VII SA/Wa 1004/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi H. P. i A. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2023 r. nr 209/2023 w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku oddala skargę

Przedmiotem skargi H. P. i A. P. ("skarżący") jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego ("MWINB") nr 209/2023 z 21 lutego 2023 r. w sprawie stwierdzenia wykonania nałożonych obowiązków, wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB") decyzją nr [...] z [...] , na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zatwierdził B. D. i M. D. ("inwestorzy") projekt budowlany budynku warsztatowego z częścią gospodarczo-socjalną wybudowanego na działce ewid. nr [...] przy ul. M. w L., gmina [...] oraz nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Po wznowieniu postępowania administracyjnego w tej sprawie, PINB decyzją nr 458/17 z 11 października 2017 r. uchylił własną decyzję nr [...] z [...] r. i zatwierdził inwestorom projekt budowlany budynku gospodarczego wybudowanego na działce ewid. nr [...] przy ul. M. w L., gmina [...] oraz zezwolił na wznowienie robót budowlanych, a także nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania decyzji o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. W dniu 24 września 2019 r. PINB przeprowadził oględziny na działce ewid. nr [...] przy ul. M. w L., gmina [...] i związku z tym postanowieniem nr 254/19 z 14 października 2019 r. nałożył na M. D. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej budynku gospodarczego usytuowanego na działce ewid. Nr [...] przy ul. M. w L., gmina [...]. Po przedłożeniu wymaganej ekspertyzy PINB decyzją nr [...] z [...]. nałożył na inwestora obowiązek wykonania robót budowlanych określonych w ekspertyzie technicznej – pkt VI opracowanej przez projektanta mgra inż. J. K., posiadającego uprawnienia budowlane nr ew. [...] i [...] w specjalności architektonicznej i architektoniczno-budowlanej oraz architektoniczno-konstrukcyjnej (bez ograniczeń kubaturowych) w budynku gospodarczym, usytuowanym na działce ewid. Nr [...] przy ul. M. w L., gmina [...], celem doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. Jednocześnie organ określił, że obowiązek ten należy wykonać w terminie 120 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących MWINB decyzją nr 399/2020 z 27 marca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] przy ul. M. w L., gmina [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1324/20, oddalił skargę skarżących na ww. decyzję MWINB z 27 marca 2020 r. Następnie PINB w dniu 25 czerwca 2021 r. oraz w dniu 16 listopada 2021 r. przeprowadził kontrolę przedmiotowego obiektu budowlanego w zakresie wykonania nałożonych ww. decyzją nr [...] obowiązków. W związku z informacją M. D. zawartą w piśmie z 20 grudnia 2021 r., decyzją nr 16/22 z 14 stycznia 2022 r., nałożył natomiast na M. D. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z remontem ściany zewnętrznej budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce ewid. Nr [...] , obręb [...] przy ul. M. w miejscowości L., "gmina [...] ". Po wykonaniu tak nałożonego obowiązku i kontroli obiektu budowlanego mającej miejsce 19 października 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] decyzją nr [...] z [...], na podstawie art. 51 ust. 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. – dalej: "pr.bud.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. – dalej: "k.p.a."), o stwierdzeniu wykonania obowiązków wynikających z decyzji nr 49/20 z 28 stycznia 2020 r., polegających na: wykonaniu wentylacji grawitacyjnej, doprowadzeniu ściany budynku wzniesionej w ostrej granicy od strony południowej do odporności ogniowej REI-60, wykonaniu prac wykończeniowych – tj. ułożeniu brakujących posadzek, wykonaniu utwardzeń zewnętrznych zgodnie z projektem zagospodarowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przeprowadził 25 czerwca 2021 r. kontrolę budynku położonego na działce ewid. Nr [...] przy ul. M. w L., gmina [...], w trakcie której ustalił, że inwestor wykonał część z nałożonych na niego obowiązków, tj. wykonał wentylację grawitacyjną oraz zakończył roboty związane z układaniem posadzek. PINB stwierdził również wówczas, że do wypełnienia wszystkich nałożonych obowiązków pozostało doprowadzenie zagospodarowania terenu do zgodności z przepisami oraz doprowadzenie południowej ściany budynku do odporności ogniowej REI-60. Dalej organ ten podał, że przeprowadzona 16 listopada 2021 r. kontrola wykazała, że oprócz wypełnienia wyżej wymienionych obowiązków, inwestor doprowadził zagospodarowanie terenu do stanu zgodnego z przepisami. Wprowadzono zmiany względem zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, jednakże inwestor przedłożył opracowanie, podpisane przez kierownika budowy, wskazujące, że wprowadzone zmiany nie naruszają współczynnika powierzchni biologicznie czynnej. Biorąc pod uwagę powyższe PINB stwierdził, że inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek związany z doprowadzeniem utwardzeń terenowych do stanu zgodnego z przepisami. Poza tym organ pierwszej instancji wskazał, że przeprowadzone 25 czerwca 2021 r. oraz 16 listopada 2021 r. czynności kontrolne oraz przedstawiona przez inwestora dokumentacja techniczna wykazały liczne rozbieżności uniemożliwiające jednoznaczne określenie czy południowa ściana przedmiotowego budynku została doprowadzona do wymaganej odporności ogniowej REI-60, czyli czy inwestor zrealizował ostatni z nałożonych przez PINB obowiązków. Co więcej PINB wskazał, że 21 grudnia 2021 r. wpłynęło pismo inwestora, w którym oświadczył, że dokonał przebudowy południowej ściany swojego budynku, tj. etapowo rozebrał wewnętrzną warstwę ściany, usunął istniejącą izolację termiczną, zastąpił ją wełną mineralną oraz odtworzył wewnętrzną warstwę ściany z bloczków gazobetonowych gr. 12 cm. W tym zakresie PINB zaznaczył, że powziął wątpliwości co do zgodności z prawem wykonanych robót budowanych związanych z częściowym demontażem i odtworzeniem elementów ściany zewnętrznej budynku w zakresie ewentualnego dopełnienia procedur administracyjno-budowlanych wobec treści art. 29 ust. 3 pkt 2b pr.bud, dlatego też decyzją nr 16/22 z 14 stycznia 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z remontem ściany. PINB wyjaśnił też, że 28 kwietnia 2022 r. inwestor przedłożył wymaganą ekspertyzę, z której wynika, że wykonane roboty budowlane związane z remontem ściany zewnętrznej budynku gospodarczego, usytuowanej wzdłuż granicy z działką ew. nr 1989/2, zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną oraz obowiązującymi przepisami. Obiekt budowlany nie stwarza zagrożenia, a będąca przedmiotem remontu ściana, została wykonana w sposób zapewniający odporność ogniową REI-60, co potwierdza opinia rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych. Organ dodał, że 19 października 2022 r. przeprowadził czynności kontrolne, w trakcie których protokolarnie stwierdził wykonanie obowiązków nałożonych decyzją nr 49/20 z 28 stycznia 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 209/2023 z 21 lutego 2023 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 pr.bud., utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] W uzasadnieniu tej decyzji MWINB stwierdził, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające potwierdza, że nałożone na inwestora obowiązki zostały wykonane, co wynika z zapisów protokołów kontroli z 25 czerwca 2021 r. (obowiązek określony w pkt 1 i pkt 3), 16 listopada 2021 r. (obowiązek określony w pkt 1, pkt 3 i pkt 4) oraz 19 października 2022 r. (obowiązek określony w pkt 2). Z tego też względu, w ocenie MWINB, wydanie decyzji przez PINB z 1 grudnia 2022 r. było właściwe. Organ drugiej instancji stwierdził również, że argumenty przedstawione przez skarżących w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem decyzji PINB z 1 grudnia 2022 r. Jak wynika z akt sprawy, wykonanie obowiązków nałożonych decyzją PINB z 28 stycznia 2020 r. wynika z protokołów kontroli, stanowiących dokument urzędowy (art. 76 § 1 k.p.a.), a nie tylko z zapisów ekspertyzy technicznej przedłożonej do akt sprawy 28 kwietnia 2022 r. Powołanie się na zapisy ww. opracowania w protokole kontroli z 19 października 2022 r. – w ocenie MWINB – nie stanowi uchybienia. Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że stoi na stanowisku, że jeżeli organy nadzoru budowlanego wyprowadziły określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych i nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia skutecznego kontrdowodu z inicjatywy strony kwestionującej te ustalenia. Zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza i kwestionuje ustalenia. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający, aby ustalić istotne dla sprawy okoliczności (tzn. czy obowiązek nałożony decyzją PINB z 28 stycznia 2020 r. został wykonany), zaś organy dokonały jego oceny w sposób logiczny, zgodny z przepisami, zasadami wiedzy technicznej i doświadczenia życiowego i nie wykroczyły poza granice swobodnej oceny dowodów. Ocena wiarygodności dowodów i ich mocy nastąpiła na podstawie wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego. Skarżący nie wykazali prawdziwości faktów, z których wywodzą określone skutki prawne, stąd organy nie uznały ich racji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 15 w zw. z art. 140 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na odstąpieniu od zbadania całości sprawy wbrew wynikającej z k.p.a. dyspozycji, że organ drugiej instancji powinien skontrolować postępowanie i decyzję organu pierwszej instancji z punktu widzenia legalności, a także celowości i słuszności rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, czy zarzuty w tym zakresie zostały podniesione w odwołaniu; 2) art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń merytorycznych odnośnie stanu technicznego przedmiotowego budynku wyłącznie na podstawie ekspertyzy technicznej, opracowanej przez projektanta mgra inż. J.K., która pozostaje w sprzeczności z projektem budowlanym dla budynku gospodarczego z 22 marca 2017 r. zatwierdzonym decyzją PINB z 11 października 2017 r., w której odnotowano, że zatwierdzony projekt przewiduje konieczność zmiany sposobu użytkowania budynku na cele gospodarcze; 3) art. 7 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez dokonanie weryfikacji doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem wyłącznie w oparciu o dokument ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgra inż. J.K., której treść oraz ustalenia pozostają w sprzeczności z rzeczywistym stanem wyposażenia budynku, w tym istnieniem w budynku dwóch przymocowanych do gruntu podnośników hydraulicznych; 4) art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. poprzez zaaprobowanie decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej wykonanie przez inwestora obowiązków wynikających z decyzji PINB z 28 stycznia 2020 r., gdy tymczasem każdorazowo w toku dokonywania oględzin kontrolowanego budynku była w nim stwierdzana obecność dwóch podnośników hydraulicznych, które stanowiły pozostałość po warsztacie samochodowym, który pierwotnie miał zostać zalegalizowany przez inwestora; 5) art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 3 pr.bud. poprzez zaniechanie zbadania w toku postępowania naprawczego, czy roboty budowlane prowadzone są w sposób zgodny z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji PINB z 11 października 2017 r., w której oznaczono m. in. nakaz wydzielenia pomieszczeń gospodarczych, a także zmianę sposobu użytkowania na cele gospodarcze. Odpowiadając na ww. skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja MWINB nr 209/2023 z 21 lutego 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB nr [...] z [...] o stwierdzeniu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego ostatniego organu nr 49/20 z 28 stycznia 2020 r. Badając to orzeczenie Sąd nie stwierdził, aby było dotknięte wadą uzasadniającą jego wyeliminowanie z obrotu prawnego; nie podzielił też zarzutów i argumentów skargi. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że ww. decyzja MWINB wydana została w postępowaniu naprawczym uregulowanym w art. 50-51 pr.bud., i stanowi kolejny etap postępowania prowadzonego w tym trybie. Uruchomione ono zostało w stosunku do robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] przy ul. M. w L., gmina [...], rozpoczętej w warunkach samowoli budowlanej, a kontynuowanej (w efekcie) w oparciu o decyzję PINB nr [...] z [...]. Decyzją z 11 października 2017 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, PINB - po uchyleniu decyzji ostatecznej - orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego budynku gospodarczego, zezwolił na wznowienie robót budowlanych według wskazanego tam projektu budowlanego i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z uwagi na to, że w trakcie kontroli - w dniu 24 września 2019 r. - tak realizowanych robót, inwestor nie przedstawił dziennika budowy, PINB uruchomił wskazane powyżej postępowanie naprawcze. W jego toku wydał postanowienie nr 254/19 z 14 października 2019 r., którym na podstawie art. 81c ust. 2 pr.bud. nałożył obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej budynku gospodarczego; następnie decyzją nr 49/20 z 28 stycznia 2020 r. nałożył na właściciela obowiązek wykonania robót budowlanych określonych w złożonej do akt ekspertyzie autorstwa mgra inż. J. K. (v. pkt VI). Wskazana decyzja nr 49/20 wydana została w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud., zgodnie z którym (w brzmieniu wówczas obowiązującym) przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Na tej podstawie w ww. decyzji nr 49/20 nakazano w terminie 120 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna wykonać: wentylację grawitacyjną; ścianę budynku w ostrej granicy od strony południowej z prawidłowo zrealizowanymi murkami ognioochronnymi z ocieplenia nie palnego, aby mogła stanowić przegrodę o odporności ogniowej REI-60; prace wykończeniowe – brakującą posadzkę; utwardzenie zewnętrzne zgodnie z projektem zagospodarowania. Decyzja nr 49/20 stała się ostateczna na skutek jej utrzymania w mocy decyzją MWINB nr 399/2020 z 27 marca 2020 r. Decyzje te zostały dalej skontrolowane przez tut. Sąd, który po rozpoznaniu skargi skarżących, wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1324/20, oddalił skargę; wyrok ten uprawomocnił się z dniem 5 marca 2021 r. Zatem, wskazana decyzja nr 49/20 od dnia 27 marca 2020 r. podlegała wykonaniu w terminie 120 dni. Po upływie tego terminu PINB obowiązany był zaś zbadać, czy doszło do wykonania nałożonego obowiązku i wydać – po dokonaniu ustaleń w tym zakresie – decyzję na podstawie art. 51 ust. 3 pr.bud., zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W tym też wyłącznie zakresie organy nadzoru budowlanego prowadziły ustalenia w niniejszej sprawie, w konsekwencji których PINB decyzją nr 521/22 z 1 grudnia 2022 r. stwierdził wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji nr 49/20 z 28 stycznia 2020 r., a MWINB podtrzymał tę decyzję, decyzją zaskarżoną nr 209/2023 z 21 lutego 2023 r. Wydając decyzje na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 pr.bud. organy te uwzględniły wyniki kontroli realizowanej inwestycji mające miejsce 25 czerwca 2021 r., 16 listopada 2021 r. i 19 października 2022 r. Dwie pierwsze kontrole potwierdziły wykonanie przez zobowiązanego obowiązku 1, 3 i 4, tj.: związanego z wentylacją grawitacyjną, brakującą posadzką, utwardzeniem zewnętrznym. Kolejne, podjęte w sprawie czynności dowodowe wykazały zaś wykonanie również obowiązku związanego z doprowadzeniem ściany budynku usytuowanej w ostrej granicy do odpowiedniej klasy odporności ogniowej (v.: ekspertyza techniczna autorstwa Z. S. z kwietnia 2022 r. z opinią rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z 5 kwietnia 2022 r. wskazującą, że ww. ściana spełnia warunki przeciwpożarowe REI 60 – przedłożona do akt w wykonaniu decyzji PINB nr [...] z [...] oraz protokół kontroli z 19 października 2022 r.). Biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy nie sposób - zdaniem Sądu - stwierdzić, aby wadliwie w okolicznościach sprawy zastosowano art. 51 ust. 3 pkt 1 pr.bud. Sąd podkreśla przy tym, że organy nadzoru budowlanego miały obowiązek sprawdzić czy wykonano decyzję nr 49/20 z 28 stycznia 2020 r., a po upływie terminu w niej zakreślonego (i poczynieniu ustaleń w tym zakresie), obowiązane były wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 3 pr.bud. Nie miały jednocześnie żadnej podstawy prawnej do tego, aby w postępowaniu związanym z realizacją tego aktu, nie uznać go za "obowiązujący"/podważać jego prawidłowość; tym bardziej jeśli zważy się, że o jego legalności orzekł prawomocnie tut. Sąd ww. wyrokiem. Wobec treści decyzji nr 49/20 (wskazanego w niej obowiązku), i kontynuowania postępowania w związku z tym orzeczeniem (w celu wydania decyzji na kolejnym etapie tak prowadzonego postępowania naprawczego), winny były zweryfikować w tym postępowaniu wyłącznie obowiązek dotyczący wentylacji grawitacyjnej, ściany budynku w ostrej granicy od strony południowej i jej odporności ogniowej, prac wykończeniowych, utwardzenia zewnętrznego. Postępowanie w tym też zakresie przeprowadzono, co więcej - nie pozostawiło ono żadnych wątpliwości co do realizacji nałożonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. obowiązku i pozwalało w efekcie na wydanie w pierwszej instancji decyzji na podstawie przywołanego art. 51 ust. 3 pkt 1 pr.bud. Wobec stanowiska skarżących prezentowanego w skardze, Sąd wyjaśnia jednocześnie, że w żaden sposób decyzja ta, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja MWINB nr 209/2023 z 21 lutego 2023 r., nie przesądzają o zrealizowaniu inwestycji prowadzonej w oparciu o decyzję nr 458/17 z 11 października 2017 r. zgodnie z zatwierdzonym nią projektem budowlanym budynku gospodarczego. Wskazują wyłącznie na zrealizowanie części robót budowlanych w ramach tej inwestycji, tj. tych, które w ekspertyzie technicznej mgra inż. J.. K. uznano za konieczne i stanowiły następnie podstawę sformułowania obowiązku w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.bud. Weryfikacja "całej" inwestycji winna natomiast mieć miejsce w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie; obowiązek jej uzyskania nałożono w ww. akcie z 11 października 2017 r. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy w zakresie jej zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z projektem budowlanym (v. art. 59 i art. 59a pr.bud.). Wprawdzie orzekając o pozwoleniu na użytkowanie (wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji, które Sąd kontroluje w niniejszej sprawie), organy nadzoru budowlanego co do kwestii ocenionych ostatecznie w decyzji MWINB nr 209/2023 z 21 lutego 2023 r., nie będą mogły wypowiedzieć się "inaczej". Niemniej jednak "pozostałe" ustalenia i warunki określone w decyzji zezwalającej na wznowienie robót w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie będą mogły być sprawdzone (zakres tego sprawdzenia reguluje art. 59a pr.bud.). Sąd zaznacza przy tym, że przystąpienie do użytkowania obiektu bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, stanowi o naruszeniu prawa zwalczanym obecnie w sposób określony w art. 59i pr.bud. Sąd zauważa też, że w kwestii istotnej dla skarżących wypowiedział się już tut. Sąd w prawomocnym wyroku z 8 grudnia 2002 r., sygn. akt VII SA/Wa 1324/20 (powyżej już przywołanym), wskazując (w kontekście zarzutów skargi), że sposób użytkowania przedmiotowego w sprawie budynku będzie mógł być zweryfikowany po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie "i wówczas dopiero skarżący będą mogli składać wnioski dowodowe na okoliczność wykazania, że inwestor zmienił sposób użytkowania budynku gospodarczego na warsztatowy". Z tych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 75 i art. 80 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pr.bud. uznając m.in., że sprawdzenie czy roboty wykonano w sposób zgodny z ustaleniami i warunkami decyzji PINB z 11 października 2017 r. winno mieć miejsce w kolejnym postępowaniu – o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, i przyjmując także, że legalność decyzji PINB nr [...] z [...] została ostatecznie oceniona, i w tej sprawie nie mogła być podważana. Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego naruszenia art. 15 k.p.a. i uregulowanej tam zasady dwuinstancyjności uznając, wbrew wywodom skargi, że postępowanie odwoławcze przeprowadzono we właściwym zakresie, który odpowiada temu, mającemu miejsce przed organem pierwszej instancji. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł, jak w sentencji.