Sygnatura
VII SA/Wa 1004/25
Wyrok WSA w Warszawie z 30 października 2025 r., VII SA/Wa 1004/25
Wynik
Oddalono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
- Data orzeczenia
- 30 października 2025
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp.z o. o. z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 lutego 2025 r. nr KOA/543 /Zs/25 w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali oddala skargę
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
I. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: ,,SKO’’, ,,Organ II instancji’’) z dnia 24 lutego 2025 r., nr KOA/543/Zs/25 utrzymujące w mocy postanowienie Starosty P. (dalej: ,,organ I instancji’’, ,,Starosta’’) z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu wydane na podstawie art. 144 w związku z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572), oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570) po rozpatrzeniu zażalenia P. z siedzibą w L. (dalej: ,,skarżąca’’, ,,wnioskodawca’’). II. 1. W dniu 21 listopada 2024 r. skarżąca złożyła do Starosty P. wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr 1 znajdującego się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym przy ul. K., posadowionym na działce nr ew. [...] w L.. Następnie, Organ wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnienia, gdyż z decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] oraz zatwierdzonego projektu budowlanego wynikało, iż wydane zostało pozwolenie na budowę 50 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej oraz 16 budynków usługowych z garażami. Następnie decyzję tą zmieniono decyzją Starosty P. nr [...] z dnia [...]oraz zatwierdzono zamienny projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę w zakresie zmiany za mierzonego sposobu użytkowania z lokalów usługowych o funkcji biurowej wg. projektu pierwotnego na lokale mieszkalne jednorodzinne w budynkach typu G1, G2, G3, G4. Zmiana dotyczy 16 budynków wskazanych w pierwotnym pozwoleniu na budowę jako usługowych z garażami na 16 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z jednym lokalem mieszkalnym z garażami, kat. I. Pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. skarżąca złożyła wyjaśnienie na ww. wezwanie, w którym podtrzymała złożone w organie wnioski o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. K., ul. K. i ul. K. w L. W wyniku rozpatrzenia podania Starosta P. postanowieniem z dnia [...] znak sprawy: [...] odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr 1, w budynku przy ul. K. w miejscowości L., na działce nr [...] obręb [...] L., jedn. ew. [...] Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że pojęcie samodzielności lokalu i odrębności własności zakłada pozostawanie lokalu w relacji do całości budynku, od której dany lokal pozostaje odrębny, ze względu na swą samodzielność. Jeśli przedmiotem własności jest budynek jednorodzinny, zawierający w istocie jeden lokal mieszkalny, to nie ma mowy o samodzielności tego lokalu, skoro nie może on podlegać wyodrębnieniu. Zdaniem organu pierwszej instancji wydzielenie w tym budynku lokalu mieszkalnego o takich wymiarach, zmieniło by kategorię obiektu na kat. XIII, co jest niezgodne z decyzją pozwolenia na budowę, decyzją pozwolenia na użytkowanie oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na postanowienie to, z zachowaniem ustawowego terminu, zażalenie złożyła skarżąca zastępowana przez adwokata. W zażaleniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1a-2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021, poz. 1048 t.j., dalej: ,,u.w.l.’’) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w budynku mieszkalnym, w którym znajduje się jeden lokal, nie zachodzi samodzielność tego lokalu i nie ma możliwości jego wyodrębnienia, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że przy spełnieniu pozostałych warunków wskazanych w tym przepisie, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym może znajdować się jeden samodzielny lokal mieszkalny lub użytkowy, który może zostać wyodrębniony i może stanowić odrębną nieruchomość. Nadto, zarzucono naruszenie art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali w zw. z art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na bezpodstawnej odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu zgodnie z wnioskiem, podczas gdy objęty wnioskiem lokal nr 1 w budynku przy ul. K. w L. spełnia kryteria samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali. 2. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem 24 lutego 2025 r. utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości (art. 2 ust. 1 u.w.l.). Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych (art. 2 ust. 2 u.w.l.). Spełnienie wymagań, o których mowa wyżej, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 u.w.l.). Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż (art. 2 ust. 4 u.w.l.). Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (art. 2 ust. 5 u.w.l.). Zgodnie z art. 2 ust. 1a u.w.l. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. W aktualnym stanie prawnym zaświadczenie o samodzielności lokalu potwierdza nie tylko spełnienie przesłanek z art. 2 ust. 2 u.w.l., ale równocześnie przesłanek określonych w art. 2 ust. 1a u.w.l. Zatem wskazanie przez organ, że dane pomieszczenia wypełniają przesłanki z art. 2 ust. 2 u.w.l. nie pozostaje w sprzeczności z odmową wydania zaświadczenie, gdy wskazane przez skarżącą lokale nie spełniają przesłanek przewidzianych w art. 2 ust. 1a u.w.l. Jedynie te lokale, które spełniają łącznie przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 1a i ust. 2 u.w.l., mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Zatem wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu wymaga weryfikacji spełnienia przez lokal/pomieszczenie warunków samodzielnego lokalu w znaczeniu technicznym i funkcjonalnym, ale także w sensie prawnym. Jeżeli więc z decyzji o pozwoleniu na budowę (jak również z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) nie wynika możliwość ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu, brak jest tym samym podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1890/20). W ocenie organu II instancji, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. SKO zgodziło się ze stwierdzeniem, że konstrukcja odrębnej własności lokalu ma sens tylko wówczas, gdy w budynku znajduje się więcej niż jeden lokal mający cechy samodzielności. Nadto, organ II instancji zwrócił uwagę, że taki pogląd został wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10, w której sąd ten wskazał, że "opisywanie cech lokalu znajdującego się w budynku i wskazywanie na jego "samodzielność" w przytoczonym znaczeniu jest uzasadnione wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje. Potrzeba takiego odgraniczenia samodzielnych lokali w budynku przez uczynienie ich zdatnymi do uzyskania statusu odrębnego przedmiotu prawa ma uzasadnienie społeczne i ekonomiczne z tego względu, że różne osoby mogą korzystać z części budynku wyodrębnianych jako samodzielne lokale, różne osoby czynią na nie nakłady, pobierają z nich pożytki, a ostatecznie chcą je też uczynić przedmiotem obciążania i rozporządzania. Odwołanie się do konstrukcji odrębnej własności lokalu ma sens wówczas, gdy w budynku - poza lokalem, którego charakter jest analizowany z punktu widzenia zdatności do wyodrębnienia - znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. W takim przypadku można wyodrębnić sferę interesów związanych z każdym z tych lokali oraz sferę takich interesów, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać współwłasnymi w oznaczonych przez ustawę częściach. Jeżeli w budynku jest jeden samodzielny lokal, to fundamenty, mury zewnętrzne lub dach są tymi częściami budynku, które służą wyłącznie do użytku właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem. Nie da się wówczas wskazać takich części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela budynku - lokalu. Skoro części budynku służące do wyłącznego użytku właściciela lokalu nie mogą być uznane za element nieruchomości wspólnej, to muszą stanowić część składową lokalu". Odnosząc powyższe ogólne uwagi do okoliczności sprawy Organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1a u.w.l. ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Dlatego też konieczna jest analiza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w L. z dnia 4 października 2002 r. ([...]). Organ II instancji wskazał, że dla terenu inwestycji przewidziano teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, oznaczone na rysunku planu symbolem U/M - § 61 ww. plan wskazuję, że podstawowym przeznaczeniem terenów są usługi handlu, gastronomii, rzemiosła, administracji oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zatem zarówno pozwolenie na budowę jak i decyzja na użytkowanie oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają innej formy zabudowy mieszkaniowej, jak mieszkaniowa jednorodzinna. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 poz. 1225; dalej "warunki techniczne") przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane (Dz.U z 2024 r. poz. 725) poprzez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie z § 3 pkt. 14 warunków technicznych przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące: mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Przy czym pomieszczeniem technicznym jest pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku (§ 3 pkt. 12 warunków technicznych), zaś pomieszczenie gospodarcze to pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt. 13 warunków technicznych). SKO podkreśliło, że z akt sprawy wynika, że inwestor wystąpił o ujawnienie jednego lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, który posiada powierzchnię użytkową 82,28 m2, natomiast powierzchnia użytkowa całego budynku wynosi 146,18 m2, pozostała część budynku to pomieszczenie garażowe o powierzchni 63,90 m2 i pomieszczenie gospodarcze o pow. 8,13 m2, które zgodnie z ww. przepisami nie może stanowić odrębnego lokalu użytkowego. Zatem suma powierzchni niemieszkalnej stanowi 72,03 m2 tj. 49 % powierzchni całkowitej budynku, który wynosi ok. 186,09 m2. Skład orzekający podzielił zatem stanowisko organu pierwszej instancji, że nie ma możliwości by w tym konkretnym budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym oddzielić te pomieszczenia jako oddzielny lokal użytkowy. III. 1. Skargę od ww. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: ,,SKO’’, ,,Organ II instancji’’) z dnia 24 lutego 2025 r., nr KOA/543/Zs/25 złożyła spółka P. z siedzibą w L. kwestionując decyzję w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali w związku art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane oraz § 3 pkt 2 oraz pkt 14 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: a) w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w którym znajduje się wyłącznie jeden lokal mieszkalny, nie zachodzi samodzielność tego lokalu i nie ma możliwości jego wyodrębnienia, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że przy spełnieniu pozostałych warunków wskazanych w tym przepisie, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym może znajdować się jeden samodzielny lokal mieszkalny lub użytkowy, który może zostać wyodrębniony i może stanowić odrębną nieruchomość; b) konsekwencją wyodrębnienia jednego lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jest "automatyczne’’ wyodrębnienie drugiego lokalu, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest ustanowienie odrębności wyłącznie jednego lokalu, skoro przepis posługuje się sformułowaniem: "odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne"; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali w związku art.3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane oraz § 3 pkt 2 oraz pkt 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i Ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku, w którym w budynku mieszkalnym jednorodzinnym znajduje się jeden lokal mieszkalny, zaś suma powierzchni niemieszkalnej w tym budynku stanowi 49% jego całkowitej powierzchni, nie ma możliwości wydzielenia lokalu mieszkalnego, ponieważ nie można wydzielić pozostałej powierzchni jako oddzielny loka! użytkowy, podczas gdy powierzchnia niemieszkalna w budynku mieszkalnym jednorodzinnym nie musi być stanowić lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku, lecz może stanowić część wspólną nieruchomości niebędącą lokalem użytkowym; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzę przesłanki wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu objętego wnioskiem, podczas gdy lokal spełnia wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokal 1 nie ma przeszkód prawnych do wydania zaświadczenia o jego samodzielności; 4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 217 § 3 w zw. z art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, mimo że objęty wnioskiem lokal nr 1 w budynku przy ul. K. w L. spełnia kryteria samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie nr K0A/543/Zs/25 z dnia 24 lutego 2025 roku w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty P. z dnia [...] znak sprawy: [...] w całości, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Niezależnie od powyższego wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dowodu z dokumentu: postanowienia Wojewody Mazowieckiego nr 160/OPO/2025 z dnia 24 marca 2025 roku, znak WIR-H7840.22.5.2025.MKP(EW), w którym organ uchylił zaskarżone postanowienie Starosty P. z dnia [...] znak [...]o sprostowaniu błędu pisarskiego, zawartego w decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...], zmieniającej decyzję Starosty P. nr [...]z dnia [...]- na fakt uchylenia postanowienia o sprostowaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji przy ul. K. w L. oraz treści pozostającego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę wraz z późniejszą zmianą. W uzasadnieniu skargi, spółka skarżąca rozwinęła zarzuty, koncentrując się głównie na tym, że lokal mieszkalny objęty wnioskiem nie pokrywa się fizycznie z całym budynkiem - jest położony na drugiej kondygnacji (1 piętro, na parterze znajduje się przedsionek - wejście do lokalu), a jego usytuowanie, warunki konstrukcyjne, powierzchnię użytkową oraz opis izb, pomieszczeń pomocniczych i pomieszczeń przynależnych określa dokumentacja załączona do wniosku (szkice pomiaru powierzchni lokali), stąd nie zachodzą żadne przeszkody dla wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu objętego wnioskiem. 2. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. 2. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (a do tej kategorii należy bez wątpienia postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, co wynika z art. 219 k.p.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 3. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu administracji, sprawa została rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Nadto, za nieuzasadnione Sąd uznał wnioski o przeprowadzenie zawartych w skardze dowodów. 4. Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 lutego 2025 r., nr KOA/543/Zs/25 utrzymujące w mocy postanowienie Starosty P. (z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu wydane. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. wydanie zaświadczenia następuje na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 218 § 1 k.p.a., że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie w myśl art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zgodnie z przywołanym na wstępie przepisem art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Podkreślenia wymaga, że zaświadczenie w rozumieniu k.p.a. jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes jest oparty na prawie. Przyjmuje się, że: "Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy" (C. Banasiński, D. Szafrański, Zaświadczenie jako warunek złożenia wniosku o podjęcie działalności koncesjonowanej, "Monitor Prawniczy" 1996, nr 7, s. 241). W trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające może dotyczyć zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia się on domaga. Jest ono zatem ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 k.p.a. Natura zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w swych zasobach, danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści. Dla braku możliwości urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, z których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr 1 znajdującego się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym przy ul. K., posadowionym na działce nr ew. [...] w L.. Istotą problemu w niniejszej sprawie było to, czy można wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku jednorodzinnym, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny. Inwestor zrealizował bowiem – co jest niesporne - budynek mieszkalny jednorodzinny i ten budynek jest lokalem mieszkalnym. Istotne znaczenie w kontrolowanej sprawie miała wykładnia zawarta w uchwale Sądu Najwyższego z 19.11.2010 r., sygn. III CZP 85/10 (publ. OSNC 2011/5/57). Teza tej nadal aktualnej uchwały brzmi: "W budynku, który obejmuje tylko jeden lokal, nie można ustanowić odrębnej własności tego lokalu.". Uchwała ta zapadła na kanwie odmowy dokonania czynności notarialnej. W uchwale tej Sąd Najwyższy wyjaśnił, że ustawodawca dostrzegł potrzebę rozróżnienia pomiędzy lokalami jako częściami budynków, które mają przymioty samodzielności oraz domami jednorodzinnymi, które stanowią cały budynek lub samodzielną jego część, wydzieloną pionowymi ścianami, niezależnie od liczby i sposobu wykorzystania poszczególnych w nich pomieszczeń. Opisywanie cech lokalu znajdującego się w budynku i wskazywanie na jego "samodzielność" jest uzasadnione wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje. Potrzeba takiego odgraniczenia samodzielnych lokali w budynku przez uczynienie ich zdatnymi do uzyskania statusu odrębnego przedmiotu prawa ma uzasadnienie społeczne i ekonomiczne z tego względu, że różne osoby mogą korzystać z części budynku wyodrębnianych jako samodzielne lokale, różne osoby czynią na nie nakłady, pobierają z nich pożytki, a ostatecznie chcą je też uczynić przedmiotem obciążania i rozporządzania. Odwołanie się do konstrukcji odrębnej własności lokalu ma sens wówczas, gdy w budynku - poza lokalem, którego charakter jest analizowany z punktu widzenia zdatności do wyodrębnienia - znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. W takim przypadku można wyodrębnić sferę interesów związanych z każdym z tych lokali oraz sferę takich interesów, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać współwłasnymi w oznaczonych przez ustawę częściach. Jeżeli w budynku jest jeden samodzielny lokal, to fundamenty, mury zewnętrzne lub dach są tymi częściami budynku, które służą wyłącznie do użytku właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem. Nie da się wówczas wskazać takich części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela budynku - lokalu. Skoro części budynku służące do wyłącznego użytku właściciela lokalu nie mogą być uznane za element nieruchomości wspólnej, to muszą stanowić część składową lokalu (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2008 r., III CZP 10/08, OSNC 2009, nr 4, poz. 51). W rezultacie należy dojść do wniosku, że lokal pokrywa się wówczas fizycznie z budynkiem, gdyż wszystko w budynku jest lokalem lub częścią składową tego lokalu. Ponadto, Sąd Najwyższy wskazał, że wykorzystanie konstrukcji odrębnej własności lokali może być uzasadnione także wówczas, gdy na wydzielonym gruncie postawiony jest więcej niż jeden budynek, a sposób zabudowy gruntu nie pozwala na przeprowadzenie podziału prowadzącego do powstania samodzielnych nieruchomości gruntowych, na których znalazłyby się części składowe - poszczególne budynki. Gdy nie jest możliwe przeprowadzenie podziału nieruchomości gruntowej zabudowanej więcej niż jednym budynkiem, można mówić o samodzielności każdego z budynków w relacji do wszystkich pozostałych posadowionych na wspólnej nieruchomości gruntowej, a to wystarczy dla ustanowienia odrębnej własności lokali w poszczególnych budynkach. Sąd podziela wykładnię prawa dokonaną w uchwale Sądu Najwyższego z 19.11.2010 r., sygn. III CZP 85/10 i aprobuje pogląd, że co do zasady w budynku, który obejmuje tylko jeden lokal, nie można ustanowić odrębnej własności tego lokalu. Jednocześnie Sąd podziela pogląd Sądu Najwyższego, że wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy na wydzielonym gruncie postawiony jest więcej niż jeden budynek, a sposób zabudowy gruntu nie pozwala na przeprowadzenie podziału prowadzącego do powstania samodzielnych nieruchomości gruntowych, na których znalazłyby się części składowe - poszczególne budynki. Zarzuty skargi koncentrują się na naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali w związku art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane oraz § 3 pkt 2 oraz pkt 14 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię polegającą na tym, że w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w którym znajduje się wyłącznie jeden lokal mieszkalny, nie zachodzi samodzielność tego lokalu i nie ma możliwości jego wyodrębnienia. W ocenie skarżącego nie jest konsekwencją wyodrębnienia jednego lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym "automatyczne’’ wyodrębnienie drugiego lokalu. Pozostała po wydzieleniu powierzchnia nie musi stanowić lokalu, lecz może być częścią wspólną nieruchomości. W ocenie skarżącej lokal spełnia wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokal 1 nie ma przeszkód prawnych do wydania zaświadczenia o jego samodzielności. Analizując zarzuty skarżącej trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do przedmiotu i celu regulacji przepisów u.w.l. W tym względzie należy odwołać się do art. 1 ust. 1 u.w.l. oraz do art. 2 ust. 1 u.w.l. Według pierwszego z przywołanych przepisów, ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie zaś z drugim ze wskazanych wyżej przepisów, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej »lokalam«, mogą stanowić odrębne nieruchomości. W przepisach tych jest mowa odpowiednio o ustanawianiu "odrębnej własności samodzielnych lokali" oraz o "odrębnej nieruchomości". W obu przypadkach chodzi o odrębność (lokalu) wobec pozostałej części budynku, w którym znajdują się lokale. Celem owego wyodrębnienia jest ustanowienie "nowego" przedmiotu własności z dotychczasowego, którym w tym przypadku jest budynek składający się między innymi z pomieszczeń odpowiadających definicji samodzielnego lokalu, określonej w art. 2 ust. 2 u.w.l. Uwzględniając powyższe, wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, zgodnie z art. 2 ust. 3 u.w.l., spełnianie przez jednolokalowy mieszkalny budynek jednorodzinny wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l., nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, ponieważ z zaświadczenia o żądanej treści wynikałoby, że jednolokalowy mieszkalny budynek jednorodzinny może być wydzielony z pozostałej części budynku i stanowić nieruchomość odrębną od pozostałej części tego budynku, co z samej istoty jednolokalowego budynku nie jest możliwe (tak trafnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18.07.2023 r. o sygn. II OSK 2645/20, CBOSA). W kontrolowanej przez NSA sprawie podnoszono, że brak możliwości wydzielenia działek dla poszczególnych budynków znajdujących się na przedmiotowej działce wynika (tak jak w kontrolowanej przez Sąd orzekający niniejszej sprawie) z ustaleń planu miejscowego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w L. z dnia [...] ([...].) dla terenu inwestycji przewidziano teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, oznaczone na rysunku planu symbolem U/M - § 61 ww. plan wskazuję, że podstawowym przeznaczeniem terenów są usługi handlu, gastronomii, rzemiosła, administracji oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zatem zarówno pozwolenie na budowę, jak i decyzja na użytkowanie oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają innej formy zabudowy mieszkaniowej, jak mieszkaniowa jednorodzinna. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 poz. 1225; dalej "warunki techniczne") przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane (Dz.U z 2024 r. poz. 725) poprzez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie z § 3 pkt. 14 warunków technicznych przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące: mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Przy czym pomieszczeniem technicznym jest pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku (§ 3 pkt. 12 warunków technicznych), zaś pomieszczenie gospodarcze to pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt. 13 warunków technicznych). Tak więc, niezasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali w związku art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane oraz § 3 pkt 2 oraz pkt 14 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię. Nie doszło także do naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali w związku art.3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane oraz § 3 pkt 2 oraz pkt 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i Ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię. 5. Zatem brak możliwości wydzielenia działek dla poszczególnych budynków znajdujących się na przedmiotowej działce wynika z ustaleń planu miejscowego, co wyklucza zastosowanie wskazanego przez SN wyjątku od zasady : "W budynku, który obejmuje tylko jeden lokal, nie można ustanowić odrębnej własności tego lokalu." Ustawodawca w art. 2 ust. 3 u.w.l. określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 u.w.l. W konsekwencji, starosta stosownie do art. 2 ust. 3 u.w.l. w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia jest zobowiązany zweryfikować na podstawie posiadanych dokumentów nie tylko, czy lokal spełnia przesłanki techniczne samodzielności (art. 2 ust. 2 u.w.l.), ale równocześnie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.). Wskazane przez ustawodawcę kryteria materialne wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu potwierdzają, że elementem obligatoryjnym dokonywanego przez starostę badania jest ocena posiadania przez dany lokal powyższej cechy formułowanej na płaszczyźnie prawnej odnoszonej do jego zgodności z przepisami prawa budowlanego oraz zasadami zagospodarowania i zabudowy terenu wynikającymi z planu miejscowego lub rozstrzygnięć indywidualnych wydawanych w razie braku uchwalenia tego aktu prawa miejscowego (tak NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2025 r. o sygn. II OSK 1541/22, publ. LEX nr 3842711 oraz w wyroku z dnia 3 lipca 2024 r. o sygn. II OSK 929/23, publ. LEX nr 3746534). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18.03.2025 r. o sygn. II OSK 2123/23 (publ. CBOSA) także oceniał (analogicznie jak w niniejszej sprawie) problem, czy można wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego, będącego jednocześnie w całości wolno stojącym budynkiem jednorodzinnym (jednolokalowym) w zabudowie szeregowej. NSA wskazał, że pojęcie samodzielności lokalu i odrębności własności zakłada pozostawanie lokalu w relacji do całości budynku, od której dany lokal pozostaje odrębny, ze względu na swą samodzielność. Jeśli przedmiotem własności jest budynek, zawierający w istocie jeden lokal, to nie ma mowy o samodzielności tego lokalu, skoro nie może on podlegać wyodrębnieniu. Nie mamy do czynienia z "wydzieleniem trwałymi ścianami w obrębie budynku izby (...)", o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l., skoro ściany lokalu miałyby odpowiadać wprost wszystkim ścianom budynku. "Wydzielenie" następuje z określonej całości, a zatem nie ma możliwości uznania za wydzielone, wszystkich pomieszczeń znajdujących się w budynku. Konstrukcja odrębnej własności lokalu ma sens tylko wówczas, gdy w budynku znajduje się więcej niż jeden lokal mający cechy samodzielności. W przepisach art. 1 ust. 1 u.w.l. oraz art. 2 ust. 1 u.w.l. jest mowa odpowiednio o ustanawianiu: "odrębnej własności samodzielnych lokali" oraz o "odrębnej nieruchomości". W obu przypadkach chodzi o odrębność (lokalu) wobec pozostałej części budynku, w którym znajdują się lokale. Celem owego wyodrębnienia jest ustanowienie "nowego" przedmiotu własności z dotychczasowego, którym w tym przypadku jest budynek składający się między innymi z pomieszczeń odpowiadających definicji samodzielnego lokalu, określonej w art. 2 ust. 2 u.w.l. (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2023 r., sygn. II OSK 2645/20, LEX nr 3619675). Sąd ten w pełni podzielił ocenę prawną przyjętą w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2010 r. o sygn. akt III CZP 85/10. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku interpretacji dalszej części ww. uchwały Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10, w której to wskazano, że: "wykorzystanie konstrukcji odrębnej własności lokali może być uzasadnione także wówczas, gdy na wydzielonym gruncie postawiony jest więcej niż jeden budynek, a sposób zabudowy gruntu nie pozwala na przeprowadzenie podziału prowadzącego do powstania samodzielnych nieruchomości gruntowych, na których znalazłyby się części składowe - poszczególne budynki", NSA trafnie zauważył, że kwestia posadowienia kilku budynków na jednej nieruchomości gruntowej, czy też brak możliwości przeprowadzenia podziału nieruchomości gruntowej, nie są okolicznościami, które organ mógłby badać w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Wprawdzie, organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym, (a wiec ograniczonym) zakresie postępowanie wyjaśniające, jak stanowi art. 218 § 2 k.p.a., jednak nie może ono zmierzać do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, a jedynie do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Postępowanie wyjaśniające jest jedynie postępowaniem pomocniczym. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i aprobuje ten pogląd podkreślając, że z li tylko specyfiki postępowania o wydanie zaświadczenia wynika, że Starosta nie mógł rozstrzygać spornej kwestii, czy dopuszczalne jest wydzielenie samodzielnego lokalu mieszkalnego w jednolokalowym jednorodzinnym budynku mieszkalnym. Tak więc badanie wskazanych przez skarżącą Spółkę w skardze okoliczności wykraczałoby poza kompetencje organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Z podanych wyżej przyczyn organy nie mogły również badać, czy możliwe jest przeprowadzenie podziału nieruchomości, na której posadowione są budynki w kontekście stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uzasadnieniu ww. uchwały. 6. Kwestionowane w skardze rozstrzygnięcie zapadło w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. W takim postępowaniu, zgodnie z art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie stanowi więc urzędowe potwierdzenie, w formie pisemnej, okoliczności faktycznych lub prawnych. Jest ono aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego - nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Z podanych wyżej przyczyn organy nie mogły badać, czy możliwe jest przeprowadzenie podziału nieruchomości, na której posadowione są budynki w kontekście stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uzasadnieniu ww. uchwały. W ramach postępowania, którego efektem ma być wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, starosta powinien zbadać spełnienie przez lokal wymogu samodzielności lokalu w sensie technicznym i funkcjonalnym oraz w sensie prawnym w zakresie określonym w art. 2 ust. 1a i ust. 2 u.w.l. Nie oznacza to jednak, że starosta uzyskał prawo do oceny zgodności budowy z przepisami planistycznymi i budowlanymi. Obowiązkiem starosty jest zbadanie, czy istnieją odpowiednie dokumenty lub skutecznie dokonano odpowiednich czynności, które umożliwiają ustanowienie odrębnej własności lokalu. Natomiast w sytuacjach spornych dotyczących wydania zaświadczenia (jak w niniejszej sprawie), starosta nie może dokonywać ocen prawnych. Ocena taka jest bowiem elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu. Organ nie może także dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych, z wyjątkiem ustaleń w zakresie dysponowania lub nie danymi, których dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia. Organ nie może więc w postępowaniu tym kwestionować zgodności ze stanem faktycznym zapisów znajdujących się w posiadanych dokumentach, ewidencjach i rejestrach. Jeżeli kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ powinien odmówić wydania zaświadczenia (vide: wyrok NSA z dnia 26 lutego 2024 r. o sygn. II OSK 1415/21, publ. LEX nr 3793037). Podsumowując należy wskazać, że wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna lub gdy informacje, które zaświadczenie ma potwierdzać, mają charakter interpretacyjny lub oceny, a w ocenie Sądu taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sytuacji skarżący może zaskarżyć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jeśli uważa, że jego zapisy naruszają jego interes prawny. Organ II instancji nie dopuścił się także zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 217 § 3 w zw. z art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali. 7. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 8 maja 2025
- Symbol z opisem
- 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
- Skarżony organ
- Samorządowe Kolegium Odwoławcze
- Sędziowie
- Izabela Ostrowska Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/ Lucyna Staniszewska. /sprawozdawca/
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Wr 508/25 · 30 października 2025
Wyrok WSA we Wrocławiu z 30 października 2025 r., II SA/Wr 508/25
Sygnatura: VII SA/Wa 1014/25 · 30 października 2025
Wyrok WSA w Warszawie z 30 października 2025 r., VII SA/Wa 1014/25
Sygnatura: II SA/Gd 401/25 · 29 października 2025
Wyrok WSA w Gdańsku z 29 października 2025 r., II SA/Gd 401/25
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny