VII SA/Wa 1006/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda") po rozpatrzeniu zażalenia A. R. na postanowienie Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent") z [...] lutego 2019 r., nr [...] – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Ww. postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Prezydent odmówił wznowienia - na wniosek A. R. - postępowania, zakończonego ostateczną decyzją tego organu z [...] lutego 2016 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (dwa segmenty) oraz dwóch szamb szczelnych o pojemności 10 m3 każde, na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. A. R. wniosła, w ustawowym terminie, zażalenie na powyższe postanowienie Prezydenta [...]. Organ odwoławczy, ww. postanowieniem z [...] marca 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda podniósł, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. i stanowi instytucję procesową polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania administracyjnego, inaczej niż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, znajduje zastosowanie, gdy wada tkwi nie w samym rozstrzygnięciu, lecz w postępowaniu administracyjnym, które owo rozstrzygnięcie poprzedzało. Stąd wady powodujące wznowienie postępowania mają cechy wad proceduralnych. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W przypadku żądania wznowienia postępowania administracyjnego opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. badanie interesu prawnego wnioskodawcy następuje, co do zasady, już po wznowieniu postępowania, jednak art. 149 § 3 k.p.a. pozwala organowi administracji publicznej odmówić wznowienia postępowania gdy brak przymiotu strony jest oczywisty (zob. wyrok: NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 937/09; NSA z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt: II OSK 2326/15). Wojewoda podniósł, że A. R. wniosła o wznowienie wyżej opisanego postępowania pismem z 2 lutego 2018 r. (data wpływu wniosku do organu w dniu 6 lutego 2018 r.) wskazując, że nie brała w nim udziału a o decyzji dowiedziała się z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z [...] listopada 2016 r. Przedmiotowe pismo zostało odebrane przez wnioskodawczynię 29 listopada 2016 r. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Oznacza to, iż termin na wniesienie skutecznego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], dla A. R. upłynął w dniu 29 grudnia 2016 r. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie Prezydenta odmawiające wznowienia na wniosek skarżącej postępowania administracyjnego odpowiada prawu i winno z tych przyczyn zostać utrzymane w mocy. A. R. (dalej: ,,skarżąca’’), pismem z 29 kwietnia 2019 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] marca maja 2019 r. Skarżąca nie zgodziła się z zaskarżonym postanowieniem, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz ostateczne stwierdzenie czy jest (czy też nie) stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wyżej opisanego obiektu budowlanego. Podniosła, że jako współwłaścicielka działki nr [...] z obrębu [...] w [...], dzielnica [...] została celowo pominięta na etapie postępowania administracyjnego o ustalenia warunków zabudowy, gdyż w odpowiedzi na jej pisemne zapytanie z 22 sierpnia 2016 r., dlaczego nie była stroną postępowania w przedmiotowej sprawie, (zgodnie z pismem Urzędu Miasta [...] Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak [...]) została poinformowana, że: "inwestycja została zaplanowana w sposób nie obejmujący działki nr [...] z obrębu [...] i zgodnie z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego nie przysługiwał jej przymiot strony, dlatego też nie była informowana o toczącym się postępowaniu." Następnie skarżąca podniosła, że na przedmiotowym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] z obrębu [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] i [...] z obrębu [...]. Obydwie działki leżą w obszarze oddziaływania obiektu na który zostało wydane ww. pozwolenie na budowę. Stroną postępowania w ww. postępowaniu administracyjnym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], byli tylko właściciele działki nr [...] z obrębu [...], tym samym – w jej ocenie – wykluczenie jej było nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie wznowieniowe przebiega dwuetapowo: w pierwszym etapie organ bada warunki formalne wniosku, w szczególności to czy został on złożony w ustawowym terminie, a także to czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145-145a k.p.a., a dopiero następnie, gdy stwierdzi, że uchybienia formalne nie występują - wydaje na mocy art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania i rozpoznaje sprawę merytorycznie w celu podjęcia jednej z decyzji wskazanych w art. 151 k.p.a. tj. odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającej tę decyzję i rozstrzygającej na nowo o istocie sprawy. Jeżeli jednak organ ustali, że wniosek o wznowienie jest spóźniony (bądź, że zawiera inne uchybienia formalne), niedopuszczalne jest dokonywanie oceny zasadności tego wniosku - dotyczy to również sądu administracyjnego, gdy rozpoznaje on skargę na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z powodów formalnych. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 149 § 3 k.p.a., a zatem Sąd oceniając prawidłowość tego postanowienia bada wyłącznie to czy organ miał podstawy do odmowy wznowienia postępowania z przyczyn formalnych - Sąd nie bada natomiast tych okoliczności, podnoszonych przez skarżącą, które dotyczą oceny jej interesu prawnego a także kwestii zasadności zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonego postanowienia z obowiązującymi przepisami należy stwierdzić, że jest ono prawidłowe. W świetle art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Skarżąca jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania wskazuje to, że jako uprawniona strona nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (dwa segmenty) oraz dwóch szamb szczelnych o pojemności 10 m3 każde, na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie podniosła, że o ww. decyzji dowiedziała się z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z [...] listopada 2016 r., które stanowiło odpowiedź na jej zapytanie z 22 sierpnia 2014 r. skierowane do urzędu. Organy obu instancji podkreśliły, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął albowiem skarżąca ww. pismo odebrała w dniu 29 listopada 2016 r. i jak sama twierdzi, w tej dacie, powzięła wiadomość o podstawie wznowienia. Oceniając przebieg postępowania dowodowego w sprawie pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w ocenie dowodów jak też w ustalonym na tej podstawie stanie faktycznym. Akta administracyjne I instancji (str. 25) zawierają zwrotne potwierdzenie odbioru pisma z 24 listopada 2016 r., której wskazuje na datę 29 listopada 2016 r., od której to organy prawidłowo obliczyły termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, stwierdzając jego uchybienie. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.