VII SA/Wa 1031/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] lutego 2024 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy P. (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia 7 grudnia 2023 r. nr SKU.6830.2.2021.AT w przedmiocie ustalenia kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2023 r. Wójt ustalił wysokość kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia należącej do Jerzego Makowskiego (dalej: "skarżący" lub "wnioskodawca") nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], gm. P. nr [...], z gruntami nieruchomości sąsiedniej stanowiącej własność Gminy P. oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu P., gm. P. nr [...] - w kwocie 6.000,00 zł, które to koszty obejmowały wynagrodzenie geodety uprawnionego. Ponadto organ I instancji ustalił właścicieli rozgraniczanych nieruchomości zobowiązanych do poniesienia tych kosztów po równo, tj. wszystkie strony przedmiotowego postępowania: a) skarżącego - właściciela działki o nr ewid. [...] w m. P. - w kwocie 3.000,00 zł, b) Gminę P. - właściciela działki nr ewid. [...] w m. P. - w kwocie 3.000,00 zł. Równocześnie Wójt dokonał rozliczenia kosztów zaliczki uiszczonej przez wnioskodawcę w dniu 2 grudnia 2021 r. w kwocie 2.000,00 zł, w ten sposób, że zażądano od niego uiszczenia kwoty w wysokości 1.000,00 zł na poczet kosztów postępowania administracyjnego wszczętego na podstawie jego wniosku w sprawie rozgraniczenia ww. nieruchomości, w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się postanowienia. Rozliczono także część kosztów w kwocie 3.000,00 zł z opłaconej w dniu 23 marca 2022 r. przez Urząd Gminy w P. faktury Nr 2/03/2022 firmie T., Usługi Geodezyjne i Klasyfikacja Gruntów, ul. [...], lokal [...], [...] C., za wykonanie czynności rozgraniczenia ww. nieruchomości - na kwotę 6.000,00 zł. W wyniku złożonego zażalenia przez wnioskodawcę, Kolegium postanowieniem z dnia 2 lutego 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, iż skoro pomiędzy stronami istniał spór graniczny, to interes prawny w jego rozwiązaniu i rozstrzygnięciu, w jaki sposób przebiega granica pomiędzy działkami wywodzić należy zarówno po stronie skarżącej, jak i uczestników postępowania. Dlatego też, zdaniem Kolegium, w kosztach postępowania rozgraniczeniowego powinni partycypować wszyscy uczestnicy postępowania rozgraniczeniowego, jako że istotą tego postępowania jest określenie przestrzennego władztwa nad nieruchomością, a więc zobrazowanie na gruncie zasięgu prawa własności poszczególnych uczestników tego postępowania. Granice nieruchomości określają bowiem jej przestrzenny zasięg, odzwierciedlają jej kształt, są wyznacznikiem dla obliczenia jej powierzchni oraz precyzują, dokąd sięga prawo własności konkretnego właściciela nieruchomości. W związku z tym, w interesie wszystkich uczestników (stron) postępowania rozgraniczeniowego leży wynik owego postępowania, a zatem wszyscy oni powinni ponieść jego koszty. Chodzi bowiem w tym przypadku o koszty postępowania administracyjnego poniesione "w interesie" stron postępowania rozgraniczeniowego oraz o "inne koszty" bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że w aktach sprawy znajduje się umowa nr 4/2022 z dnia 13 stycznia 2022 r. zawarta pomiędzy Gminą P. a firmą T., Usługi Geodezyjne i Klasyfikacja Gruntów, w treści której określono ogólny koszt wykonania zamówienia, tj. 6.000,00 zł brutto. Ponadto w tych samych aktach znajduje się także zawiadomienie Wójta z dnia 10 stycznia 2022 r., w którym to poinformowano o wyborze najkorzystniejszej oferty cenowej i wysokości kosztów, informując także, iż uprzednio złożona oferta przez innego geodetę została wycofana. Jednocześnie w aktach sprawy zalega faktura VAT z dnia 21 marca 2022 r. nr 2/03/2022 oraz pismo Wójta z dnia 4 kwietnia 2022 r., w którym to organ podnosi, iż nie stwierdzono nieprawidłowości w dokumentacji z przedmiotowego rozgraniczenia. Mając na uwadze, że do pokrycia kosztów postępowania rozgraniczeniowego zobowiązani są wszyscy jego uczestnicy, a nie tylko osoba, która to postępowanie zainicjowała (w tym przypadku wnioskodawca) Kolegium uznało, iż zaskarżone postanowienie prawidłowo określa koszt postępowania rozgraniczeniowego (koszty, a więc "wydatki" geodety zgodnie z przedstawioną dokumentacją), osoby zobowiązane do pokrycia kosztów postępowania rozgraniczeniowego i kwoty, do uiszczenia których są zobowiązani. W skardze z dnia 7 marca 2024 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wydanym postanowieniom zarzucił naruszenie: 1) art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a.") poprzez obciążenie skarżącego kosztami postępowania administracyjnego, które wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie i powinny być pokrywane przez organ prowadzący postępowanie; 2) art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752, dalej: "Pgik") poprzez przyjęcie, że zatrudnienie geodety do rozgraniczenia jest czynnością nie wynikającą z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie rozgraniczeniowe. Stawiając powyższe zarzuty skarżący w uzasadnieniu skargi podał argumentacje na ich poparcie, jednocześnie wnosząc uchylenie zaskarżonych postanowień oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę z dnia 19 marca 2024 r. organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu należy podnieść, że przedmiotem wniesionej skargi jest postanowienie organu w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Zgodnie natomiast z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dlatego też Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z dnia 2 lutego 2024 r. i poprzedzającego go postanowienia z dnia 7 grudnia 2023 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie organu odwoławczego jest zgodne z prawem. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, kto ponosi koszty ustanowienia geodety uprawnionego w postępowaniu rozgraniczeniowym. Zdaniem skarżącego jest to organ, gdyż powołanie geodety należy do ustawowych obowiązków organu. W ocenie zaś organu koszty te ponosi każda ze stron tego postępowania, bowiem rozgraniczenie dokonywane jest w interesie każdej z tych stron. W tym sporze rację należy przyznać organowi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły art. 262-264 k.p.a. Zgodnie z nimi stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony; 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (art. 262 § 1 k.p.a.) W uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania (art. 262 § 2 k.p.a.). Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji (art. 263 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 263 § 2 k.p.a.). W myśl zaś art. 264 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia (§ 1). Jeżeli w sprawie została przeprowadzona mediacja, organ administracji publicznej, niezwłocznie po doręczeniu protokołu z przebiegu mediacji, wydaje postanowienie w sprawie ustalenia wysokości kosztów mediacji (§ 1a). Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie (§ 2). Wskazując na powyższe, podkreślić należy, że poniesienie kosztów postępowania nie jest ustawowym obowiązkiem organu, ale obciąża strony postępowania (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.). W wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c., zgodnie z którym właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia, wydanego przez organ administracji publicznej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa osoby zobowiązane do poniesienia kosztów oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 k.p.a.). Rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy Pgik. Zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony jest – stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 ww. ustawy – wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy (art. 31 ust. 1 Pgik). Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453). Przepisy Pgik nie określają natomiast zasad ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W związku z tym przy ustalaniu kosztów tego postępowania zastosowanie znajdują przepisy Działu IX k.p.a., a więc przywołane powyżej przepisy art. 262 – 264 k.p.a. Jak wyjaśnił NSA w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2006 r. I OPS 5/06] organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko, NSA wskazał, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości uregulowana została w dwóch aktach prawnych: ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Kodeksie cywilnym. Zarówno w postępowaniu cywilnym, jaki i administracyjnym, tak organ administracji, jak i sąd powszechny, są obowiązane stosować te same zasady, a wniosek ten znajduje potwierdzenie przy porównaniu art. 152 i art. 153 k.c. z art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Pgik, które określają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Sąd ten stwierdził, że konsekwentnie należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma też zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 k.c., stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie. Sąd wskazał także, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Powyższa uchwała, w kontekście jej motywów, nie pozwala organom na uznaniowość w stosowaniu art. 152 k.c. Skoro w myśl tego przepisu koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to reguła ich ponoszenia przez strony sporu bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 ust. 2 Pgik i przekazująca sprawę do rozpoznania sądowi rejonowemu). Za takim rozumieniem przemawia uzasadnienie powołanej uchwały, w tym jej fragment: "konsekwentnie więc należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych". W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że kryterium "interesu prawnego" musi dotyczyć interesu prawnego jednostki, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. II SA 74/96). Tym samym, postępowanie rozgraniczeniowe toczy się w interesie wszystkich stron postępowania, a zagadnienie sporności granic nie ma decydującego znaczenia, bo dochodzi do ich ustalenia na wszystkich nieruchomościach (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2022 r. I OSK 669/19). Jak wynika z akt sprawy, niniejsze postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 6 kwietnia 2021 r. jako właściciela działki o nr ewid. [...], z uwagi na kwestionowanie przez skarżącego przebiegu jej granicy z należącą do Gminy P. działką o nr ewid. [...] w tej samej miejscowości. Postanowieniem z dnia 27 października 2021 r. Wójt zażądał od wnioskodawcy złożenia zaliczki w kwocie 2.000,00 zł na poczet kosztów postępowania administracyjnego Zaliczka została uiszczona przez wnioskodawcę w dniu 2 grudnia 2021 r. Następnie geodeta J. K. w dniu 21 marca 2023 r. wystawił fakturę za wykonanie czynności rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości opiewającą na kwotę w wysokości 6.000,00 zł. Faktura została opłacona przez Urząd Gminy w P. w dniu 23 marca 2022 r. W oparciu o przedłożoną przez geodetę dokumentację, na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 34 ust. 1 i 2 Pgik w dniu 10 listopada 2023 r. została wydana decyzja o umorzeniu wszczętego postępowania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zarówno oświadczenia składane w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego, ale również dokumentacja geodezyjna wykonana przez uprawnionego geodetę, bezspornie świadczyły o zaistnieniu w sprawie sporu granicznego odnośnie przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu koszty postępowania rozgraniczeniowego, w okolicznościach analizowanej sprawy zostały ustalone i rozdzielone w sposób prawidłowy, a więc po połowie od właściciela każdej z działek, której dokonano rozgraniczenia. Odnośnie argumentacji skargi, zgodnie z którą zatrudnienie geodety do rozgraniczenia jest czynnością wynikającą z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie rozgraniczeniowe i dlatego też koszty te powinny w całości obciążać organ prowadzący to postępowanie, to nie jest ona zasadna. Jak wynika bowiem z przepisu art. 30 ust. 1 Pgik wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. Stosownie natomiast do art. 31 ust. 1 Pgik czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z powyższego jasno wynika, iż wprawdzie samo przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego jest zadaniem ustawowym wójta, jednakże sama czynność ustalania przebiegu granic do takich zadań już nie należy – jest to zadanie, do którego ustawowo został upoważniony wyłącznie geodeta. O ile rację ma skarżący, iż na wójta nałożono obowiązek upoważnienia geodety do wykonania tej czynności – nie zmienia to jednak tego, że wykonanie czynności geodezyjnych nadal jest zadaniem ustawowym geodety a nie wójta. Inaczej byłoby gdyby przepisy ustawy upoważniały sam organ do wykonania tych czynności – wtedy można by przyjąć, iż jest to zadanie ustawowe tego organu. W sytuacji więc gdy samą czynność geodezyjną wykonuje podmiot trzeci (geodeta) brak jest podstaw do uznania, iż koszty takiej czynności powinien ponieść wyłącznie organ, do którego zadań należało jedynie zlecenie wykonania tej czynności. Z uwagi natomiast na to, że przeprowadzenie samego postępowania administracyjnego było zadaniem ustawowym wójta, organ ten nie obciążył wnioskodawcy pozostałymi kosztami, które poniósł w tym postępowaniu (np. koszty zatrudnionych urzędników, koszty mediów itd.). Brak natomiast było podstaw aby organ ponosił koszty związane z wykonaniem przedmiotowej czynności przez podmiot trzeci – geodetę i tym samym prawidłowo obciążył obie strony tego postępowania po połowie. Słusznie uznały więc organy, iż rozliczenie tych kosztów następuje zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji przez organ administracji publicznej w drodze postanowienia. Zasada ta ma zastosowanie także w przypadku, gdy sprawa po zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego w trybie administracyjnym w następnej kolejności rozpoznawana jest przez sąd powszechny. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby inny sposób rozstrzygnięcia o kosztach postępowania administracyjnego. Skuteczne skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego powoduje, że wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja nie wywołuje skutków prawnych, a zgromadzona przez organ dokumentacja stanowi materiał dowodowy w sprawie sądowej. Okoliczność, że decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym nie wywołuje skutków procesowych, czy materialnoprawnych w kwestii rozgraniczenia nie może oznaczać, że w takiej sytuacji koszty postępowania rozgraniczeniowego mają zostać przerzucone na organ. Z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika bowiem, że stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Brak jest natomiast przepisu na podstawie, którego w przypadku, gdy rozgraniczenie nieruchomości zostało dokonane przez sąd powszechny w odmienny sposób od rozgraniczenia wykonanego przez organ, to w takiej sytuacji strony nie ponoszą kosztów postępowania. Przepis art. 262 k.p.a. stanowi samodzielną podstawę rozstrzygania o kosztach zakończonego postępowania administracyjnego. Podsumowując prawidłowe jest stanowisko organu, że w okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy nie zaistniały żadne podstawy do przyjęcia, że rozgraniczenie zostało dokonane wyłącznie w interesie podmiotu wnioskującego o rozgraniczenie i wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo orzekły o obciążeniu kosztami postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego przed organem administracji publicznej, właścicieli działek sąsiadujących po połowie. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu naruszenia prowadzenia zasad postępowania, o których mowa w k.p.a., w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organy obu instancji działały na podstawie przepisów prawa, ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, uwzględniając stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły przesłanki jakimi się kierowały, wydając rozstrzygnięcie. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, w ocenie Sądu, jest kompletny dla podjęcia rozstrzygnięcia i został poddany przez organ wszechstronnej analizie, a wyprowadzone wnioski należało uznać za spójne i logiczne. Organ nie naruszył reguł postępowania dowodowego. Mając na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę.