VII SA/Wa 1000/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący:, sędzia WSA, Włodzimierz Kowalczyk, , Sędziowie: sędzia WSA, asesor WSA, Izabela Ostrowska, Aneta Żak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2023 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2023 r. nr 545/23 w przedmiocie wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...], II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z 6 kwietnia 2023 r. nr 545/23 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b., po rozpoznaniu zażalenia C. sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: PINB) z [...] stycznia 2023 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Skierowanym do PINB wnioskiem z 14 stycznia 2023 r. C. sp. z o.o. (dalej także jako: skarżąca) zwróciła się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że ww. organ w związku z zawiadomieniem przez spółkę o zakończeniu budowy nie zgłosił sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] wraz ze zmianą konstrukcji dachu zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 8 września 2022 r. nr 169/AB/2022. Postanowieniem z [...] stycznia 2023 r. nr [...]PINB na podstawie art. 219 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że jako organ przyjmujący zawiadomienie o zakończeniu budowy nie zgłosił sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania wskazanej inwestycji. PINB przywołał treść art. 217 i art. 218 k.p.a., wyjaśniając, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonywanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego ani interpretacyjnego. Organ zauważył, że 4 stycznia 2023 r. wydał postanowienie nr [...] nakładające na skarżącą jako inwestora obowiązek uzupełnienia zawiadomienia o zakończeniu budowy o dokumenty wymagane zgodnie z art. 57 ust. 1 p.b., które nie zostało uzupełnione przed złożeniem wniosku o wydanie zaświadczenia. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. MWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, nie uwzględniając zażalenia skarżącego, Organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń regulowany przepisami Działu VII k.p.a., zauważając, że w rozpatrywanej sprawie 22 grudnia 2022 r. do PINB wpłynęło zawiadomienie inwestora o zakończeniu budowy inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz ze zmianą konstrukcji dachu przy ul. [...] zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 169/AB/2022. Po zapoznaniu się z ww. zawiadomieniem organ I instancji postanowieniem z 4 stycznia 2023 r. nr [...] wezwał inwestora do jego uzupełnienia w terminie 21 dni od dnia otrzymania postanowienia poprzez przedstawienie opisanych w nim dokumentów. Do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia z 14 stycznia 2023 r. inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji, co oznacza, że nie zakończyła się procedura odbioru inwestycji do użytkowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, brak było podstaw, w ocenie MWINB, do zaświadczenia stanu prawnego, jaki wynika z wniosku spółki, albowiem w dniu wydania badanego rozstrzygnięcia taki stan nie zaistniał w sprawie, tj. nie nastąpiło skuteczne przyjęcie do użytkowania spornego obiektu. Organ podkreślił, że zaświadczenie jako akt wiedzy ma jedynie potwierdzać istnienie faktów lub stanów prawnych, które wynikają z posiadanych na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia przez organ dokumentów. Odnosząc się do podniesionych przez wnioskodawcę zarzutów, MWINB zauważył, że dotyczą one terminowości wydania przez PINB postanowienia z 4 stycznia 2023 r., które nie mogą być rozpatrywanie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, są to bowiem zarzuty merytoryczne, które mogą być rozpatrzone w trybie instancyjnym. Nie mogą one stanowić podstawy do wydania zaświadczenia nawet w przypadku wadliwości (według wnioskodawcy) wydanego postanowienia wzywającego spółkę do uzupełnienia dokumentów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie MWINB z 6 kwietnia 2023 r. złożyła C. sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie, nakazanie wydania wnioskowanego zaświadczenia zgodnie z wnioskiem, jak też zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, zaskarżone postanowienie narusza prawo, albowiem MWINB wydał je bez zbadania całokształtu sprawy i bez uwzględnienia stanu sprawy na dzień orzekania. Skarżąca podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu II instancji zarzuty zażalenia nie dotyczą "terminowości" wydania postanowienia z 4 stycznia 2023 r., ale kwestii tego, czy postanowienie wysłane w sposób sprzeczny z k.p.a. i w konsekwencji doręczone ze znacznym uchybieniem terminu może wywoływać jakikolwiek skutek prawny. Skarżąca zauważyła, że niezależnie od tego, od kiedy liczyć należy termin na wniesienie sprzeciwu, nie może budzić w sprawie wątpliwości, iż nie został on przez PINB zgłoszony. Dotyczy to również stanu wynikającego z wydania postanowienia z 4 stycznia 2023 r. Zostało ono doręczone spółce 2 lutego 2023 r., wywołując ten skutek, że wyznaczony stronie 21-dniowy termin na uzupełnienie zawiadomienia upłynął 23 lutego 2023 r., a w konsekwencji upłynął również termin do wniesienia sprzeciwu po kolejnych 14 dniach. Do dnia 9 marca 2023 r. organ nie wniósł sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 14 lipca 2023 r. skarżąca oświadczyła, że spółce do daty sporządzenia tego pisma nie została doręczona decyzja o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia zakończenia budowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, zaskarżone postanowienie MWINB zostało bowiem wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 219 w zw. z art. 218 § 2 i art. 217 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 54 ust. 1 p.b. Postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonego postanowienia z 6 kwietnia 2023 r. zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z 14 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia, co determinowało prowadzenie postępowania w sprawie tego żądania na podstawie przepisów zamieszczonych w dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (218 § 1 k.p.a.). Wydając zaświadczenie, o którym mowa w art. 218 § 1 k.p.a., organ może stosownie do art. 218 § 2 k.p.a., przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W odniesieniu do tych regulacji MWINB niewadliwie wskazał skarżącej, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu, do którego strona zainteresowana wystąpiła z żądaniem wydania zaświadczenia. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Zaświadczenie pozostaje aktem wiedzy i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga ono żadnej sprawy i nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego (por. wyroki NSA z 26 listopada 2021 r. I OSK 793/21; z 19 sierpnia 2021 r., I OSK 402/21). Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie MWINB wadliwie posłużył się kompetencją, by ramach kontroli instancyjnej postanowienia PINB utrzymać je w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.), co jest konsekwencją błędnego uznania, że zgłoszone żądanie o wydanie zaświadczenia nie mogło prowadzić do jego rozpatrzenia w sposób oczekiwany przez spółkę z uwagi na niedopuszczalność "zaświadczenia stanu prawnego jaki wynika z wniosku skarżącej". Niesporne pozostaje, że zawarte w podaniu żądanie skarżącej dotyczyło urzędowego potwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego, że zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 8 września 2022 r. inwestycja polegająca na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] wraz ze zmianą konstrukcji jego dachu może zostać objęta użytkowaniem, będącym konsekwencją skutecznego zawiadomienia PINB o zakończeniu budowy, do którego organ nie zgłosił sprzeciwu. Z treści wniosku skarżącej jednoznacznie wynikał zamiar uzyskania zaświadczenia "o przyjęciu zgłoszenia zakończenia budowy i nie wniesieniu sprzeciwu do złożonego zgłoszenia", które to działanie organu miałoby dokumentować stan prawny kształtowany sposobem odniesienia się przez organ do zgłoszenia spółki o zakończeniu budowy, które wpłynęło do PINB 21 grudnia 2022 r. W ocenie Sądu, przedmiot żądania sformułowanego we wniosku z 14 stycznia 2023 r. nie wykraczał poza zakres przedmiotowy zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. W doktrynie trafnie przyjmuje się, że zaświadczenie może potwierdzać istnienie uprawnień kształtowanych przez składane oświadczenia, a także indywidualne akty administracyjne, których wnioskodawca pozostaje adresatem, gdy stan prawny, który ma zostać potwierdzony zaświadczeniem bezspornie wynika z posiadanych przez organ danych (zob. Z.R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004, z. 10, s. 60-61). O ile ustawodawca w art. 54 ust. 2 p.b. przewidział, że organ nadzoru budowlanego może z urzędu przed upływem terminu, o którym mowa w art. 54 ust. 1 p.b., wydać zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, które uprawnia inwestora do rozpoczęcia użytkowania obiektu, o tyle tenże stan prawny dotyczący zakończonych robót budowlanych może zostać potwierdzony przez organ nadzoru budowlanego również na wniosek inwestora, który po upływie wskazanego terminu, może zwrócić się o wydanie stosownego zaświadczenia potwierdzającego niewniesienie sprzeciwu. W takim przypadku elementem stanu faktycznego ocenianym przez organ nadzoru budowlanego nie będzie istnienie podstaw do wniesienia sprzeciwu, ale wyłącznie wiedza organu o podjętych w sprawie czynnościach urzędowych dotyczących dokonanego zgłoszenia zakończenia budowy, uwzględniająca ustawowe terminy, w jakich organ może skorzystać z kompetencji do zgłoszenia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny za zasadne uznaje podkreślić, że nie cechuje się wadliwością stanowisko MWINB w zakresie, w jakim organ wskazał w treści zaskarżonego postanowienia, iż kwestia "terminowości" wydania przez PINB postanowienia nr [...] nie mogła podlegać rozważeniu w toku postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, ponieważ dotyczyła oceny legalności aktu administracyjnego. MIWNB w toku rozpatrywania zażalenia skarżącej na postanowienie z [...] stycznia 2023 r., pomimo zgłoszonych zastrzeżeń, w sposób usprawiedliwiony mógł tym samym odstąpić od wypowiedzenia się odnośnie do tego, czy zgłoszenie zakończenia budowy cechowało się brakami szczegółowo opisanymi w postanowieniu z 4 stycznia 2023 r., a przede wszystkim tego, czy postanowienie to zostało wydane z zachowaniem przewidzianego w art. 54 ust. 1 p.b. terminu. Uszło tym niemniej uwadze organu, że wykluczenie możliwości formułowania na potrzeby prowadzonego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia tego rodzaju ocen nie oznacza automatycznie, że czynności podjęte przez PINB w sprawie przyjęcia zgłoszenia zakończenia budowy z 22 grudnia 2022 r. przestały pozostawać zdarzeniami, których zaistnienie w świetle obowiązujących przepisów prowadziło do ukształtowania określonego stanu prawnego, mogącego podlegać urzędowemu potwierdzeniu w drodze wydania zaświadczenia. Obowiązek spoczywający na organie nadzoru budowlanego wyrażał się w zobowiązaniu do udzielenia informacji o stanie sprawy z wyłączeniem jedynie możliwości posługiwania się ustaleniami pozostającymi "w kontrze" do treści pozostających w obrocie prawnych aktów administracyjnych lub ustaleniami, których przyjęcie może nastąpić wyłącznie w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. To ograniczenie w świetle uwarunkowań faktycznych i prawnych zaistniałych w kontrolowanej sprawie, zdaniem Sądu, nie mogło posłużyć MWINB do stwierdzenia, że postanowienie PINB odmawiające wydania zaświadczenia żądanej treści odpowiada prawu. Organ odwoławczy powinien był, po pierwsze, uwzględnić, że do czynności podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego w następstwie zawiadomienia inwestora o zakończeniu budowy nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. Mają one zastosowanie w sposób ograniczony, ponieważ do dnia wydania decyzji o sprzeciwie nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami k.p.a. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie uznaje się, że wniesienie sprzeciwu nie jest poprzedzone postępowaniem jurysdykcyjnym, albowiem organ opiera się tylko na materiale dokumentacyjnym dostarczonym przez stronę wraz ze zgłoszeniem (zob. wyrok NSA z 19 marca 2019 r., II OSK 941/18). Po drugie, w sprawie mieć na uwadze należało, że z przepisów art. 54 ust. 1 i art. 57 ust. 4 p.b. wynika, iż organ nadzoru budowlanego w procedurze przyjęcia zgłoszenia zakończenia budowy jest ograniczony 14-dniowym terminem, w którym może zostać skutecznie zgłoszony sprzeciw, przy czym jego regulacja oparta jest na zasadzie upoważaniającej organ do wezwania inwestora w terminie do zgłoszenia sprzeciwu do uzupełnienia zawiadomienia o zakończeniu budowy, które to działanie powoduje, że 14-dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu zaczyna biec na nowo od dnia odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie zawiadomienia albo od dnia upływu wyznaczonego przez organ terminu na uzupełnienie zawiadomienia, jeżeli inwestor żadnej odpowiedzi na wezwanie nie udzieli (zob. wyroki NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1213/19; z 13 listopada 2018 r., II OSK 230/18; z 24 maja 2018 r., II OSK 1623/16). Pozostaje zgodne z przepisami Działu VII k.p.a. działanie organu nadzoru budowlanego określające w postępowaniu zaświadczeniowym na potrzeby potwierdzenia istniejącego stanu prawnego, że organ w związku z przedstawionym zawiadomieniem o zakończeniu budowy nie zgłosił sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania określonej inwestycji, tak jeżeli ustalenie tego rodzaju wynika z upływu 14-dniowego terminu biegnącego od dnia doręczenia zawiadomienia, jak też, gdy jest ono spowodowane uwzględnieniem upływu terminu na wniesienie sprzeciwu, który wynika z uprzedniego wezwania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia z uwagi na jego niekompletność lub zawarte w nim braki i nieścisłości. Ten ostatni przypadek nie odbiera działaniu organu wyrażającemu się wydaniem zaświadczenia charakteru aktu wiedzy wyłącznie dokumentującego bezsporny stan prawny wynikający z posiadanych przez organ danych. W złożonej skardze strona skarżąca trafnie zwróciła uwagę, że obowiązkiem MWINB w ramach rozpatrzenia zażalenia na postanowienie PINB z [...] stycznia 2023 r. było wyjaśnienie tego, czy odmowa wydania wnioskowanego zaświadczenia przez organ I instancji jest usprawiedliwiona okolicznościami faktycznymi sprawy, a te były kształtowane tak przez upływ 21-dniowego terminu wyznaczonego wnioskodawcy w postanowieniu PINB z 4 stycznia 2023 r. do uzupełnienia braków zawiadomienia, jak i przez upływ 14-dniowego terminu do wniesienia przez PINB sprzeciwu, którego bieg znajdował swoją podstawę w zaniechaniu zastosowania się przez spółkę do ww. wezwania. MWINB nie mógł odstąpić od poddania ocenie zaznaczonej kwestii, ponieważ zobowiązany był uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie orzekania o zasadności wniesionego zażalenia. Nie budzi wątpliwości, że rozstrzygając, czy w sprawie zachodzi stan prawny, jaki wynika z wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia, MWINB był w posiadaniu dokumentacji wskazującej na zastosowanie względem wnioskodawcy procedury przewidzianej w art. 57 ust. 4 w zw. z art. 54 ust. 1 p.b., przy czym mogła ona zostać w niezbędnym zakresie uzupełniona w celu wyjaśnienia, czy PINB zdecydował o zgłoszeniu sprzeciwu w okresie następującym po upływie terminu określonego w postanowieniu nr [...]. Uproszczony charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia nie stał temu na przeszkodzie, albowiem organ odwoławczy w toku postępowania zażaleniowego miał obowiązek odpowiednio stosować w nim podstawowe reguły jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Jakkolwiek w piśmiennictwie zwraca się uwagę na to, że złożenie zażalenia na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia (żądanej treści) nie powinno powodować przeniesienia kompetencji do wydania zaświadczenia na organ rozstrzygający sprawę zażalenia, albowiem wydanie zaświadczenia i wydanie postanowienia w sprawie zaświadczenia to z punktu widzenia prawnego dwa różne zagadnienia, tym niemniej na organie wyższego stopnia ciąży obowiązek rozpatrzenia ponownie sprawy w zakresie stwierdzenia, czy zachodzi w niej obowiązek wydania zaświadczenia, czy też organ I instancji powinien żądanie wnioskodawcy rozpatrzeć odmownie (zob. Z. R. Kmiecik, Instytucja zaświadczenia w prawie administracyjnym, Lublin 2002, s. 93-94). Termin wskazany w art. 54 ust. 1 p.b. zalicza się, co niesporne, do terminów prawa materialnego, których upływ skutkuje wygaśnięciem kompetencji organu do skonkretyzowania sytuacji prawnej inwestora przez wydanie decyzji administracyjnej, co powoduje, że uwzględniając szczególny charakter, jaki ustawodawca przypisuje na gruncie art. 54 ust. 2 p.b. poświadczeniu przez organy nadzoru budowlanego sytuacji prawnej inwestora wynikającej z niewniesienia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy, organy orzekające w oparciu o posiadane dane umożliwiające określenie, jak rozpoczęta zawiadomieniem z 22 grudnia 2022 r. procedura odbioru spornej inwestycji do użytkowania (nie stanowiąca części postępowania administracyjnego) zakończyła się, powinny tenże stan rzeczy urzędowo potwierdzić, uznając, że jest on prostą pochodną istniejących faktów (zdarzeń) i wynikającego z nich stanu prawnego. Z przedstawionych powyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę uwzględnił, co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia PINB z [...] stycznia 2023 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i zawartej w nich oceny prawnej wiążącej organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej ustalone zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) w wysokości 480 zł. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest postanowienie, o którym mowa w tym ostatnim przepisie, a równocześnie Sąd uznał, iż zastosowanie trybu uproszczonego gwarantuje pełne rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej.