VI SAB/Wa 69/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 13 maja 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. S., I. A. i B. Ł. na przewlekłość i bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nielegalnego prowadzenia działalności gospodarczej oddala skargę

Pismem z [...] kwietnia 2017 r. E. S., I. A. oraz B. L. (dalej "Skarżące") wystąpiły do Wójta Gminy [...] (dalej "Wójt Gminy") z wnioskiem o podjęcie działań, mających na celu wyjaśnienie kwestii uciążliwego prowadzenia przez M. W. , na działkach o nr ew.: [...] w miejscowości [...], działalności gospodarczej; podjęcia działań w związku z wieloletnim składaniem odpadów na terenach działek leżących przy ul. [...] na wprost ul. [...] w granicach Strefy Ochrony Urbanistycznej [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu; nielegalnego nawiezienia gruzu i innych odpadów oraz wywyższenia terenu ok. 2 m ponad poziom nieruchomości sąsiadujących; legalności zabudowy budynkami mieszkalnym i magazynowym oraz utwardzenia drogi dojazdowej do nieruchomości; wydobycia torfu; niebezpieczeństwa związanego z ruchem ciągłym pojazdów ciężarowych na terenie wsi, gdzie: znajduje się szkoła podstawowa i przedszkole, niszczona jest nawierzchnia drogi (mienie gminy wielkiej wartości) na skutek ruchu załadowanych odpadami ciężarówek o ładowności do 40t, występuje emisja hałasu, spalin i kurzu, występuje nadmierna prędkość. Z akt sprawy wynika, że w grudniu 2017 r. Skarżące, działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., wniosły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej "SKO") zażalenie na bezczynność Wójta Gminy w sprawach wskazanych w ww. wniosku, a w lutym 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość i bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu tego wniosku. Wyrokiem z 17 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA") oddalił skargę na przewlekłość i bezczynność Wójta Gminy. WSA stwierdził, że Wójt Gminy podejmował w sprawie wniosku (w części pozostającej przedmiotowo we właściwości Wydziału VI WSA w Warszawie tj. prowadzenia działalności gospodarczej (604), utrzymania i ochrony dróg publicznych (603) oraz geologii i górnictwa (608)) wszystkie niezbędne, a zarazem konieczne do należytego załatwienia sprawy, czynności. Dlatego też WSA nie znalazł podstaw do przyjęcia, że Wójt Gminy prowadził sprawę przewlekle, ani tym bardziej, że pozostawał w bezczynności. Wyrok ów stał się prawomocny od 12 września 2019 r. z uwagi na oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjnych wniesionej od niego skargi kasacyjnej (sygn. akt II GSK 634/19). Dnia 13 września 2017 r. Skarżące, działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., wniosły do SKO kolejne zażalenie na bezczynność Wójta Gminy, tym razem jedynie w sprawie nielegalnego prowadzenia działalności gospodarczej wskazanej w ww. wniosku. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. SKO stwierdziło, że Wójt Gminy nie dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku z 6 kwietnia 2017 r. Jednocześnie SKO uznało się za niewłaściwe w kwestii dot. "zobowiązania M. W. do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej." W grudniu 2019 r. do WSA wpłynęła kolejna skarga Skarżących na przewlekłość i bezczynność Wójta Gminy w zakresie uciążliwego prowadzenia przez M. W., na działkach o nr. o nr ew. [...] w miejscowości [...], działalności gospodarczej. W oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarżące zażądały zobowiązania Wójta Gminy do niezwłocznego wydania w decyzji zakazującej nielegalnego prowadzenia przez M. W. działalności gospodarczej na terenie wsi [...], w szczególności zakaz ruchu pojazdów, ciężarówek, naczep, koparek, kruszarek, urządzeń do sortowania gruzu i wszelkich urządzeń służących do prowadzenia działalności gospodarczej, zakaz ich przechowywania, parkowania, składowania, mycia, konserwowania, piaskowania, naprawy oraz zakaz transportowania, sortowania odpadów i podejmowania wszelkich innych uciążliwych działań sprzecznych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz ich ruchu po drogach lokalnych samochodami ciężarowymi w związku z posiadaną licencją na wykonywanie usług drogowego transportu krajowego. Skarżące wniosły także o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny w maksymalnej wysokości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że we wniosku z 6 kwietnia 2017 r. jednoznacznie wskazywano naruszenia dotyczące nielegalnego prowadzenia przez M. W. działalności gospodarczej, a mimo to Wójt Gminy nigdy nie wszczął postępowania w tej sprawie. W ocenie Skarżących od początku 2018 r. do dnia złożenia skargi minęły prawie dwa lata, podczas których Wójt Gminy nie podjął żadnych działań zmierzających do wszczęcia postępowania i zaprzestania naruszania prawa przez M. W. Tym samym Wójt Gminy dopuścił się ich zdaniem rażącej bezczynności, gdyż wszelkie terminy załatwiania spraw zostały wielokrotnie naruszone, włącznie z konstytucyjnym prawem do ochrony własności i spokojnego, nienaruszonego posiadania Skarżących. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy w pierwszym rzędzie wniósł o odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wskazał, że niniejsza skarga, w swych zarzutach, jest tożsama ze skargą już rozpoznaną przez WSA pod sygn. akt VI SAB/Wa 17/18. Zatem uznał, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezależnie Wójt Gminy wskazał, że 12 września 2019 r. Skarżące wniosły za jego pośrednictwem do SKO zażalenie na bezczynność w sprawie nielegalnego prowadzenia przez M. W. działalności gospodarczej, a 12 listopada 2019 r. wpłynęła do niego skarga Skarżących na przewlekłość i bezczynność w przedmiocie braku wydania decyzji zakazującej nielegalnego prowadzenia działalności na terenie wsi [...]. SKO rozpoznając zażalenie stwierdziło, że Wójt Gminy nie dopuścił się przewlekłego prowadzania postępowania z sprawie wniosku z 6 kwietnia 2017 r. Nadto SKO uznało się za niewłaściwe do rozpatrywania sprawy dotyczącej zobowiązania M. W. do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Wójt Gminy podał, że także i on nie jest właściwy do wydania decyzji zakazującej Uczestnikowi prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie organu, w związku z wnioskiem Skarżących z 6 kwietnia 2017 r., podjął i przeprowadził postępowania administracyjne, a także wydał decyzje administracyjne w zakresie objętym kompetencjami jemu przypisanymi, tj. na podstawie ustawy - Prawo wodne (decyzja z [...] lipca 2018 r. nr [...]) oraz ustawy o odpadach (decyzja z [...] stycznia 2019 r. nr [...]), a w pozostałym – nienależącym do niego zakresie, powiadomił organy właściwe – tj. organ nadzoru budowlanego, organ architektoniczno-budowlany, organ ochrony środowiska, organ właściwy w zakresie działalności objętej ustawą o odpadach, a także organ właściwy w zakresie geologii. Przeprowadzono również postępowanie wyjaśniające w kwestii zarzutów dotyczących niszczenia drogi gminnej. Wójt Gminy na koniec poinformował, że w związku z niniejszą skargą dokonał następujących ustaleń oraz podjął następujące czynności : 1. 17 września 2019 r. przeprowadzono oględziny terenu działek nr: [...] w [...], podczas których nie stwierdzono wykonywania na tych działkach żadnych czynności mogących świadczyć o prowadzeniu tam działalności gospodarczej. Stwierdzono, że na terenie ww. działek nie były zaparkowane żadne samochody ciężarowe ani koparki, stwierdzono jedynie występowanie urządzenia do kruszenia lub sortownia gruzu, przy czym stan tego urządzenia, porośniętego roślinnością, wskazywał, że urządzenie to nie było użytkowane od dłuższego czasu (notatka służbowa z oględzin z 17 września 2019 r.); 2. skargę w zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o ochronie środowiska, w tym szczególnie emisji hałasu, negatywnie oddziałującego na funkcjonowanie osób na działkach sąsiednich, przesłano przy piśmie Urzędu z 15 listopada 2019 r. do WIOŚ w [...]z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli emisji hałasu na terenie nieruchomości nr: [...] w [...] oraz do Starostwa Powiatowego w [...] zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów art. 379 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.); 3. 11 października 2019 r. do wiadomości Wójta wpłynęło pismo Starostwa Powiatowego w [...] z 9 października 2019 r., skierowane do Delegatury WIOŚ w [...], wnoszące o przeprowadzenie na podstawie art. 379 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1396), kontroli warunków korzystania ze środowiska przez firmę T.; 4. 12 listopada 2019 r. przeprowadzono oględziny terenu działek nr: [...]w [...] z czego sporządzono notatkę, w której stwierdzono, że w dniu oględzin nie stwierdzono żadnych czynności świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej wskazywanej w skardze, w tym aby na terenie ww. nieruchomości pracowały jakiekolwiek urządzenia typu kruszarka lub sortownia gruzu. Nie stwierdzono aby na terenie wyżej wskazanej nieruchomości parkowały samochody ciężarowe lub inne ciężkie maszyny; 5. pismem z 15 listopada 2019 r. Wójt wystąpił do współwłaścicieli działek objętych skargą o złożenie wyjaśnień w sprawie zarzutów Skarżących dotyczących parkowania i poruszania się samochodów ciężarowych i koparek oraz mycia tych pojazdów, a także emisji hałasu przez pojazdy i urządzenia wykorzystywane na terenie nieruchomości nr: [...] w [...]; 6. pismem z 15 listopada 2019 r. Wójt zawiadomił Komisariat Policji w [...] o objętych skargą zarzutach, dotyczących parkowania i poruszania się samochodów ciężarowych oraz koparek po ul. [...] w [...] przy uwzględnieniu ustawionego na tej ulicy znaku ograniczającego tonaż do 3,5 t; 7. pismem z 15 listopada 2019 r. Wójt wystąpił do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] o informację o czynnościach tego organu w/s zgłoszenia Urzędu Gminy [...] przekazanego pismem Starostwa Powiatowego w [...] [...] z 30 stycznia 2018 r. w/s związanej z zarzutami Skarżących dotyczącymi eksploatacji torfu oraz zasypywania powstałych w wyniku tego zagłębień na działkach nr: [...] w [...]; 8. pismem z 15 listopada 2019 r. wystąpiono do Delegatury Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] o przeprowadzenie kontroli na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr: [...] w [...] w związku ze zgłoszeniem Skarżących obejmującym zarzut, że na ww. działkach może dochodzić do naruszenia przepisów o ochronie środowiska; 9. 18 listopada 2019 r. do Wójta wpłynęło pismo Delegatury Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] listopada 2019 r. znak [...] o doprecyzowanie i informację o naruszeniach w granicach przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie gospodarki odpadami, co dałoby podstawę do podjęcia działań w trybie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2019 r., poz. 701 ze zm.); 10. pismem z 29 listopada 2019 r. Wójt poinformował Delegaturę WIOŚ w [...] o zarzucanych przez Skarżących naruszeniach w korzystaniu ze środowiska oraz przepisów ustawy o ochronie środowiska; 11. 4 grudnia 2019 r. do Wójta wpłynęło postanowienie SKO z [...] listopada 2019 r., stwierdzające, że Wójt nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku Skarżących z 6 kwietnia 2017 r. dotyczącego nawiezienia przez M. W. odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym oraz naruszenia stosunków wodnych na terenie wsi [...]. SKO nie dopatrzyło się przewlekłości w działaniu Wójta, oraz że w sprawie podczas rozpatrywania wniosku z 6 kwietnia 2017 r. Wójt podjął szereg czynności zmierzających do załatwienia sprawy i wydał decyzje w sprawach należących do jego właściwości, natomiast w pozostałych przekazał innym organom zgodnie z właściwością; 12. 5 grudnia 2019 r. przyjęto wyjaśnienia współwłaścicieli objętych skargą działek nr: [...] w [...] co do zarzucanego parkowania i poruszania się samochodów ciężarowych i koparek oraz mycia tych pojazdów, a także emisji hałasu przez pojazdy i urządzenia wykorzystywane na terenie owych nieruchomości, które zaprzeczają jakoby na terenie tych działek była prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza. W wyjaśnieniach wskazano, że na terenie ww. nieruchomości pobudowany jest budynek jednorodzinny, natomiast wiata na terenie nieruchomości stanowi zaplecze budowlane domu jednorodzinnego, które jest na bieżąco likwidowane. Sortownia ziemi na terenie nieruchomości jest niesprawna i od sierpnia 2017 r nie jest użytkowana. Właściciele ww. działek planują prowadzenie działalności gospodarczej w innej miejscowości. Dodatkowo przedstawiono fakturę z 31 lipca 2018 r. dotyczącą sprzedaży naczepy, której fotografia została zamieszczona w skardze z 11 listopada 2019 r. (notatka służbowa z 5 grudnia 2019 r.); 13. W dniu 9 grudnia 2019 r. do Wójta wpłynęło pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z [...] grudnia 2019 r. z wyjaśnieniami w sprawie podjętych czynności w zakresie eksploatacji torfu oraz zasypywania powstałych w wyniku tego zagłębień w związku z pismem Starostwa Powiatowego w [...] znak [...] z [...]stycznia 2018 r. Pismem z [...] grudnia 2019 r., znak [...] Okręgowy Urząd Górniczy w [...] powiadomił, że na podstawie przeprowadzonych oględzin z 22 lutego 2018 r. nie potwierdzono prowadzenia na terenie działek nr: [...] w m. [...], działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu torfu. W związku z powyższym brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty podwyższonej w trybie art. 140 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U z 2019 r. poz. 868 ze zm.) za wydobywanie kopaliny bez wymaganej prawem koncesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzucanej prze Wójta Gminy niedopuszczalności skargi z uwagi na wskazaną powagę rzeczy osądzonej, a to w związku z wydaniem przez WSA ww. wyroku w sprawie VI SAB/Wa 17/18, a następnie przez NSA wyroku w sprawie II GSK 634/19. Niniejsza skarga jest drugą skargą zainicjowaną przez Skarżące w zakresie przewlekłości i bezczynności Wójta Gminy w rozpoznaniu wniosku z 6 kwietnia 2017 r. Pierwsza skarga – rozpoznana przez WSA 17 października 2018 r., dotyczyła jednakże bezczynności/przewlekłości Wójta Gminy w okresie od 6 kwietnia 2017 r. do lutego 2018 r., tj. do chwili złożenia skargi w sprawie VI SAB/Wa 17/18. Niniejsza sprawa (VI SAB/Wa 69/19) obejmuje zaś ocenę zdarzeń, które miały miejsce po ww. okresie. Sąd zauważa jednocześnie, że skarga obecnie rozpoznawana została poprzedzona zażaleniem z 12 września 2019 r. Także w dniu 12 września 2019 r. NSA oddalił skargę kasacyjną Skarżących złożoną od wyroku WSA w sprawie VI SAB/Wa 17/18 ( sygn. akt II GSK 634/19). Reasumując, skoro obecna sprawa dotyczy bezczynności/przewlekłości Wójta Gminy w zakresie uciążliwego prowadzenia przez M. W. na działkach o nr ew. [...] w miejscowości [...], działalności gospodarczej w okresie innym - nieobjętym sprawą VI SAB/Wa 17/18, zatem skarga nie mogła być odrzucona z uwagi na res iudicata. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zdaniem Sądu w sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania skargi w trybie uproszczonym. Przystępując do rozpoznania sprawy wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga jest dopuszczalna, gdyż przed jej złożeniem Skarżące wyczerpały przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. tryb, tj. pismem z 12 września 2019 r. wniosły, w oparciu o art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie do właściwego SKO. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi podkreślić należy, że obowiązujące przepisy nie zawierają definicji legalnych "bezczynności" i "przewlekłego prowadzenia postępowania". Jak wynika z orzecznictwa z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Przewlekłość zachodzi zaś wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Sąd zapoznawszy się z aktami sprawy stwierdza, że nie ma podstaw do skutecznego zarzucenia Wójtowi Gminy wskazanej w skardze bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie nielegalnego prowadzenia przez M. W. działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika, że pismem z 4 kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu 6 kwietnia 2017 r.) m.in. Skarżące wstąpiły do Wójta Gminy o podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania wyjaśniającego w zakresie prowadzenia przez M. W. w m. [...], na działkach o nr ew.: [...], uciążliwej działalności gospodarczej, niezgodnej z prawem. Skarżące podniosły, że Wójt Gminy nigdy nie wszczął postępowania w sprawie nielegalnego prowadzenia ww. działalności gospodarczej, a od początku 2018 r. nie podjął żadnych działań zmierzających do zaprzestania naruszania prawa przez M. W. Zgodnie z wyjaśnieniami Wójta Gminy, które mają potwierdzenie w aktach sprawy, 17 września 2019 r. (tj. po wyroku NSA z 12 września 2019 r. w sprawie II GSK 634/19) oraz 12 listopada 2019 r. (po wniesieniu obecnie rozpoznawanej skargi) przeprowadzone zostały dwukrotnie oględziny działek o nr ew.: [...], z czego sporządzono notatki służbowe, z których wynika, że na tych działkach nie stwierdzono wykonywania żadnych czynności mogących świadczyć o prowadzeniu tam działalności gospodarczej wskazanej przez Skarżące, w tym aby na terenie ww. nieruchomości pracowały jakiekolwiek urządzenia typu kruszarka lub sortownia gruzu. Nie stwierdzono nadto aby na terenie wyżej wskazanej nieruchomości parkowały samochody ciężarowe lub inne ciężkie maszyny. Stwierdzono jednocześnie, że na terenie ww. działek nie były zaparkowane żadne samochody ciężarowe ani koparki, stwierdzono jedynie występowanie urządzenia do kruszenia lub sortownia gruzu, przy czym stan tego urządzenia, porośniętego roślinnością, wskazywał, że urządzenie to nie było użytkowane od dłuższego czasu. Z nadesłanych dokumentów wynika także, że Wójt Gminy po złożeniu skargi, tj. 5 grudnia 2019 r., przyjął wyjaśnienia współwłaścicieli działek o nr ew.: [...], w tym M. W. co do zarzucanego parkowania i poruszania się samochodów ciężarowych i koparek oraz mycia tych pojazdów, a także emisji hałasu przez pojazdy i urządzenia wykorzystywane na terenie owych nieruchomości, które zaprzeczają jakoby na terenie tych działek była prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza. Z wyjaśnień tych wynika, że na terenie ww. nieruchomości pobudowany jest budynek jednorodzinny, natomiast znajdująca się wiata stanowi zaplecze budowlane domu jednorodzinnego, które jest na bieżąco likwidowane. Sortownia ziemi na terenie nieruchomości jest niesprawna i od sierpnia 2017 r nie jest użytkowana. Właściciele ww. działek planują prowadzenie działalności gospodarczej w innej miejscowości. Dodatkowo przedstawiono fakturę z 31 lipca 2018 r. dotyczącą sprzedaży naczepy, której fotografia została zamieszczona w skardze z 11 listopada 2019 r. (v. protokół z 5 grudnia 2019 r.). W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o ochronie środowiska, w tym szczególnie emisji hałasu, negatywnie oddziałującego na funkcjonowanie osób na działkach sąsiednich, Wójt Gminy przesłał - przy piśmie z 15 listopada 2019 r., wg. właściwości do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli emisji hałasu na terenie ww. nieruchomości oraz do Starostwa Powiatowego w [...], tj. zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów art. 379 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.). Nadto Wójt Gminy - pismem z 15 listopada 2019 r., zawiadomił Komisariat Policji w [...] o objętych skargą zarzutach, dotyczących parkowania i poruszania się samochodów ciężarowych oraz koparek po ul. [...] w [...] przy uwzględnieniu ustawionego na tej ulicy znaku ograniczającego tonaż do 3,5 t. Pismem z 15 listopada 2019 r. organ wystąpił zaś do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] o informację o czynnościach tego organu dotyczących zgłoszenia Urzędu Gminy [...], przekazanego pismem Starostwa Powiatowego w [...] znak [...] z [...] stycznia 2018 r. w sprawie związanej z zarzutami Skarżących obejmującymi eksploatację torfu oraz zasypywanie powstałych w wyniku tego zagłębień na działkach nr: [...] w [...]. Dnia 9 grudnia 2019 r. Urząd Górniczy w odpowiedzi powiadomił, że na podstawie przeprowadzonych oględzin nie potwierdzono prowadzenia na terenie działek nr: [...] w m. [...], działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu torfu, w związku z czym nie było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty podwyższonej w trybie art. 140 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U z 2019 r. poz. 868 ze zm.) za wydobywanie kopaliny bez wymaganej prawem koncesji. Pismem z 15 listopada 2019 r. Wójt Gminy wystąpił do Delegatury Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] o przeprowadzenie kontroli na terenie ww. nieruchomości w związku ze zgłoszeniem Skarżących obejmującym zarzut, że na ww. działkach może dochodzić do naruszenia przepisów o ochronie środowiska. Sąd zauważa, że z akt wynika także, że Wójt Gminy - pismem z 19 września 2019 r., zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] – jako właściwego w sprawie prowadzenia działalności gospodarczej przez M. W., o przeprowadzenie kontroli tego przedsiębiorcy. Wójt Gminy podał, że zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej stałym miejscem wykonywania przez M. W. działalności gospodarczej wskazanej we wniosku Skarżących z 4 kwietnia 2017 r. jest ul. [...]. W świetle powyższego uznać należy, że Wójt Gminy w okresie od listopada 2018 r. do listopada 2019 r. i później podejmował w sprawie niezbędne i konieczne czynności do wyjaśnienia i załatwienia sprawy związanej z nielegalnym ( niezgodnym z prawem) prowadzeniem działalności gospodarczej przez M. W. w ramach posiadanej przez ten organ kompetencji. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że organ dopuścił się przewlekłości w przedstawionym wyżej rozumieniu, ani tym bardziej, że pozostawał w bezczynności. W szczególności, mając na względzie treść złożonego przez Skarżące zażalenia z 12 września 2019 r., Wójt Gminy natychmiast, bo już 16 września 2019 r., zwrócił się do Straży Miejskiej w [...] o cykliczne kontrolowanie ruchu pojazdów ciężarowych na ul. [...] w [...]. Dzień później – 17 września 2019 r., pracownik Urzędu Gminy [...] – p.o. kierownika Działu Ochrony Środowiska i Rolnictwa, wykonał lokalne wizje na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oraz na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], a to celem kontroli czy na tych nieruchomościach prowadzona jest nielegalna działalność gospodarcza wskazana przez Skarżące. Dnia 19 września 2019 r. sprawę legalności/nielegalności prowadzenia przez M. W. działalności gospodarczej Wójt Gminy, z uwagi na miejsce jej zarejestrowania, przekazał do organu właściwego – tj. Starostwa Powiatowego w [...]. Nadto tego samego dnia Wójt Gminy zwrócił się także do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o cykliczne kontrolowanie ruchu pojazdów ciężarowych na ul. [...] w [...]. Niezależnie – pismem z 19 listopada 2019 r., Wójt Gminy zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wyjaśnienia w kwestii ograniczeń tonażu pojazdów poruszających się po ul. [...] w [...]. Ponadto Wójt Gminy pismem 15 listopada 2019 r. wezwał M. W. do złożenia wyjaśnień na okoliczność zarzucanych przez Skarżące nieprawidłowości w prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Z przedstawionych zdarzeń, mających swoje potwierdzenie w aktach sprawy, wynika, że Wójt Gminy, po wniesieniu przez Skarżące kolejnego zażalenia na bezczynności lub/i przewlekłość w sprawie nielegalnego prowadzenia przez M. W. działalności gospodarczej opisanej we wniosku z 4 kwietnia 2017 r., niezwłocznie i kompleksowo, z poszanowaniem obowiązujących przepisów kompetencyjnych, podjął wszelkie działania mające na celu wyjaśnienie zarzutów Skarżących. Ponadto Sądowi z urzędu jest wiadome, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 128/18 w sprawie ze skargi Skarżących na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji w sprawie nielegalnego składowania odpadów został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny i oddalono skargę. (vide: wyrok sygn. akt II OSK 1279/19 z 11 lutego 2020 r.). Na zakończenie należy odwołać się do stanowiska NSA zawartego w wyroku w sprawie II GSK 634/19, że Skarżące " nie wskazały żadnego przepisu prawa ani argumentów, dających podstawę prawną dla Wójta Gminy do wszczęcia innych postępowań administracyjnych w sprawie nielegalnego prowadzenia działalności gospodarczej niż w zakresie składowania odpadów, naruszenia stosunków wodnych oraz wydobycia torfu. Natomiast życzenie strony skarżącej, aby wieloaspektowe, mające różny przedmiot postępowania administracyjne, w których dodatkowo właściwe są różne organy administracji było prowadzone wspólnie, w istocie w jednym postępowaniu nie znajduje możliwości realizacji w obecnie obowiązującym systemie prawnym. Przepisy prawa materialnego i procesowego przewidują bowiem w tym zakresie prowadzenie różnych spraw administracyjnych". W tym stanie rzeczy, skoro nie można zarzucić Wójtowi Gminy bezczynności ani przewlekłości Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.