VII SA/Wa 10/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Łukasz Trochym, asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 listopada 2024 r. nr 1490/OPO/2024 w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku oddala skargę

Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), decyzją z dnia 14 listopada 2024 r., nr 1490/OPO/2024, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725, dalej: "Pr.bud."), po rozpatrzeniu odwołania E. K. – orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej także: "organ I instancji") z 23 września 2024 r. nr 159/PPD/PB/2024/O, odmawiającej zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku jednorodzinnego - wolnostojącego zlokalizowanego na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. F. w W. Do wydania decyzji Wojewody doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ. W dniu 20 sierpnia 2024 r. do Prezydenta m.st. Warszawy wpłynął wniosek Ewy K. (dalej także: "Inwestor", "Skarżąca") o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku jednorodzinnego - wolnostojącego zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. F. w W. Pismem z 26 sierpnia 2024 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzją z 23 września 2024 r., nr 159/PPD/PB/2024/O, Prezydent m.st. Warszawy odmówił zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Odwołanie od powyższej decyzji - z zachowaniem terminu ustawowego - złożyła E. K. Wspomnianą na wstępie decyzją z 14 listopada 2024 r., nr 1490/OPO/2024, Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda w pierwszej kolejności przywołał treść art. 28 ust. 1 Pr.bud., zgodnie z którym, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że przez budowę, stosownie do art. 3 pkt 7 ww. ustawy, należy rozumieć także prace polegające na rozbiórce obiektu budowlanego. Następnie Wojewoda przywołał brzmienie art. 32 ust. 1 Pr.bud., określającego przesłanki wydania pozwolenia na rozbiórkę, a także art. 30b ust. 3 Pr.bud., wskazującego dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. Organ odwoławczy przypomniał, że według ustaleń Prezydenta m.st. Warszawy, budynek przy ul. F. w W., przewidziany do rozbiórki, znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy Z. zatwierdzonego uchwałą Nr XLIII/ 1341/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 13 listopada 2008 r. (dalej: "Plan miejscowy", "MPZP"). Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi ww. Planu miejscowego dla tego terenu - na podstawie § 17 ust. 8 pkt 4 MPZP - ustala się ochronę budynku położonego przy ul. F., wg. § 9 ust. 5. Zgodnie zaś z przepisem § 9 ust. 5 MPZP ustala się ochronę budynków położonych przy ulicach: K., Ł., Z., K., M., T., F., Z., I., S., Z.,; dla budynków określa się następujące ograniczenia: 1) ustala się zachowanie budynku oraz ochronę jego bryły, detalu; 2) nd; 3) zakazuje się nadbudowy, rozbudowy i przebudowy budynków oraz dalszego przekształcania ich brył, przy czym dopuszcza się prace mające na celu przywrócenie pierwotnego wyglądu budynku; 4) zakazuje się zmiany geometrii otworów okiennych i drzwiowych w obiektach historycznych sprzed 1939 r. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że rozbiórka budynku przy ul. F. w W. jest niezgodna z zapisami Planu miejscowego, jednakże dopuszcza się prace mające na celu przywrócenie pierwotnego wyglądu budynku. Organ odwoławczy wskazał, że odstąpił od wezwania Inwestora do usunięcia wskazanej niezgodności z Planem, ponieważ doprowadzenie takie nie jest możliwe w przypadku wskazanego we wniosku przedsięwzięcia. W tym względzie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym przyjmuje się, że "ustalenie oczywistej niezgodności projektu budowalnego z przepisami planu miejscowego, obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę". Organ odwoławczy zaznaczył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących, natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami planu. Mając to na uwadze Wojewoda raz jeszcze podkreślił, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie obowiązywania Planu miejscowego, w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem b3.5 MN/U. Budynek ten został na rysunku MPZP oznaczony jako przeznaczony do zachowania. Wskazał, że według definicji słownikowej termin: "zachować" oznacza dochować coś w niezmienionym stanie pomimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności. Dalej organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 53 Planu miejscowego. Końcowo Wojewoda zauważył, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej: "PINB dla m.st. Warszawy") wydał decyzję nr IWT/200/2024 nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości złego stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (nieużytkowanego) usytuowanego na działce ew. [...] z obrębu [...] przy ul. F. w W, poprzez wykonanie robót zabezpieczających zmierzających do likwidacji zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zatem nie jest to nakaz rozbiórki, przy czym Wojewoda nadmienił, że powyższe pozostaje bez znaczenia wobec wiążących ustaleń MPZP. Zaznaczył, że jeśli na danym terenie obowiązuje Plan miejscowy to nie ma możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (lub na budowę) niezgodnej z ustaleniami tego Planu. Taki negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Wyjaśnił, że w sytuacji gdy projekt rozbiórki jest niezgodny z ustaleniami Planu miejscowego, to jego zatwierdzenie może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Reasumując Wojewoda uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy odmawiającej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku przy ul. F., w W. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się E. K., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: A) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 39 ust. 3 oraz art. 67 ust. 3 Pr.bud. w związku z art. 106 k.p.a.; 2. art. 7 w zw. z art. 75 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie polegało na braku ustalenia przez organy jakichkolwiek faktycznych okoliczności sprawy, nie zbadaniu i nie odniesieniu się do argumentów przedstawionych we wniosku o rozbiórkę, zaniechaniu przeprowadzenia dowodów oceniających aktualny stan techniczny budynku i uzasadniających wpisanie obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków (dalej: "GEZ") oraz ujęcia budynku w Planie miejscowym, także w oparciu o dostarczone przez składającą wniosek o rozbiórkę protokoły i oświadczenia PINB w Warszawie oraz opinie: konserwatorską, mykologiczną i budowlaną; 3. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak oceny załączonego do wniosku o rozbiórkę materiału dowodowego polegające na nieustaleniu i pominięciu wszystkich istotnych okoliczności sprawy; 4. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli oraz świadomość prawną, poprzez całkowite pominięcie dowodów postawionych we wniosku Skarżącej o rozbiórkę, arbitralne przyjęcie, że organ nie znalazł podstaw do wydania pozwolenia na rozbiórkę w szczególności, że zarówno organ I jak i II instancji nie zbadały i nie przeprowadziły dowodów oceniających aktualny stan techniczny budynku zagrażający życiu ludzi i mieniu oraz katastrofą budowlaną; 5. naruszenie art. 9 oraz art. 10 k.p.a., poprzez obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegające na nieustaleniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy; 7. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; B) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 22 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2067, dalej "u.o.z.o.z."), przez pominięcie w trakcie postępowania analizy dowodowej w oparciu o dokumenty przedstawione przez Skarżącą, oraz bez przeprowadzenia czynności zmierzających do ustalenia ewentualnego aktualnego, zindywidualizowanego zabytkowego charakteru ww. budynku przy ulicy F. ze względu na jego stan techniczny; W tym miejscu Skarżąca zwraca uwagę, że art. 22 ust. 1 pkt 3 u.o.z.o.z. - w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości przez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia – został uznany za niezgodny z Konstytucją RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2023 r. r. (sygn. akt P 12/18) i z dniem 18 maja 2023 r. utracił moc w tym zakresie (Dz. U. z 2023 r. poz. 951) 2) art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1-4 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej przez dokonanie zasadniczego ograniczenia prawa własności Skarżącej, mimo braku przyczyny uzasadniającej takie ograniczenie i przy zaniechaniu wyjaśnienia, czy przyczyna taka w istocie wystąpiła. Wobec powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozważenie zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto w skardze zawarty został wniosek o dopuszczenie dowodów z dokumentów wymienionych w treści uzasadnienia na okoliczności w nim wskazane. W szerokim uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała na katastrofalny stan spornego budynku, zagrażający życiu i mieniu, który został potwierdzony protokołami i opinią PINB dla m.st. Warszawy oraz opinią budowlaną mgr inż. M. U. z dnia 5 sierpnia 2024 r. Zdaniem Skarżącej, organ orzekający w sprawie oparł się wyłącznie na przepisie 35 Pr.bud., pomijając istotny fakt, że budynek ul. F. w W. wpisany jest do Gminnej Ewidencji Zabytków pod nr [...] . Organ powołał się wyłącznie na Plan miejscowy, czym naruszył art. 39 ust. 3 oraz art. 67 ust. 3 Pr.bud., gdyż powinien wydać decyzję dopiero po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z 14 listopada 2024 r., nr 1490/OPO/2024, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 23 września 2024 r. nr 159/PPD/PB/2024/O, o odmowie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku jednorodzinnego wolnostojącego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. F. w W. Zgodnie z art. 30b ust. 1 i ust. 2 Pr.bud., rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jak trafnie wyjaśniły organy, z uwagi na to, że w myśl art. 3 pkt 7 Pr.bud., przez roboty budowlane należy rozumieć także prace polegające na rozbiórce obiektu budowlanego, odpowiednie zastosowanie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę znajdzie m.in. również art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy. Stosownie do ww. przepisu, przed wydaniem tego rodzaju decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu rozbiórki m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że działka nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. F. w W., na której położony jest objęty wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę budynek mieszkalny jednorodzinny, znajduje się na obszarze objętym Planem miejscowym - w jednostce terenowej oznaczonej symbolem b3.5 MN/U. Równocześnie nie ulega żadnym wątpliwościom, że przedmiotowy budynek został na rysunku MPZP oznaczony jako przeznaczony do zachowania. Okoliczność tę jednoznacznie potwierdza treść części tekstowej Planu miejscowego. Tak bowiem, przepis § 17 ust. 8 pkt 4 MPZP określający szczególne warunki zagospodarowania oraz ograniczenia w użytkowaniu dla terenu b3.5 MN/U wyraźnie "ustala ochronę budynku położonego przy ul. F., wg § 9 ust. 5". Ten ostatni przepis (§ 9 ust. 5 Planu miejscowego) równie wyraźnie wskazuje na ochronę m.in. budynku położonego przy ulicy F., określając w pkt 1 kategoryczny nakaz zachowania tego budynku oraz ochronę jego bryły i detalu. Jak zasadnie wyjaśnił w rozpoznawanej sprawie Wojewoda, zgodnie z definicją pojęcia "zachować" zamieszczoną np. w Słowniku Języka Polskiego PWN, termin ten oznacza dochować coś w niezmienionym stanie pomimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności. Z kolei według Wielkiego Słownika Języka Polskiego zachować oznacza zadbać o to, by coś nie zostało zapomniane lub zniszczone. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że obowiązujący na danym terenie Plan miejscowy nie dopuszcza możliwości rozbiórki spornego budynku przy ul. F. w W., lecz nakazuje jego zachowanie. Wymaga w tym miejscu odnotowania, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących, natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej, są związane ustaleniami planu. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 1998 r., sygn. akt: IV SA 993/06 stwierdzono, że "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą stosunek krytyczny, dopóki nie zostanie zmieniony". Stwierdzić zatem należy, że jeśli na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego przepisy wprost nie dopuszczają możliwości rozebrania budynku, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę niezgodnej z ustaleniami tego planu. Taki negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Bez znaczenia jest tu natomiast podnoszona przez Skarżącą okoliczność, która bez wątpienia wynika ze zgromadzonych w toku postępowania dokumentów, m.in. w postaci opinii budowlanej oraz protokołów PINB dla m.st. Warszawy, że przedmiotowy budynek przy ul. F. w Warszawie znajduje się w złym stanie technicznym. Trzeba po pierwsze zaznaczyć, że jak trafnie dostrzegł w tym względzie Wojewoda, z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą w żadnym razie nie wynika jednoznacznie, że jedynym rozwiązaniem w przedmiotowym przypadku jest całkowite wyburzenie ww. budynku. Przy aktualnym stanie wiedzy i myśli technicznej nie wydaje się bowiem wykluczone, by tego rodzaju obiekt (dom jednorodzinny) nawet znajdujący się w katastrofalnym stanie technicznym, mógł zostać poddany remontowi bądź rekonstrukcji, które pozwalałyby na jego "zachowanie" wymagane przepisami obowiązującego Planu miejscowego. Po wtóre, rację ma Wojewoda wskazując, że powoływane przez Skarżącą protokoły z kontroli oraz decyzje wydane przez organy nadzoru budowlanego nie nakazują rozebrania ww. budynku, co czyniłoby zresztą bezprzedmiotowym prowadzenie postępowania w zakresie wydania pozwolenia na rozbiórkę, lecz wskazują jedynie na konieczność jego zabezpieczenia. Co jednak najistotniejsze, dopóki obowiązują przepisy Plan miejscowego nakazujące "zachowanie" ww. budynku, dopóty jego rozbiórka jest niedopuszczalna prawnie, nawet wobec stwierdzonego stanu technicznego zagrażającego życiu i zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia, przed czym notabene zabezpieczać mają właśnie nakazy orzeczone przez organy nadzoru budowlanego. Raz jeszcze należy podkreślić, że jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyroki WSA w Warszawie: z 10 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1939/20 oraz z 12 kwietnia 2024 r., sygn akt VII SA/Wa 311/24; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 634/17; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14 oraz z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 606/18, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca chcąc uzyskać ewentualne pozwolenie na rozbiórkę musiałaby zatem wpierw podjąć działania zmierzające do eliminacji z obrotu prawnego tych zapisów Planu miejscowego, które nakazują zachowanie budynku przy ul. F. w W.. Bez zmiany lub uzyskania orzeczenia stwierdzającego nieważność rzeczonych postanowień MPZP nie jest bowiem możliwe w aktualnym stanie prawnym udzielenie pozwolenia na przedmiotową rozbiórkę. Nie uszło uwadze Sądu, że Skarżąca nie bez racji dostrzegła, iż w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przywołane zostały postanowienia (art. 53), których nie zawiera mający zastosowanie w niniejszej sprawie Plan miejscowy. Niemniej jednak, skoro Plan ten zawiera przepisy wykluczające rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. F. w W., tj. § 9 ust. 5 w związku z § 17 ust. 8 pkt 4 MPZP, organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo odmówiły udzielenia pozwolenia na rozbiórkę tego obiektu. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze do tutejszego Sądu nie mogły odnieść zamierzonego przez Skarżącą skutku procesowego, tj. uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.