VII SA/Wa 1032/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J R i A R na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw.

Decyzją Nr [...] z dnia [...]stycznia 2018 r., Starosta [...]odmówił zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę Farmy wiatrowej - etap II, w ramach którego zaplanowano budowę 10 elektrowni wiatrowych, dróg wewnętrznych (w tym zjazdów tymczasowych i tymczasowych poszerzeń dróg) oraz placów serwisowo-montażowych (w tym chodników), sieci energetycznej oraz telekomunikacyjnej, w miejscowościach: [...]na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] [...] na działkach nr [...][...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] [...] [...] na działce nr [...] [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] [...] gmina [...]; w miejscowości [...] na działce nr [...], gmina [...] ; w miejscowości [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] [...] gmina [...] , w pow. [...], woj. [...]. Odwołanie od decyzji organu I instancji z zachowaniem terminu złożył inwestor - [...]Sp. z o.o. zs. w [...], reprezentowany przez Pana L N. Decyzją organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] uchylono w całości zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący w dniu 19 kwietnia 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) złożyli, za pośrednictwem organu, sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zwolnienie z kosztów sądowych. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego odrzucenie. Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2018 r. (k. 36 i 37 – akt sądowych) skarżący zostali wezwani do wykazania, interesu prawnego we wniesieniu sprzeciwu od decyzji Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2018 r., oraz uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Powyższe wezwania do wykazania interesu prawnego oraz zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego skarżący odebrali w dniu 28 czerwca 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 42-43 – akt sądowych). Siedmiodniowy termin upłynął dla skarżących w dniu 7 lipca 2018 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wykonali w.w. wezwań. W rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano również wpłaty do niniejszej sprawy (k. 44 – akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw podlega odrzuceniu. Zgodnie art. 64a w zw. z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto, zgodnie z § 2 art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia sprzeciwu. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego sprzeciw a zaskarżoną decyzją. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze sprzeciwem od decyzji do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie sprzeciwu wniesionego przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia sprzeciwu w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia sprzeciwu. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący sprzeciw nie jest legitymowany do jej wniesienia. Sprzeciw taki podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca sprzeciw jeżeli jego wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a, jest niedopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż skarżący J R i A R nie posiadają indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie są również podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu na podstawie szczególnego przepisu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że J R i A R w postępowaniu administracyjnym przed organem I i II instancji nie brali udziału. Również zaskarżona decyzja nie została im - wbrew twierdzeniom skarżących - doręczona. W związku z powyższym J R i A R nie mogli złożyć sprzeciwu od decyzji w niniejszej sprawie. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżących wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje skarżącym uprawnienia do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie należało uznać, że J R i A R nie zalicza się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżącym nie przysługuje legitymacja do złożenia sprzeciwu w niniejszej sprawie. Oczywisty brak wykazania przez skarżących interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność ich sprzeciwu od decyzji, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto, stosownie do art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 214 § 2 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 1 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia sprzeciwu aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Jak już wskazano wyżej skarżący, pomimo wezwania, nie uiścili wpisu sądowego od sprzeciwu. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił sprzeciw.