, bez wykazania jego fizycznej likwidacji. Jak dowiedziało się CEA, fagot nr [...] był elementem dekoracyjnym jednej z sal szkolnych, ale po wakacjach w 2018 r. zaginął. Okoliczności zniknięcia instrumentu do chwili obecnej nie są znane. Dalej ustalono, że w aktach Szkoły znajduje się adresowana do szkoły, wycena instrumentu sporządzona przez A. M. w dniu 24 czerwca 2019 r. Zgodnie z nią drugi z fagotów o nr [...] posiadał uszkodzenia, których koszt naprawy przewyższałby wartość instrumentu. Jednocześnie, w przedmiotowej wycenie nie określono wartości pieniężnej instrumentu. W tym czasie fagot nr [...] był użytkowany przez ucznia szkoły K. C. (syna Skarżącej) i nie znajdował się w Szkole. Zgodnie z oświadczeniem nauczyciela, który uczył K. C. grać na fagocie, wiosną 2019 r. poprosił on Dyrektor Szkoły o zwrot instrumentu do Szkoły w celu przekazania go kolejnemu uczniowi, lecz Skarżąca odmówiła. We wrześniu 2019 r. do Szkoły powrócił jedynie pusty futerał po fagocie o nr [...]. K. C., po zakończeniu nauki w dniu 10 czerwca 2020 r. odmówił zwrotu instrumentu, który nadal pozostawał w jego posiadaniu. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że od 31 sierpnia 2020 r. fagot marki [...] o nr [...] znajdował się w warsztacie W. R. w R. (N.), w celach naprawczych. Pomimo powyższych okoliczności i faktycznego braku instrumentu na stanie Szkoły powstał protokół likwidacji fagotu marki [...] nr [...] datowany na 7 grudnia 2020 r. Protokół został zatwierdzony przez Dyrektor Szkoły M. C.. Wartość ww. fagotu określono na kwotę 1,25 zł. Z oświadczeń członków komisji likwidacyjnej wynika, że nie miało miejsca spotkanie w celu oględzin likwidowanego instrumentu i podjęcia decyzji o jego likwidacji. Ponadto członkowie komisji złożyli podpisy na protokole likwidacji fagotu dopiero w styczniu 2021 r., a wprowadzenie do ksiąg rachunkowych tego dokumentu nastąpiło w sierpniu 2021 r. Jak po dokonaniu analizy akt sprawy stwierdziło CEA, otrzymane przez organ dokumenty poświadczały nieprawdę, a procedura likwidacyjna ww. instrumentu była pozorna i wadliwa. W marcu 2021 r. K. C. otrzymał celowe stypendium z XVIII edycji programu "[...]", z którego sfinansował naprawę fagotu, która trwała do kwietnia 2021 r. Kwota naprawy wynosiła: 10 531,50 EUR. K. C. zapłatę kwoty z tytułu naprawy dokonał w gotówce. Wycena wartości ww. fagotu przed naprawą wykonana przez specjalistę opiewała na kwotę 28 000,00 EUR. W sierpniu 2023 r. fagot marki [...] o numerze fabrycznym [...] został wystawiony do sprzedaży przez K. C. na stronie www.musicalchairs.info za 38 500,00 EUR. Pismem z dnia 14 grudnia 2023 r. dyrektor Centrum Edukacji Artystycznej poinformował Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego o wynikach kontroli przeprowadzonej w Szkole, jednocześnie informując, że w ocenie specjalistycznej jednostki nadzoru, opisane okoliczności wyczerpują znamiona szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził uchybienia w działaniach M. C. – dyrektor Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O. - dotyczące m.in.: fałszowania dokumentacji likwidacyjnej instrumentu, który był w posiadaniu jej lub syna, nie zwracania do szkoły wypożyczonego fagotu marki [...] nr [...] , mimo że dokument potwierdzający wypożyczenie instrumentu przez swojego syna podpisała Skarżąca, poświadczenie nieprawdy o zwrocie instrumentu w dokumencie podpisanym przez Skarżącą. W ocenie Ministra powyższe zarzuty obarczone są tak dużą powagą, że dalsze zajmowanie stanowiska dyrektora przez Skarżącą godziłoby w interes Szkoły i interes publiczny, a także mogłoby prowadzić do destabilizacji w funkcjonowaniu placówki. W konsekwencji Minister uznał za konieczne natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O. przez Skarżącą, uznając, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się M. C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe poprzez przyjęcie, że w okolicznościach sprawy zachodzi przewidziany ww. przepisem "szczególnie uzasadniony przypadek" uprawniający do odwołania ze stanowiska dyrektora, podczas gdy przesłanka ustanowiona ww. przepisem w okolicznościach sprawy nie zaistniała, a przy tym odwołanie opiera się na dowolnych, w szczególności niezgodnych z faktami założeniach, w których w szczególności przyjęto, że Dyrektor miała "fałszować" lub "poświadczać nieprawdę" w dokumentach szkolnych, a także miała nie zwrócić jednego z wypożyczonych przez szkołę instrumentów, w sytuacji gdy do tego rodzaju zachowań nie dochodziło; 2) art. 2 Konstytucji, art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "k.p.a.") art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do bycia wysłuchaną przed wydaniem aktu administracyjnego, w szczególności uniemożliwienie wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego oraz przedstawienia własnych dowodów, przeciwstawiających się formułowanym wobec Skarżącej zastrzeżeniom. Z uwagi na powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie aktu odwołania Skarżącej ze stanowiska dyrektora Szkoły oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi odwołano się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych, w których przyjmuje się, że "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo oświatowe, może dotyczyć tylko sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ prowadzący ma prawo ocenić, czy dalsze kierowanie szkołą lub placówką oświatową stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia. Zdaniem Skarżącej, sytuacja taka nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca jest długoletnim pracownikiem Szkoły, zaś w trakcie wieloletniego zarządzania tą placówką utrzymywała niezmiennie wysoki poziom, w szczególności uczniowie i absolwenci odnosili liczne sukcesy, wyróżnienia i nagrody. Dopiero w ostatnich miesiącach 2023 r., Dyrektor stała się obiektem niespotykanych dotąd ataków ze strony niektórych nauczycieli, którzy z sobie znanych przyczyn, za sprawą różnorodnych zastrzeżeń, zarzutów i skarg w sposób ewidentny dążyli do usunięcia Skarżącej z zajmowanego stanowiska. Formułowane przez te osoby zarzuty, nie mają jednak uzasadnienia, w szczególności są dalece nierzetelne, często zmanipulowane albo wprost sprzeczne z rzeczywistością. Skarżąca podkreśla, że nie fałszowała jakiejkolwiek dokumentacji szkolnej, w tym dokumentacji likwidacyjnej instrumentu. Jej zdaniem, w akcie odwołania nie wskazano, o jaki konkretnie dokument miałoby tu chodzić i na czym miałoby polegać jego sfałszowanie, a tym bardziej na czym miałaby polegać rola Skarżącej w jego sfałszowaniu. Protokół likwidacji instrumentu z 7 grudnia 2020 r. został sporządzony i podpisany przez trzyosobową komisję likwidacyjną. Na dokumencie tym, w końcowej jego części, widnieje również podpis Skarżącej z adnotacją "zatwierdzam", jednakże nie sposób dopatrzyć się jakiegokolwiek podrobienia lub przerobienia w tym dokumencie mogącego wskazywać na jego sfałszowanie. Dyrektor Szkoły nie bierze udziału w likwidacji instrumentów, nie jest członkiem komisji likwidacyjnej powołanej do tego celu, a jedynie przyjmuje do wiadomości dokonane czynności. Najprawdopodobniej protokół likwidacji został podpisany przez Dyrektor wraz z szeregiem innych dokumentów "do podpisu", a więc w pełnym zaufaniu do osób, które sporządziły i przedłożyły do podpisania te dokumenty. Skarżąca, wśród różnorodnych zadań realizowanych każdego dnia i podpisywanych dokumentów, nie pamięta chwili, w której miała ten dokument podpisać. Z pewnością jednak nie podejmowała jakichkolwiek działań związanych z fałszowaniem dokumentacji likwidacyjnej instrumentu, a odmienne twierdzenia zawarte w uzasadnieniu odwołania, nie polegają na prawdzie. Według Skarżącej, nie dochodziło również do jakiegokolwiek poświadczania nieprawdy w zakresie zwrotu instrumentu. Dokument na jaki najprawdopodobniej powołano się w uzasadnieniu odwołania (rewers), nie zawiera parafy M. C. w miejscu mającym wskazywać na zwrot instrumentu w dniu 30 listopada 2020 r. Widniejąca tam parafa została nakreślona przez kierownika gospodarczego Szkoły – L. D.. Na rewersie, Skarżąca - występująca jako matka ucznia wypożyczającego instrument - podpisywała się przede wszystkim pierwszą literą swojego imienia oraz nazwiskiem ("M. C."), natomiast charakterystyczne parafy w kształcie litery "D" należą do L. D., która była odpowiedzialna za gospodarowanie instrumentami i swoim podpisem miała odnotowywać m.in. zwrot instrumentów. Jest wprost oczywistym, że przedmiotowa parafa nie pochodzi od Skarżącej i nie sposób zrozumieć, na jakiej podstawie przypisuje się ten podpis właśnie Skarżącej. Przedmiotowa parafa została przy tym dokonana bez jakiegokolwiek udziału i wiedzy Skarżącej. Dopiero w chwili gdy kwestia fagotu została podniesiona w Szkole (koniec 2023 r.), Skarżąca sięgając do dokumentacji szkolnej miała możliwość zapoznania się z tą adnotacją. Data widniejąca obok parafy jest ostatnim dniem pracy kierownika gospodarczego (30 listopada 2020 r.) i najprawdopodobniej tego rodzaju adnotacja uczyniona właśnie w tym dniu, wiązała się z dążeniem przez kierownika gospodarczego do uzupełnienia braków w dokumentacji szkolnej, przed definitywnym zakończeniem pracy (zapewne nie dotyczyło to wyłączenie tego jednego dokumentu). W rzeczywistości jednak fagot [...] znajdował się w dyspozycji Szkoły już w 2019 r., a więc najpóźniej w tym roku został zwrócony, co potwierdza pismo A. M. z dnia 24 czerwca 2019 r., który w ramach prowadzonego serwisu fagotów dokonał oględzin i oceny stanu instrumentu. Błąd polegający na braku wcześniejszego odnotowania zwrotu instrumentu, był zatem jedynie niedociągnięciem, ludzką omyłką kierownika gospodarczego, bez jakiegokolwiek wpływu dla funkcjonowania Szkoły. Skarżąca dostrzega błędy w obiegu dokumentacji, w jej przekonaniu podobne niedociągnięcia mogą występować w dokumentacji dotyczącej innych wypożyczanych instrumentów, jednak nie ma to znaczenia dla prawidłowej realizacji zadań Szkoły. Zdaniem Skarżącej, zupełnie bezzasadny jest również zarzut "niezwracania do Szkoły wypożyczonego fagotu marki [...] nr [...]". Instrument ten został w 2019 r. zwrócony do Szkoły przez pełnoletniego już ucznia K. C., co jak już wskazano w poprzednim akapicie, nie zostało odnotowane przez kierownika gospodarczego w rewersie, jednak znajduje wystarczające potwierdzenie w innym dokumencie tj. w piśmie A. M. z 24 czerwca 2019 r. Również tutaj organ nie wskazuje konkretnej podstawy przyjęcia, że instrument nie powrócił do Szkoły. Skarżąca nie rozumie poza tym, z jakich przyczyn to jej przypisuje się obowiązek zwrotu instrumentu. Jakkolwiek na rewersie zostały wskazane dane Skarżącej jako matki (wówczas niepełnoletniego) ucznia, to jednak zobowiązanym do zwrotu był sam uczeń (i z tego obowiązku się wywiązał). Z chwilą ukończenia pełnoletności przez K. C. (co nastąpiło w 2018 r.), M. C. w żaden sposób nie odpowiadała za działania swojego syna. Nawet zatem czysto teoretycznie nie można zarzucać Skarżącej niedopełnienia jakichkolwiek obowiązków w tym zakresie, zarówno gdy chodzi o rolę matki, jak również stanowisko dyrektora szkoły. W ocenie Skarżącej znamienne jest również to, że choć aktualnie podnoszone są przez niektórych nauczycieli głosy o "zniknięciu" czy "braku zwrotu" instrumentu, to jednak nikt tego rodzaju kwestii nie podnosił przez kilka lat, a przecież do zarzucanego "zniknięcia" miało dojść według różnych wersji w 2018 r. albo 2019 r. Powyższe w ocenie Skarżącej jedynie potwierdza, że formułowanie tego rodzaju zarzutów aktualnie stanowi wyłącznie próbę manipulacji faktami, tak aby przedstawić Skarżącą w możliwie najgorszym świetle. W zakresie zarzutu naruszenia reguł procesowych Skarżąca podnosi, że o postępowaniu w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Szkoły dowiedziała się w chwili doręczenia jej odwołania z 23 stycznia 2024 r. Nie zawiadamiano jej o trwającym postępowaniu, nie informowano o możliwości zaznajomienia się z materiałami przed wydaniem aktu, wreszcie nie zwracano się do Skarżącej o wyjaśnienie jakichkolwiek kwestii, ani też nie informowano jej o możliwości udzielenia takich wyjaśnień. Zarówno na etapie przeprowadzenia kontroli, jak i postępowania prowadzonego przez Ministra nie zapewniano możliwości udziału w podejmowanych czynnościach, a tym samym wysłuchania. W przekonaniu Skarżącej, uniemożliwienie jej takiego udziału w sprawie, doprowadziło do licznych nieporozumień przy formułowaniu zastrzeżeń, które zostały oparte na jednostronnych i niezweryfikowanych zastrzeżeniach dość dowolnie formułowanych przez jedną stronę sporu. Gdyby Skarżąca miała możliwość zaprezentowania swojego stanowiska, jak również zaoferowania dowodów (w tym również z osobowych źródeł dowodowych), to z dużym prawdopodobieństwem można założyć, że nie doszłoby do jej odwołania ze stanowiska dyrektora. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie odwołania. Jak wyjaśnił Minister, niedopełnienie obowiązków przez Dyrektor Szkoły zostało wykazane w protokole kontroli o numerze DF.760.20.2023.IR. Organ nie podzielił zarazem twierdzenia Skarżącej, że fagoty o nr [...] i [...] zostały zwrócone w 2019 r. do Szkoły. Minister podkreślił ponadto, że w sprawie tej prowadzone jest postępowanie przez Komendę Miejską Policji w O. pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w O., o przywłaszczenie powierzonego mienia znacznej wartości w postaci dwóch fagotów marki [...] o nr seryjnym [...] i [...]o łącznej wartości około 355 800 zł na szkodę Państwowej Szkoły Muzycznej w O., tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. o sygn. akt. RSD 25.2024. Minister odniósł się również do zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do bycia wysłuchaną przed wydaniem aktu administracyjnego, w szczególności uniemożliwienia wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego oraz przedstawienia własnych dowodów. Wyjaśnił, że zarówno Dyrektor Departamentu Szkolnictwa Artystycznego w Minerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jak i Dyrektor CEA próbowali kontaktować się z M. C. telefonicznie zarówno osobiście oraz za pośrednictwem Wizytator Regionalnego CEA z regionu Śląskiego. Każda próba kontaktu telefonicznego kończyła się stwierdzeniem, że Skarżąca źle się czuje, jest na zwolnieniu lekarskim i nie będzie kontynuować rozmowy. Ówczesny Dyrektor DSA umówił spotkanie z M. C. na dzień 29 listopada 2023 r., w siedzibie Departamentu, pragnąc aby Skarżąca ustosunkowała się do pojawiających się zarzutów, jednak nie pojawiła się Ona na spotkaniu. Skarżąca od 23 listopada 2023 r. do chwili wydania odpowiedzi na skargę przez organ odwoławczy, przebywa na zwolnieniu lekarskim. Próby komunikacji ze Skarżącą podejmowała także Wizytator Regionalnego CEA z regionu Śląskiego, również bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sądowa kontrola obejmuje także inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowany akt nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 stycznia 2024 r., znak: DSA-WP.804.22.2023.DR, o odwołaniu bez wypowiedzenia M. C. ze stanowiska dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O.. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w zasadzie do ustalenia, czy organ prawidłowo zastosował względem Skarżącej tryb odwołania ze stanowiska dyrektora ww. Szkoły określony w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Wobec powyższego, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga treść norm prawnych zamieszczonych w art. 66 ust. 1 ww. ustawy. Tak też, ustawodawca przewidział dwa odrębne i wyraźnie rozróżnione tryby odwołania ze stanowiska kierowniczego w szkole lub w placówce oświatowej. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 66 ust. 1 Prawa oświatowego, organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce: 1) odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie: a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, b) ustalenia negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli - bez wypowiedzenia, c) złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym mowa w art. 56 ust. 3; 2) w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której mowa w art. 2 pkt 8, dla uczniów szkół artystycznych prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Stosownie do art. 66 ust. 2 cytowanej ustawy, opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się w terminie 21 dni od dnia otrzymania wystąpienia organu, o którym mowa w ust. 1. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie wskazuje się, że przyczyny odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego (dyrektora, wicedyrektora lub innego stanowiska kierowniczego) w szkole lub placówce publicznej zostały określone w komentowanym przepisie w sposób wyczerpujący. Tym samym wykluczone jest odwołanie umotywowane wystąpieniem jakiejkolwiek innej przesłanki lub dokonane w innym trybie niż wynikający z komentowanego przepisu (zob. M. Pilich (red.), Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WKP 2022; zob. też tezę 1 wyroku Sądu Najwyższego z 19 lutego 1997 r., III RN 3/97, OSNP 1997/19, poz. 369, LEX nr 29973, z glosą aprobującą J. Homplewicza, OSP 1998/3, poz. 51, s. 121). Poważniejszych wątpliwości nie budzi przesłanka wskazana w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa oświatowego. Złożenie rezygnacji przez nauczyciela zajmującego stanowisko kierownicze nie powoduje samo przez się skutku prawnego, gdyż powierzenie stanowiska jest czynnością prawną jednostronną powierzającego. Wobec tego również odwołanie ze stanowiska nie może nastąpić na podstawie samego tylko oświadczenia nauczyciela zajmującego stanowisko kierownicze, lecz potrzeba do tego oświadczenia woli organu powierzającego stanowisko (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 10 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 270/14, LEX nr 1811490). Z punktu widzenia istoty problemu występującego w niniejszej sprawie niezbędne jest natomiast poświęcenie nieco większej uwagi przesłankom odwołania ze stanowiska kierownika szkoły lub placówki oświatowej określonym w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ww. ustawy. Ten ostatni przepis (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) wskazuje na złożenie wniosku, o którym mowa w art. 56 ust. 3 Prawa oświatowego, a który stanowi, że jeżeli dyrektor szkoły lub placówki nie usunie w wyznaczonym terminie uchybień wskazanych przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, nie opracuje lub nie wdroży w określonych w harmonogramie terminach programu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania albo nie uwzględni w tym programie zgłoszonych uwag i wniosków, organ sprawujący nadzór pedagogiczny występuje do organu prowadzącego szkołę lub placówkę z wnioskiem o odwołanie dyrektora szkoły lub placówki z końcem albo w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Wniosek złożony w tej sprawie przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny jest wiążący dla organu prowadzącego szkołę lub placówkę. Odwołanie nie może jednak pozbawiać osoby odwołanej prawa do kwestionowania legalności wniosku złożonego przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny w postępowaniu, którego przedmiotem jest sam akt o odwołaniu ze stanowiska. Przedmiotowy wniosek powinien znajdować oparcie w kategorycznych i niebudzących wątpliwości ustaleniach uchybień w pracy szkoły lub placówki; nie wystarcza do tego samo wydanie zaleceń w sprawie "zweryfikowania" kwalifikacji nauczycieli zatrudnionych w szkole. Odwołanie nie może także nastąpić, jeżeli organ sprawujący nadzór pedagogiczny nie określił w wystąpieniu do organu prowadzącego, czy odwołanie ma nastąpić z zachowaniem, czy bez zachowania terminu wypowiedzenia. Tego rodzaju sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Natomiast w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego mowa jest o ustaleniu negatywnej oceny pracy "w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli". Oznacza to odesłanie do art. 6a ustawy - Karta Nauczyciela. Zgodnie z art. 6a ust. 6 Karty Nauczyciela oceny pracy dyrektora szkoły oraz nauczyciela, któremu czasowo powierzono pełnienie obowiązków dyrektora szkoły, dokonuje organ sprawujący nadzór pedagogiczny w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę (w przypadku zaś gdy organ prowadzący jest jednocześnie organem sprawującym nadzór pedagogiczny – oceny dokonuje ten organ). Natomiast oceny pracy pozostałych nauczycieli – w tym zajmujących niższe niż dyrektor stanowiska kierownicze w szkole lub placówce – dokonuje dyrektor (art. 6a ust. 1 w zw. z ust. 2 Karty Nauczyciela). Co istotne, wspomniana ocena pracy dyrektora szkoły dotyczy stopnia realizacji obowiązków określonych w art. 6 i 7 Karty Nauczyciela oraz w art. 68 ust. 1, 5 i 6 Prawa oświatowego, a w przypadku realizowania przez dyrektora szkoły zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych – także obowiązków określonych w art. 42 ust. 2 oraz w art. 5 Prawa oświatowego. Ocena zatem obejmuje wszystkie zadania, zarówno w zakresie merytorycznej pracy szkoły lub placówki, jak i obowiązków z zakresu administracji i spraw finansowych. Jednakże w przepisach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 19 sierpnia 2019 r. w sprawie trybu dokonywania oceny pracy nauczycieli, w tym nauczycieli zajmujących stanowiska kierownicze, szczegółowego zakresu informacji zawartych w karcie oceny pracy, składu i sposobu powoływania zespołu oceniającego oraz szczegółowego trybu postępowania odwoławczego dokonano podziału na oceny cząstkowe, obejmujące ocenę sprawowania kierownictwa i nadzoru w poszczególnych obszarach działalności (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). I tak: 1) organ prowadzący szkołę dokonuje oceny cząstkowej realizacji zadań w zakresie: a) dysponowania środkami finansowymi w planie finansowym szkoły lub placówki, prawidłowości ich wykorzystania oraz organizacji administracyjnej, finansowej i gospodarczej obsługi szkoły lub placówki, b) wykonywania czynności z zakresu prawa pracy i kierowania procesami pracy, c) zapewniania warunków organizacyjnych do realizacji zadań dydaktycznych i wychowawczo-opiekuńczych; 2) organ sprawujący nadzór pedagogiczny (częściowo w porozumieniu z organem prowadzącym) dokonuje oceny w pozostałym zakresie, obejmującym, ogólnie rzecz ujmując, całokształt działalności statutowej szkoły lub placówki (zob. M. Pilich (red.), Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. III, Opubl.: WKP 2022). Ważne jest również to, że uprawniony organ dokonuje powyższej oceny pracy dyrektora szkoły po zasięgnięciu opinii rady szkoły i zakładowych organizacji związkowych działających w tej szkole (art. 6a ust. 7 Karty Nauczyciela). Ocenę pracy ustala się zaś po zapoznaniu nauczyciela z jej projektem oraz wysłuchaniu jego uwag i zastrzeżeń (art. 6a ust. 8 Karty Nauczyciela). Dyrektorowi szkoły oraz nauczycielowi, któremu czasowo powierzono pełnienie obowiązków dyrektora szkoły, przysługuje w ciągu 14 dni prawo do złożenia wniosku o ponowne ustalenie oceny jego pracy do organu, który tę ocenę ustalił (art. 6a ust. 9 pkt 2 Karty Nauczyciela). Jest wówczas powoływany tzw. zespół oceniający, którego ocena jest ostateczna (art. 6a ust. 10 Karty Nauczyciela). Przy odwołaniu w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego należy zatem uwzględnić ocenę ustaloną na karcie oceny pracy w wyniku przeprowadzenia całej procedury przewidzianej w art. 6a Karty Nauczyciela (zob. wyrok WSA w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1410/07, LEX nr 418989). Należy również respektować gwarancje proceduralne, włącznie z prawem do odwołania lub odpowiednio prawem do złożenia wniosku o ponowne ustalenie oceny pracy przez zespół oceniający (art. 6a ust. 9 i 10 Karty Nauczyciela). Odwołanie nie powinno więc nastąpić przed dokonaniem ostatecznej oceny pracy, jeżeli zainteresowany odwołał się od oceny "pierwszoinstancyjnej". W nauce przedmiotu oraz w judykaturze podkreśla się zatem wyraźne odróżnienie podstaw odwołania dokonywanego w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego, opartego na negatywnej ocenie pracy kierownika szkoły, od zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Chodzi tu bowiem o dwie całkowicie różne przesłanki odwołania. Innymi słowy, sama negatywna ocena pracy nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" w znaczeniu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, który w rozpoznawanej sprawie zastosował Minister (zob. M. Pilich (red.), Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. III, Opubl.: WKP 2022). Warto zauważyć, że dodanie przez ustawodawcę w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego przysłówka "szczególnie" w istotny sposób zawęża pole zastosowania tego przepisu do sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych (zob. wyroki NSA: z 1 września 2010 r., I OSK 933/10, LEX nr 602589; z 9 września 2021 r., III OSK 2403/21, LEX nr 3227287; z 13 kwietnia 2022 r., III OSK 1059/21, LEX nr 3343607). Chodzi tu o działanie lub zaniechanie o charakterze wykraczającym poza działanie rutynowe czy też codzienne, a więc zdarzenia, które obiektywnie powodują destabilizację pod względem dydaktycznym, wychowawczym czy oświatowym jednostki oświatowej kierowanej przez nauczyciela, a jedyną możliwością zapobieżenia takiej sytuacji jest odwołanie dyrektora w trakcie roku szkolnego; subiektywne przekonanie organu prowadzącego o potrzebie odwołania nie jest wystarczające (zob. m.in. wyroki NSA: z 9 kwietnia 2013 r., I OSK 2703/12, LEX nr 1336391; z 26 września 2014 r., I OSK 1433/14, LEX nr 1587470; z 31 stycznia 2017 r., I OSK 2330/16, LEX nr 2267906; z 29 września 2021 r., III OSK 1903/21, LEX nr 3239963; z 23 marca 2022 r., III OSK 2784/21, LEX nr 3328801). Komentatorzy wskazują zatem, że zastosowanie trybu z art. art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego wymaga stwierdzenia przez organ dokonujący czynności odwołania ze stanowiska łącznie wszystkich następujących elementów stanu faktycznego: 1) zdarzenia (działanie lub zaniechanie) o charakterze zupełnie wyjątkowym, nadzwyczajnym (wykraczającym poza działanie rutynowe, codzienne); 2) zdarzenia mające charakter niedopełnienia obowiązków lub naruszenia uprawnień, określonych prawem, przez nauczyciela – dyrektora szkoły; 3) stwierdzone uchybienia powodują destabilizację w realizacji funkcji (dydaktycznej, wychowawczej i oświatowej) szkoły i dlatego 4) jest konieczne natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora, albowiem dalsze zajmowanie stanowiska dyrektora godzi w interes szkoły jako interes publiczny (zob. M. Pilich (red.), Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. III, Opubl.: WKP 2022). Zaznacza się przy tym, że tryb z art. 66 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy jest przewidziany tylko dla przypadków wymagających natychmiastowego działania (zob. wyroki NSA: z 19 lutego 2002 r., II SA 3053/01, LEX nr 82679; z 12 maja 2020 r., I OSK 1009/19, LEX nr 3011833; z 13 kwietnia 2022 r., III OSK 1059/21, LEX nr 3343607). Inaczej mówiąc, podstawa odwołania ze stanowiska musi wynikać z okoliczności nagłych, które będą miały miejsce "tu i teraz", a ryzyko zwłoki ponosi organ odwołujący (por. wyrok SN z 9 grudnia 2003 r., I PK 103/03, OSNP 2004/21, poz. 371, LEX nr 125731; wyroki NSA: z 19 lutego 2002 r., II SA 3053/01, LEX nr 82679; z 18 lipca 2006 r., I OSK 648/06). Zdaniem tutejszego Sądu, trafnie wobec tego wyjaśnił WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 14 lipca 2022 r. (sygn. akt III SA/Gd 778/21, LEX nr 3389619, nieprawomocne), że "przypadki szczególnie uzasadnione", o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy, to sytuacje, w których doszło do rażących uchybień niepozwalających na dalsze zajmowanie stanowiska, a zatem prowadzących do konieczności natychmiastowego odsunięcia osoby pełniącej funkcję kierowniczą w szkole lub placówce oświatowej od pracy na tym stanowisku w trakcie roku szkolnego. Przypadki te dotyczą sytuacji drastycznych, rażąco sprzecznych z celami powołania na stanowisko, a więc innych od tych, dla których przewidziany jest "normalny" tryb odwołania ze stanowiska z końcem roku szkolnego. Prawidłowość takiego stanowiska znajduje potwierdzenie m.in. w orzeczeniach NSA z dnia 19 listopada 2010 r. (sygn. akt I OSK 1530/10, LEX nr 745066) oraz z dnia 25 lutego 2011 r. (sygn. akt I OSK 2018/10, LEX nr 818630), gdzie wskazano, że pojęcie "przypadki szczególnie uzasadnione" jest pojęciem ogólnym, niedookreślonym, lecz z pewnością nie dotyczy negatywnej oceny pracy i negatywnej oceny wykonywanych zadań przez nauczyciela, gdyż te okoliczności zostały unormowane w innym przepisie, tj. art. 38 ust. 1 pkt 1b ustawy o systemie oświaty (obecnie zastąpionym art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego - przyp. tut. Sąd). W ocenie Sądu Naczelnego, nie wszystkie zastrzeżenia do pracy dyrektora szkoły mogą uzasadniać zastosowanie trybu odwołania ze stanowiska bez wypowiedzenia, przewidzianego w powołanym przepisie, w czasie trwania roku szkolnego. Tryb odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego przewidziany w omawianym przepisie może być uzasadniony albo nagłym zdarzeniem powodującym niemożność pełnienia stanowiska kierowniczego, ewentualnie naruszeniem prawa, które musi być na tyle istotne, że nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, gdyż stanowi zagrożenie dla interesu publicznego (por. też wyroki NSA: z 4 stycznia 2010 r., I OSK 939/09, LEX nr 59562 i z 12 sierpnia 2010 r., I OSK 817/10, LEX nr 737512). W szeregu orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał zatem, że pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" powinno być rozumiane wąsko. Oznacza ono takie sytuacje, w których nie jest możliwe pełnienie przez nauczyciela funkcji kierowniczej i zachodzi konieczność natychmiastowego przerwania wykonywania funkcji dyrektora z uwagi na zagrożenie dla interesu publicznego i dalszego funkcjonowania szkoły. Musi być ono przy tym o tyle istotne, iż nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę (zob. wyroki NSA: z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt III OSK 2403/21, LEX nr 3227287; z 25 lutego 2011 r. (sygn. akt I OSK 2018/10, LEX nr 818630). Stąd w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1059/21, LEX nr 3343607) wymienia się konkretne przypadki, w których dopuszczalne i uzasadnione jest zastosowanie odwołania kierownika szkoły w trybie natychmiastowym. Wskazuje się tu np.: 1) kradzież (np. alkoholu) przez dyrektora w sklepie; 2) błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją; 3) poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu dyrektora; 4) zaniedbania w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych; 5) notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły; 6) długotrwała choroba uniemożliwiająca wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę, powodując jej dezorganizację (por. też wyroki NSA: z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17, LEX nr 2698535; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17, LEX nr 2598789; wyrok NSA z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 109/17; LEX nr 2337565). Z kolei do okoliczności, które noszą cechy "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie zalicza się tych zaniedbań kierownika szkoły, które nie prowadzą do rychłej destabilizacji pracy placówki, nie zagrażają bezpośrednio interesowi publicznemu, nie były nagłe i nie wymagały natychmiastowego przerwania wykonywania funkcji dyrektora (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 82/19, LEX nr 3167201). Dlatego w judykaturze uznaje się, że zaniedbania w zakresie gospodarki finansowej szkoły czy też organizacji jej pracy co do zasady nie stanowią szczególnie uzasadnionych powodów odwołania osoby z funkcji dyrektora szkoły w tym trybie (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 1997 r., II SA/Wr 472/96, "Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych" 1997, nr 2 poz. 53 oraz wyrok NSA z dnia 23 września 2005 r., I OSK 91/05). Mając to na uwadze, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko, zgodnie z którym podstawą odwołania dyrektora określoną w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa Oświatowego nie mogą być przypadki zwyczajne, typowe - bazujące na negatywnej ocenie pracy czy wykonania bieżących zadań nauczyciela - dyrektora szkoły. Stwierdzone zaniedbania w zakresie gospodarki finansowej szkoły, czy organizacji jej pracy nie stanowią więc szczególnie uzasadnionych powodów odwołania osoby z funkcji dyrektora szkoły w tym trybie (zob. wyroki NSA z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt III OSK 2403/21, LEX nr 3227287). Negatywna ocena działalności dyrektora (wicedyrektora) szkoły przez organ prowadzący, zaniedbania dotyczące organizacji pracy szkoły, zwłaszcza odmienna koncepcja prowadzenia placówki oświatowej, czy też konflikt z organem prowadzącym szkołę, dyrektorem szkoły lub współpracownikami nie mieszczą się w pojęciu szczególnie uzasadnionych przypadków i nie uzasadniają odwołania osoby sprawującej funkcję kierowniczą w szkole szkoły w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia (tak NSA w wyroku z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt III OSK 6593/21, LEX nr 3441353). Zważając na wszystkie powyższe rozważania i odnosząc je do realiów rozpoznawanej sprawy Sąd doszedł jednak do przekonania, że względem Skarżącej wykazane zostało zaistnienie takiego właśnie "szczególnie uzasadnionego przypadku" uprawniającego do natychmiastowego odwołania Skarżącej z zajmowanego stanowiska dyrektora Szkoły. Niewątpliwie znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie z kontroli z dnia 12 grudnia 2023 r. przeprowadzonej w trybie uproszczonym przez przedstawicieli Centrum Edukacji Artystycznej, działających z upoważnienia Ministra, wraz z załączoną do niego dokumentacją, wskazują na stwierdzone poważne nieprawidłowości w funkcjonowaniu Szkoły, związane z gospodarowaniem majątkiem tej placówki i rażącymi zaniedbaniami Skarżącej w tym zakresie, która jako Dyrektor Szkoły była za tenże majątek odpowiedzialna. Jak wynika z ustaleń przedmiotowej kontroli, w okresie od 1 września 2019 r. do 30 listopada 2023 r., tj. w okresie sprawowania funkcji dyrektora przez Skarżącą, na wyposażeniu Szkoły znajdować się powinny m.in. instrumenty muzyczne w postaci dwóch fagotów marki Heckel o numerach fabrycznych [...] i [...]. Według zapisów w Księdze inwentarzowej, likwidacja fagotu nr [...] nastąpiła 2 marca 2016 r., natomiast fagotu nr [...]- 7 grudnia 2020 r. Nie jest kwestionowane, że pierwszy z ww. instrumentów nr [...] stanowił od 2015 r. element dekoracji Sali nr 7 Szkoły, jednak zniknął pod wakacjach w 2018 r. Nauczyciel klasy fagotu A. B. wyjaśnił, że od K. C. (syna Dyrektor Szkoły – M. C.) dowiedział się, że "instrument ten został zdjęty ze ściany i przewieziony do profesora do Warszawy" (zob. oświadczenie nauczyciela klasy fagotu – A. B. - k. 173-174 akt kontroli). Jak ustalili kontrolujący, na temat likwidacji tego instrumentu nr [...] istnieje jedynie wpis w Księdze inwentarzowej, bez wykazania jego fizycznej likwidacji. Rada Pedagogiczna Szkoły na zebraniu w dniu 13 listopada 2023 r. oraz w piśmie z tego samego dnia zwróciła się do Dyrektor Szkoły o wyjaśnienie, gdzie znajduje się fagot marki [...] nr [...]. Pomimo tego, z ustaleń kontroli nie wynika, ażeby Skarżąca podjęła jakiekolwiek działania w tej sprawie. Skarżąca nie tylko nie podjęła czynności zmierzających do ustalenia okoliczności zaginięcia ww. instrumentu, ale nawet nie podjęła działań zmierzających do ustalenia, gdzie się on znajduje. Tymczasem, w piśmie z dnia 10 kwietnia 2024 r. (k. 2 akt administracyjnych) Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Miejskiej Policji w O. poinformował, że fagot o nr [...], podobnie jak fagot o nr [...], po uprzednich czynnościach procesowych został przekazany Prokuraturze Rejonowej w O. oraz Komendzie Miejskiej w O. przez członków rodziny M. C.. Z ustaleń Policji wynikało również, że na żadnym etapie prowadzonego postępowania ww. instrumenty nie zostały ujawnione na terenie Szkoły. Powyższe prowadzi do jednoznacznych wniosków, że pomimo domagania się przez grono pedagogiczne Szkoły podjęcia przez Dyrektor stosowanych działań mających na celu odnalezienie ww. instrumentów i ich odzyskanie przez Szkołę oraz gdy wskazane fagoty znajdowały się w sposób nieuprawniony w dyspozycji członków jej rodziny – Skarżąca nie podjęła wymaganych prawem czynności zmierzających do zwrotu tego majątku do kierowanej przez nią placówki oświatowej. Zdaniem Sądu, już tylko to zaniechanie Skarżącej wskazuje na istotne naruszenie ciążących na dyrektorze Szkoły obowiązków ustawowych, do których w szczególności należy kierowanie działalnością szkoły (art. 68 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego), a w ramach których kierownik tej jednostki oświatowej zobowiązany jest dbać o znajdujący się na jej stanie majątek trwały (zob. przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Przede wszystkim jednak, wskazane zaniedbanie Skarżącej nie było typowym zaniechaniem obowiązków, jakie mogą wystąpić w zasadzie zawsze wtedy, gdy pewien zakres zadań realizowany jest przez podległych pracowników, lecz miał on związek z faktem, że dotyczył bezpośrednio postawy Skarżącej i członków jej rodziny, u których znajdowały się wartościowe składniki majątku Szkoły. Ta sytuacja zdaniem Sądu bez wątpienia czyni decyzję Ministra za uzasadnioną obawą destabilizacji funkcjonowania Szkoły, czemu wyraz dała zresztą Rada Pedagogiczna Szkoły wskazując na utratę zaufania wobec Dyrektor Szkoły, mogącej zagrozić dalszej realizacji przez tę placówkę oświatową celów dydaktycznych i wychowawczych. Jeszcze bardziej naganne wydaje się zachowanie Skarżącej w przypadku fagotu oznaczonego nr [...]. Z niespornych ustaleń organu w tej kwestii wynika bowiem, że Skarżąca wzięła na siebie indywidualną odpowiedzialność za ten instrument, jako rodzic małoletniego syna K. C., ucznia Szkoły. Fakt ten potwierdza zabezpieczony podczas kontroli dokument – Rewers (k. 57 akt kontroli), z treści którego wynika, że Skarżąca wypożyczyła instrument stanowiący własność Szkoły, przyjmując za niego pełną odpowiedzialność i zobowiązując się do jego zwrotu w stanie niepogorszonym lub do ewentualnego odkupienia porównywalnego instrumentu w przypadku jego zniszczenia lub zagubienia. Tymczasem, jak wynika z oświadczenia A. B., nauczyciela klasy fagotu, po wypożyczeniu K. C. nowo zakupionego przez Szkołę fagotu marki Renard a nawet już po ukończeniu przez niego nauki w klasie A. B., pomimo, że nauczyciel zwrócił się z prośbą do Dyrektor Szkoły – M. C. o zwrot ww. instrumentu nr [...], to spotkał się z odmową Skarżącej. Dyrektor Szkoły musiała mieć zatem świadomość, że wskazany instrument nie został do tego czasu zwrócony Szkole, choć wbrew jej twierdzeniom, już wówczas nauczyciel przedmiotu występował do Skarżącej o zwrot tegoż fagotu. Wypada zauważyć, że jedyny ślad możliwego dysponowania w tym okresie przez Szkołę fagotem o nr [...]stanowi dokument - "Wycena wartości instrumentu" (k. 176 akt administracyjnych), sporządzony w dniu 24 czerwca 2019 r. przez A. M., wskazujący na stan techniczny fagotu nr [...] i "ekonomiczną nieopłacalność jego naprawy". Niemniej, powoływany przez Skarżącą protokół z rzekomej likwidacji przedmiotowego instrumentu, dokonanej w oparciu o powyższą wycenę, pomimo opatrzenia go datą 7 grudnia 2020 r. jak ustalono, został w rzeczywistości podpisany przez członków Komisji likwidacyjnej dopiero w styczniu 2021 r. (zob. oświadczenia członków Komisji likwidacyjnej - k. 173-176 akt kontroli oraz oświadczenie kierownika gospodarczego Szkoły - k. 199 akt kontroli). Co więcej, osoby te złożyły podpisy pod rzeczonym protokołem nie dysponując wskazanym instrumentem, ani nawet nie znając jego rzeczywistego stanu. Nie dokonano więc fizycznej kasacji instrumentu. Wymaga zatem w tym miejscu podkreślenia, że jak wynika ze znajdującego się w aktach kontroli Zarządzenia nr 36/2017 Dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O. z dnia 12 października 2017 r. w sprawie powołania stałych Komisji likwidacyjno-kasacyjnych i kasacji instrumentów muzycznych (...) do obowiązków Komisji należało nie tylko sporządzanie protokołu likwidacyjno-kasacyjnego, ale także dokonanie fizycznej kasacji instrumentu. O ile powyższe świadczy o rażącym naruszeniu obowiązków przede wszystkim przez samych członków Komisji likwidacyjnej, o tyle nie sposób podzielić twierdzeń Skarżącej, że niejako "nieświadomie" dokonała Ona "zatwierdzenia" przedmiotowego protokołu likwidacji fagotu nr [...] . Przyjmując odpowiedzialność za ten instrument nie sposób bowiem przyjąć, że choć ani Ona, ani jej syn, będący uczniem Szkoły, nie dokonali zwrotu tego instrumentu do placówki, to mogło dojść do jego prawidłowej likwidacji, w rozumieniu przywołanych regulacji wewnętrznych Szkoły. Z ustaleń w sprawie wynika co prawda, że K. C. ukończył Szkołę w lipcu 2020 r., a na Rewersie dotyczącym wspomnianego fagotu nr [...] zamieszczono adnotację o zwrocie tego instrumentu w dniu 30 listopada 2020 r., to jednak zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że ww. instrument nie mógł zostać zwrócony do Szkoły, albowiem jak wskazuje treść korespondencji z W. R. (zob. k. 133-143 akt kontroli), już od dnia 31 sierpnia 2020 r. fagot nr [...] znajdował się w pracowni naprawy instrumentów muzycznych prowadzonej przez ww. osobę w miejscowości R. w N.. Wskazany instrument został tam poddany naprawie za cenę ponad 10 500 Euro na zlecenie K. C. i odebrany z ww. pracowni dopiero w kwietniu 2021 r. Tym samym, przedmiotowy fagot o nr [...] nie mógł być z całą pewnością zwrócony do Szkoły w listopadzie 2020 r., jak wskazuje adnotacja na Rewersie, ani też tym bardziej poddany likwidacji w grudniu 2020 r. czego rzekomo dowodzić miał protokół z 7 grudnia 2020 r. Co jednak szczególnie bulwersujące, z ustaleń Rady Pedagogicznej Szkoły wynika, że powyższy instrument został następnie wystawiony przez K. C. na aukcji internetowej celem sprzedaży za kwotę 38 500 Euro. Poza powyższym nie można pominąć dowiedzionego przez kontrolujących faktu ubiegania się przez K. C. i ostatecznego uzyskania przezeń dofinansowania na naprawę spornego fagotu nr [...] w konkursie programu "[...]" na 2021 r., organizowanego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wobec ustalenia, że nabór wniosków w tym konkursie trwał do 31 października 2020 r. nie sposób przyjąć, że w tym samym czasie przedmiotowy instrument znajdował się faktycznie w dyspozycji Szkoły i był poddany procesowi likwidacji. Wszystkie przedstawione okoliczności zdają się wykluczać przyjęcie takiego poglądu, zgodnie z którym, Skarżąca mogła nie być świadoma faktycznego stanu rzeczy, tj. tego, że wskazany instrument nie znajduje się na stanie Szkoły, lecz w dalszym ciągu jego dysponentem pozostaje syn Skarżącej i były uczeń tej Szkoły – K. C.. Trudno również zakładać, że Skarżąca nie miała wiedzy na temat niedokonania zwrotu instrumentu do Szkoły w sytuacji, gdy wypożyczając instrument na czas nauki jej syna przyjęła na siebie pełną odpowiedzialność za jego stan i zobowiązała do jego zwrotu. Nawet zaś uzyskanie pełnoletności przez K. C., z uwagi na tę szczególną sytuację, bycia rodzicem ucznia i jednocześnie Dyrektorem Szkoły, nie zwalniało jej z obowiązku dbałości o stan tego konkretnego składnika majątkowego kierowanej przez nią placówki oświatowej, a wręcz obligowało do szczególnej pieczy i dbałości o jego zwrot Szkole. Oczekiwanie tego rodzaju postawy od Skarżącej było tym bardziej uzasadnione znaczną wartością materialną instrumentów powierzonych K. C. i Skarżąca nie może zasłaniać się tu wielością procesów likwidacji prowadzonych w Szkole i zatwierdzanych przez nią dokumentów, ani tym bardziej wyceną księgową wskazanych fagotów, która co do zasady nigdy nie jest odpowiednikiem wartości rynkowej składników majątkowych jednostek budżetowych. Najlepszym dowodem takiej sytuacji jest właśnie sprawa fagotu nr [...], którego przyjęta wartość księgowa wynosiła 1,25 zł, zaś jego wycena sporządzona jeszcze przed naprawą przez W. R. opiewała na kwotę 28 000,00 Euro. Z kolei nawet uznanie, że Skarżąca nie miała wiedzy na temat rzeczywistego dysponenta instrumentów należących do Szkoły, dowodzi li tylko całkowitego braku zainteresowania stanem mienia kierowanej jednostki i niewłaściwym sprawowaniem nadzoru nad prowadzoną gospodarką majątkową Szkoły. W ocenie tutejszego Sądu, dokonane w sprawie ustalenia - wbrew temu na co wskazywał Minister w uzasadnieniu wydanego aktu odwołania Skarżącej - nie pozwalają na tym etapie na formułowanie tak kategorycznych ocen, że to akurat Skarżąca dopuściła się "fałszowania" dokumentacji likwidacyjnej instrumentu, czy też "poświadczenia nieprawdy" o jego zwrocie. Niemniej, choć zarzuty te były zbyt pochopnie, to zdaniem Sądu rację ma organ, że wszystkie ustalenia w sprawie wskazują, że Skarżącą wykazała się przynajmniej daleko idącą niedbałością o majątek kierowanej jednostki oświatowej, nie podejmując żadnych działań mogących wyjaśnić obciążające ją okoliczności zaginięcia wartościowych instrumentów, za które była odpowiedzialna również osobiście. W konsekwencji, celowo bądź nieświadomie, co jednak nie umniejsza jej zaniechań, doprowadziła do sytuacji, w której doszło do poważnego konfliktu interesów. Jak słusznie przyjął więc organ, dalsze zajmowanie przez Skarżącą stanowiska Dyrektora Szkoły godziłoby w interes Szkoły i interes społeczny, skoro postępowanie Skarżącej nie wskazywało na dostateczne dbanie o interes publiczny. To zaś mogło prowadzić do destabilizacji w funkcjonowaniu placówki, mając na uwadze całkowity brak zaufania wyrażony przez Radę Pedagogiczną Szkoły oraz skierowany przez ten podmiot wniosek o natychmiastowe odwołanie Dyrektor z zajmowanego stanowiska. Niewątpliwie - jak słusznie przyjął organ - konieczne było natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Fryderyka Chopina w O. przez Skarżącą, z uwagi na szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. W przekonaniu Sądu, w świetle dokonanych ustaleń i wykazania nienależytej dbałości przez Skarżącą o interes Szkoły, nie zasługują na aprobatę również te argumenty skargi, w których wskazywany jest znaczny staż pracy Skarżącej oraz sprawowania funkcji dyrektora Szkoły. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, że w rzeczywistości cześć zarzutów formułowanych pod adresem Skarżącej dotyczyła kwestii dotyczących stricte prowadzenia wymaganej dokumentacji, w którym to zakresie nierzadko zaniedbania mogły być spowodowane przez podległych Skarżącej pracowników, a nie przez nią samą. Jednakże ponownie wypada w tym miejscu podkreślić, że w tej szczególnej sytuacji, gdy powierzenie składników majątku dotyczyło członka rodziny Skarżącej i wobec osobistego przyjęcia przez nią odpowiedzialności za jeden z instrumentów Szkoły, bez wątpienia to na Skarżącej spoczywała odpowiedzialność za jego zwrot. Niepodjęcie działań mających na celu wyjaśnienie okoliczności zaginięcia fagotu nr [...] i jego faktycznego posiadacza, niedokonanie zwrotu instrumentu nr [...], znajdującego się w dyspozycji jej syna, który uzyskał na jego naprawę dofinansowanie ze środków publicznych, a następnie podjął próbę sprzedaży cennego fagotu, wobec ostatecznego odzyskania tych przedmiotów przez Policję prowadzącą postępowanie w sprawie, od członka rodziny Skarżącej, musi rzutować na ocenę kompetencji kierowniczych i przymiotów etycznych Skarżącej, wymaganych od kierownika tak poważnej instytucji oświatowej, Jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2023 r. (sygn. akt III OSK 2803/21, LEX nr 3633286), przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego zachodzą także wówczas, gdy stwierdzone w pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków. Dodatkowo, Sąd w składzie tu orzekającym podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu WSA w Łodzi z dnia 11 września 2018 r. (sygn. akt III SA/Łd 529/18, LEX nr 2555042), zgodnie z którym, podstawowym zadaniem szkoły nie jest jedynie merytoryczne przygotowanie uczniów, ale także przekazanie im takich wartości jak praworządność, uczciwość, moralność. Tym samym koniecznym jest, aby placówką szkolną kierowała osoba odpowiadająca tym wartościom, o nieskazitelnym charakterze. Także w literaturze przedmiotu wskazuje się na przypadki nepotyzmu czy działania noszące znamiona konfliktu interesów, jako przesłanki mogące w określonych okolicznościach uzasadniać odwołanie dyrektora szkoły w omawianym trybie (zob. M. Pilich (red.), Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. III, Opubl. WKP 2022). Rację ma zatem organ stwierdzając, że ustalone w niniejszej sprawie naruszenia powinny być uznane za "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa oświatowego. Należy przypisać mu bowiem cechę nadzwyczajnego i rażącego naruszenia prawa, które wynika ze zdarzeń nie związanych ze zwykle występującymi zaniechaniami organizacyjnymi kierownictwa szkół lub placówek oświatowych, i które nie mogłoby stanowić oparcia dla "normalnego" trybu odwołania dyrektora szkoły. O ile faktycznie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nie sposób zakwalifikować jako uzasadniającego odwołanie dyrektora w trybie natychmiastowym np. uchwały rady pedagogicznej szkoły wskazującej na nieprawidłowości w pracy, czy też nawet faktu wszczętego postępowania dyscyplinarnego wobec kierownika szkoły (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 82/19, LEX nr 3167201), to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy ich występowanie może z pewnością uniemożliwiać prawidłowe funkcjonowanie szkoły. Postawa Skarżącej, która pomimo sygnalizowania przez nauczycieli oraz pracowników Szkoły braków w wyposażeniu placówki, które znajdowało się w tym czasie w dyspozycji jej syna, bez wątpienia podważa zaufanie do kierownika jednostki, który nie dba należycie o interes kierowanej placówki, w tym jej pozostałych uczniów, a tym samym zagraża poszanowaniu interesu publicznego i wymaga odwołania dyrektora szkoły w trybie natychmiastowym. Rację ma Skarżąca podnosząc, że w orzecznictwie zwraca się uwagę na wymóg natychmiastowości działania organu, wskazując, że brak szybkiej reakcji organu prowadzącego szkołę na postępowanie jej dyrektora w naturalny sposób osłabia, a nawet - z upływem czasu - znosi możliwość odwołania z funkcji dyrektora na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, przewidzianego przecież dla przypadków wymagających natychmiastowego działania. Niemniej, ustalenia przeprowadzonych w badanym przypadku kontroli wskazywały na występowanie tego rodzaju przesłanek i wydanie aktu odwołania Skarżącej ze stanowiska Dyrektora Szkoły było w istocie podjęte niezwłocznie po zgromadzeniu przez Ministra wszystkich niezbędnych materiałów. W ocenie Sądu na aprobatę nie zasługują poza tym podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podzielając bowiem nawet pogląd, że procedura odwołania dyrektora szkoły określona w przepisach Prawa oświatowego nie oznacza wyłączenia zastosowania w jej toku podstawowych zasad postępowania, wymagających m.in. zapewnienia kierownikowi jednostki oświatowej prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu, Sąd zauważa, że już w momencie podjęcia czynności kontrolnych w Szkole przez CEA, Skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim. Jak wynika z niezakwestionowanych przez Skarżącą wyjaśnień organu, w zasadzie przez cały okres aż do momentu podjęcia aktu odwołania Dyrektor z zajmowanego stanowiska, nie była Ona obecna w pracy z przyczyn zdrowotnych, co w istocie wykluczało jej udział w czynnościach kontrolnych, podczas których Szkołę reprezentował Zastępca Dyrektora. Trudno również wymagać od organu, aby domagał się on ustosunkowania przez Skarżącą do stawianych jej zarzutów w sytuacji, gdy niewykonywanie przez nią obowiązków było spowodowane chorobą i żądanie w tym czasie podejmowania przez pracownika jakichkolwiek czynności czy udzielania wyjaśnień mogłoby być poczytywane za naruszenie podstawowych praw pracowniczych. Ponadto Sąd czuje się w obowiązku podkreślić, że jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sama argumentacja o naruszeniu zasady czynnego udziału strony na pewnym etapie postępowania nie jest wystarczającą podstawą do uchylenia wydanych w sprawie decyzji przez sąd administracyjny. Stanowisko sądów administracyjnych w tym zakresie jest już ugruntowane. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi co najmniej uprawdopodobnić, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy mógłby być odmienny (por. wyroki NSA: z 24 stycznia 2019 r., I OSK 1691/18; z 12 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1022/17, CBOSA). Należy odnotować, że przepis 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Przypadek kwalifikujący się do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zachodzi wówczas gdy zostanie wykazane, że może zachodzić związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią rozstrzygnięcia, tj. wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny, a stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zasada wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. wymaga każdorazowo zbadania, czy niezapewnienie stronie udziału na pewnym etapie postępowania mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, przy czym wykazanie tego związku pomiędzy uchybieniem a potencjalnym rozstrzygnięciem spoczywa na stronie, która to twierdzi. W rozpoznawanej sprawie nie doszło jednak do sytuacji rażącego naruszenia prawa poprzez pozbawienie strony działania w procedurze administracyjnej, bowiem jej udział w postępowaniu przed organem – zdaniem Sądu – nie mógł wpłynąć na odmienną treść aktu odwołania, które okazało się zgodne z prawem. Jak już wyjaśniono, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1099/18, nieprawomocne, LEX nr 2614259). Tymczasem, zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, z powodów zaprezentowanych tak w kontrolowanym akcie, jak i w niniejszym uzasadnieniu. Ze wszystkich przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia, wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.