VI SAB/Wa 49/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 22 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zaszeregowania obiektu hotelarskiego i wykreślenia z ewidencji obiektów hotelarskich 1. stwierdza, że Minister Sportu i Turystyki dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia odwołania wniesionego przez M. D. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...]; 2. stwierdza, że opisana w punkcie pierwszym bezczynność Ministra Sportu i Turystyki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Sportu i Turystyki do rozpatrzenia odwołania opisanego w punkcie pierwszym; 4. wymierza Ministrowi Sportu i Turystyki grzywnę w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych; 5. przyznaje od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącej M. D. sumę pieniężną w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych; 6. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącej M. D. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

M. D. (Skarżąca) działając przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego wniosła skargę na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki (organ) w sprawie wniesionego przez Skarżącą odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] , którą z urzędu uchylono decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak sprawy: [...] o zaszeregowaniu obiektu pn.: "[...] " położonego przy ul. [...] w [...] ([...] ) do obiektów hotelarskich rodzaju Hotel i nadaniu mu kategorii *** (trzy gwiazdki) oraz wykreślono ww. obiekt z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa [...] . Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: art. 35 § 1, art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1, a także art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 k.p.a. poprzez brak rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołania złożonego przez Skarżącą w dniu [...] marca 2021 r. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r., co stanowi dopuszczenie się przez wskazany wyżej organ przewlekłego prowadzenie postępowania; art. 35 § 2, a także art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 k.p.a. poprzez brak odpowiedzi na licznie składane przez Skarżącą wnioski m.in. o zawieszenie postępowania czy uchylenie zaskarżonej decyzji Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia [...] lutego 2021 r. i umorzenie postępowania, co stanowi dopuszczenie się przez wskazany wyżej organ bezczynności. Skarżąca wniosła o: stwierdzenie, iż w obu wskazanych wyżej przypadkach organ dopuścił się bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie; stwierdzenie, iż owa bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów prawa; zobowiązanie organu do rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołania złożonego przez Skarżącą w dniu [...] marca 2021 r. — w terminie 1 miesiąca; zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia Skarżącej informacji na temat stanu sprawy, a także prognozowanego terminu jej załatwienia, stosownie do wniosków wskazanych w odwołaniu; wymierzenie organowi grzywny w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.; przyznanie na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. w wyniku uznania naruszenia prawa przez organ jako rażące; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania oraz zastępstwa procesowego zgodnie z normami prawem przewidzianymi. W uzasadnieni Skarżąca wywodziła, że bezczynność organu jest na tyle oczywista, iż dla uzasadnienia słuszności skargi wystarczające jest właściwie wyłącznie wskazanie daty wniesionego odwołania, a także odesłanie do właściwych przepisów k.p.a. Podkreślenia jednak wymaga stopień w jakim organ przekroczył prawo. Naruszenie dotyczy bowiem nie tylko norm określających terminy w jakich sprawy administracyjne winny być załatwiane, ale wręcz wielu naczelnych zasad postępowania administracyjnego, co czyni naruszenie prawa w niniejszej sprawie rażącym. Skarżąca podnosiła, że nierozpoznanie odwołania w ciągu prawie 4 lat od jego złożenia, a także nieudzielenie jakichkolwiek wyjaśnień oraz informacji dotyczących stanu sprawy, stanowi rażące naruszenie prawa i kształtując u Skarżącej poczucie bezsilności i zlekceważenia, bardzo mocno ogranicza jej zaufanie do organów administracji publicznej. Skarżąca podkreślała, że nawet ponadprzeciętne skomplikowanie sprawy nie uzasadnia tak długiego okresu bezczynności, tym bardziej iż nie udzielono Skarżącej żadnych wyjaśnień z wyjątkiem wyznaczenia nowego terminu ze względu na skomplikowanych charakter sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej odrzucenie w związku z faktem, iż w jego ocenie, Skarżąca nie spełniła warunków formalnych wniesienia skargi, a mianowicie nie wyczerpała środków przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym, o których mowa w art. 37 § 5 k.p.a. w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Organ przyznał, że Skarżąca przed wniesieniem skargi wniosła ponaglenie pismem z 18 lutego 2025 r. (na piśmie Skarżącej widnieje oczywista omyłka pisarska - data 18 lutego 2024 r.). Pismo to zostało nadane listem poleconym 19 lutego 2025 r.), który wpłynął do Ministerstwa Sportu i Turystyki 24 lutego 2024 r. Zatem, zdaniem organu, termin na rozpatrzenie tego ponaglenia wynosił 7 dni i upływał 3 marca 2025 r. Natomiast Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki pismem z 19 lutego 2025 r. (na tym piśmie także widnieje oczywista omyłka pisarska - data 19 lutego 2024 r.), które zostało nadane listem poleconym 26 lutego 2025 r., a wpłynęło do Ministerstwa Sportu i Turystyki 3 marca 2025 r., czyli przed upływem terminu na rozpatrzenie wniesionego ponaglenia. Tym samym, w ocenie organu wniesiona skarga na bezczynność nie spełniła wymogów wniesienia skargi do WSA, o których mowa w art. 37 § 5 k.p.a. w związku z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., albowiem wpłynęła do Ministerstwa Sportu i Turystyki przed upływem terminu 7 dni na rozpatrzenie ponaglenia. Ponadto, w opinii Ministra Sportu i Turystyki przedmiotowa skarga na bezczynność stała się skargą bezprzedmiotową w związku z wydaną w sprawie odwołania decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2025 r. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że rozpatrywana skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] lutego 2021 r. Marszałek Województwa [...] działając z urzędu uchylił własną decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r., znak sprawy: [...] o zaszeregowaniu obiektu pn.: "[...] " położonego przy ul. [...] w [...] ([...] ) do obiektów hotelarskich rodzaju Hotel i nadaniu mu kategorii *** (trzy gwiazdki) oraz wykreślił ww. obiekt z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa [...] . W decyzji zawarto pouczenie, iż "stronie służy odwołanie do ministra właściwego do spraw turystyki, za pośrednictwem Marszałka Województwa [...] , w terminie 14 dni od daty jej doręczenia". Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 10 marca 2021 r. Pismem z 18 marca 2021 r. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. Odwołanie wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] 23 marca 2021 r. Odwołanie to zostało przekazane przez Marszałka Województwa [...] , Ministrowi Rozwoju Pracy i Technologii (pismo z 29 marca 2021 r., data wpływu do Kancelarii Ministerstwa Rozwoju Pracy i Technologii - 6 kwietnia 2021 r. ). Pismem z 27 kwietnia 2021 r. pełnomocnik Skarżącej ustosunkował się do stanowiska Marszałka Województwa [...] z pisma z 29 marca 2021 r., pismo to wpłynęło do Kancelarii Ministerstwa Rozwoju Pracy i Technologii - 6 maja 2021 r. ). Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. Minister Rozwoju Pracy i Technologii postanowił wyznaczyć na dzień 15 lipca 2021 r. nowy termin załatwienia sprawy dotyczącej odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. W uzasadnieniu wskazano, że potrzeba wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy powstała ze względu na trwającą epidemię, która spowodowała znaczne problemy w rozpatrzeniu sprawy. Postanowieniem z [...] lipca 2021 r. Minister Rozwoju Pracy i Technologii postanowił wyznaczyć na dzień 31 sierpnia 2021 r. nowy termin załatwienia sprawy dotyczącej odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. W uzasadnieniu ponownie wskazano, że potrzeba wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy powstała ze względu na trwającą epidemię, która spowodowała znaczne problemy w rozpatrzeniu sprawy. Pismem z 29 listopada 2021 r. Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie. Pismo wpłynęło do Kancelarii Ministerstwa Rozwoju Pracy i Technologii 6 grudnia 2021 r. Postanowieniem z [...] lipca 2022 r. Minister Sportu i Turystyki postanowił wyznaczyć na dzień 30 lipca 2022 r. nowy termin załatwienia sprawy dotyczącej odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Również w uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że potrzeba wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy powstała ze względu na trwającą epidemię, która spowodowała znaczne problemy w rozpatrzeniu sprawy. Pismem z 9 września 2022 r. Minister Sportu i Turystyki wezwał pełnomocnika Skarżącej do przesłania w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego spełnienie przez obiekt "[...] " wymagań budowlanych. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 13 października 2022 r. Pismem z 20 października 2022 r. pełnomocnik Skarżącej odpowiedział na wezwanie organu podtrzymując wniosek o zawieszenie postępowania. Pismo to wpłynęło do Ministerstwa Sportu i Turystyki 25 października 2022 r. Postanowieniem z [...] sierpnia 2023 r. Minister Sportu i Turystyki postanowił wyznaczyć nowy termin rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, że biorąc pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, organ kierując się potrzebą wszechstronnego jej wyjaśnienia wskazał nowy termin rozstrzygnięcia. Wszystkie kolejne postanowienia Ministra sportu i turystyki zawierały tożsame uzasadnienia. Postanowieniem z [...] stycznia 2024 r. Minister Sportu i Turystyki postanowił wyznaczyć nowy termin rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. do dnia 15 lutego 2024 r. Pismem z 6 lutego 2024 r. Skarżąca ponownie wniosła o zawieszenie postępowania. Pismo to wpłynęło do Ministerstwa Sportu i Turystyki 12 lutego 2024 r. Postanowieniem z 10 maja 2024 r. Minister Sportu i Turystyki postanowił wyznaczyć nowy termin rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. do dnia 10 czerwca 2024 r. Pismem z 1 sierpnia 2024 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Pismo to wpłynęło do Ministerstwa Sportu i Turystyki 8 sierpnia 2024 r. Postanowieniem z [...] września 2024 r. Minister Sportu i Turystyki postanowił wyznaczyć nowy termin rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. do dnia 5 października 2024 r. Postanowieniem z [...] listopada 2024 r. Minister Sportu i Turystyki postanowił wyznaczyć nowy termin rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. do dnia 15 grudnia 2024 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. Minister Sportu i Turystyki postanowił wyznaczyć nowy termin rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. do dnia 7 lutego 2025 r. Pismem datowanym 18 lutego 2024 r. Skarżąca wniosła do Ministra Sportu i Turystyki ponaglenie żądając niezwłocznego rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Pismo to zostało nadane 19 lutego 2025 r., a wpłynęło do Ministerstwa Sportu i Turystyki 24 lutego 2025 r. Pismem datowanym 19 lutego 2024 r. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Ministra Sportu i Turystyki. Skarga została nadana w placówce pocztowej 26 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego). Decyzją z [...] lutego 2025 r. Minister Sportu i Turystyki uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej 10 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach decyzji administracyjnych. Przeprowadzone badanie formalnej dopuszczalności, a następnie merytorycznej zasadności wniesionej skargi na bezczynność organu, doprowadziło – w ocenie Sądu – do ustalenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Warunkiem formalnym dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność jest uprzednie skorzystanie przez stronę z prawa złożenia ponaglenia w toku postępowania administracyjnego, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.). Skarżąca dopełniła tego warunku bowiem pismem datowanym 18 lutego 2024 r. (zapewne na skutek oczywistej omyłki w zakresie wskazania roku) Skarżąca wniosła do Ministra Sportu i Turystyki ponaglenie żądając niezwłocznego rozpatrzenia odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Pismo to zostało nadane w placówce pocztowej 19 lutego 2025 r. Tym samym Skarżąca zadośćuczyniła woli ustawodawcy wyrażonej w art. 53 § 2b p.p.s.a., w którym literalnie nie sprecyzowano żadnego terminu na wystąpienie ze skargą. Zatem wbrew stanowisku organu skarga nie podlega odrzuceniu ze względu na brak wyczekania przez Skarżącą na upływ terminu, o którym mowa w art. 37 § 5 k.p.a. Nadto - mając na uwadze treść uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) i z 7 marca 2022 r. (sygn. akt II OPS 1/21; te i kolejne powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd stwierdza, że nie ma przeszkód do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem do chwili wniesienia skargi (26 lutego 2025 r. – data nadania w placówce pocztowej) Minister Sportu i Turystyki nie wydał decyzji w sprawie wniesionego przez Skarżącą odwołania, decyzja taka została wydana już po wniesieniu skargi - 28 lutego 2025 r. Przechodząc do badania merytorycznej zasadności skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1) k.p.a. bezczynność organu ma miejsce, gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność)". Zdaniem Sądu, oceniając zasadności skargi należy także odwołać się do mających zastosowanie w sprawie regulacji k.p.a. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), która jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP) oraz elementem prawa do dobrej administracji (por. np. P. Żuradzki, Prawo do dobrej administracji w polskim porządku prawnym na tle Europejskiego kodeksu dobrej administracji, w: M. Kępa. M. Marszał (red.), Duch praw w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, Wrocław 2016, s. 59-60). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a. przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Natomiast zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Z kolei zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Nawet jednak w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie Minister Sportu i Turystyki w sposób oczywisty i rażący nie sprostał przedstawionym wyżej wymogom prowadzenia postepowania administracyjnego, przez co dopuścił się bezczynności. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. pismem z 18 marca 2021 r., które wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] 23 marca 2021 r. Odwołanie to zostało przekazane Ministrowi Rozwoju Pracy i Technologii, który postanowieniami z [...] czerwca 2021 r. i z [...] lipca 2021 r. wyznaczał nowe termin załatwienia sprawy (na 15 lipca 2021 r. i na 31 sierpnia 2021 r.). Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że co najmniej od 6 lipca 2022 r. czynności w sprawie odwołania wniesionego przez Skarżącą podjął Minister Sportu i Turystyki wydając postanowienie o wyznaczeniu nowego termin załatwienia sprawy na dzień 30 lipca 2022 r. Jako przyczynę wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy wskazano trwającą epidemię, która spowodowała znaczne problemy w rozpatrzeniu sprawy. We wszystkich kolejnych postanowieniach o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia odwołania Skarżącej, Minister Sportu i Turystyki wskazywał, że biorąc pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, organ kierując się potrzebą wszechstronnego jej wyjaśnienia wskazał nowy termin rozstrzygnięcia (postanowienia z [...] sierpnia 2023 r., [...] stycznia 2024 r., [...] maja 2024 r., [...] września 2024 r., [...] listopada 2024 r., [...] stycznia 2025 r.). Organ nie dotrzymał żadnego z wyznaczanych sobie terminów załatwienia sprawy. Nie rozpatrzył także składanych przez skarżącą wniosków, w tym o zawieszenie postępowania. Jedyną merytoryczną czynnością podjętą przez organ w toku postepowania odwoławczego było wezwanie pełnomocnika Skarżącej do przesłania w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego spełnienie przez obiekt "[...] " wymagań budowlanych (pismo z 9 września 2022 r.). Organ otrzymał odpowiedź na to wezwanie pismem z 20 października 2022 r., które wpłynęło do Ministerstwa Sportu i Turystyki 25 października 2022 r. Ponownie podkreślić należy, że organ odwoławczy obowiązany był załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, a nawet przyjmując jej szczególnie skomplikowany charakter nie później niż w ciągu miesiąca. Tymczasem, z wyjątkiem wezwania z 9 września 2022 r., czynności podejmowane przez organ obejmowały wyłącznie wydawanie postanowień o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia odwołania. Decyzja wydana została [...] lutego 2025 r. Organ uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Sądu ten przebieg postępowania wskazuje, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Podejmowane czynności, sprowadzające się zasadniczo do wydawania postanowień o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia odwołania, następowały w długich odstępach miedzy, którymi organ pozostawał bezczynny. Nawet w odpowiedzi na skargę organ w żaden sposób nie wyjaśnia przyczyn takiego procedowania, pozostając w przekonaniu, że skarga podlega odrzuceniu. Z akt nie wynika także kiedy sprawa przekazana została do Ministerstwa Sportu i Turystyki. Oczywistym jest jednak, że co najmniej od 6 lipca 2022 r. - data wydania pierwszego z postanowień Ministra Sportu i Turystyki – sprawa pozostawała w gestii tego organu, a wniesione przez Skarżącą odwołanie nie zostało rozpatrzone. W sprawie, nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., ani w żadnym z terminów wskazywanych na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu niewątpliwe jest również, że postępowanie prowadzone było dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy. Prowadzi to do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie rażącego naruszenie prawa użyte w art. 149 § 1a p.p.s.a. nie zostało zdefiniowane w ustawie. Ma ono charakter niedookreślony i pozostawia do dyspozycji Sądu pewien zakres swobody interpretacji oraz prawnej kwalifikacji okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Pomimo różnic, jakie zarysowały się w doktrynie prawa i w orzecznictwie w kwestii interpretacji tego pojęcia, na tle art. art. 149 § 1a p.p.s.a. (zob.: W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, Orzecznictwo Sądów Polskich z 2015 r., z. 12, poz. 116 oraz powołana tam literatura i orzecznictwo) istnieje zasadniczo zgoda, co do tego, że zagadnienie charakteru bezczynności i przewlekłości postępowania należy ocenić kierując się kryterium czasu trwania stanu niezgodnego z prawem, przez pryzmat rodzaju i stanu danej sprawy. Powszechnie przyjmuje się też, że w przepisie tym chodzi o naruszenie oczywiste, którego nie można zaakceptować z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawnego, wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 149 § 2 p.p.s.a. - jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania postepowania. Wobec tego uznać należy, że bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu. Wedle wynikającej z art. 12 § 1 k.p.a. zasady szybkości i prostoty postępowania organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stąd też za usprawiedliwione dążeniem do wydania rozstrzygnięcia w sprawie mogą być uznane tylko te czynności organu administracji, które pozwalają ustalić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób przewidziany przepisami prawa. Działania administracji powinny, więc charakteryzować się tego rodzaju aktywnością, która jest skierowana na sprawne, terminowe i zgodne z prawem załatwienie konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ w sposób oczywisty nie sprostał tym wymaganiom i dopuścił się bezczynności. O uznaniu, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa zadecydowało przede wszystkim znaczące przekroczenie terminów ustawowych załatwienia sprawy, brak dotrzymania któregokolwiek z terminów wyznaczanych w kolejnych postanowieniach Ministra Sportu i Turystyki oraz długie okresy braku podejmowania jakichkolwiek czynności. Zdaniem Sądu, również trudności spowodowane wystąpieniem epidemii COVID-19 ( w początkowej fazie postepowania) nie mogą usprawiedliwić tak znacznej opieszałości organu w załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu procedowanie organu stanowi niezwykle jaskrawy przykład złamania zasady szybkości postępowania, zasady zaufania do działania organów administracji i w konsekwencji pozbawienia strony prawa do załatwiania jej sprawy w rozsądnym terminie, zatem miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie zauważyć należy, że postępowanie w sprawie wniesionego przez Skarżącą odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2021 r. zostało zakończone przez Ministra Sportu i Turystyki wydaniem decyzji z [...] lutego 2025 r. ( po wniesieniu rozpatrywanej skargi), co uczyniło bezprzedmiotowym orzekanie na podstawie art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a. wobec czego, w tym zakresie postępowanie sądowe zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartych w skardze żądań wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej, zauważyć należy, że treść art. 149 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że środki ochrony prawnej przewidziane w tym przepisie mają charakter fakultatywny i ich zastosowanie pozostaje w sferze uznania sądu rozpatrującego konkretną sprawę. Przyznanie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej lub wymierzenie organowi grzywny jest możliwe w każdym z przypadków uwzględnienia skargi, o których mowa w art. 149 §1 pkt 1-3 p.p.s.a. Stosowanie tych środków nie jest uzależnione od stwierdzenia, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Możliwość przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, jest rozwiązaniem stosunkowo nowym na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Została przez ustawodawcę wprowadzona, ponieważ dotychczas istniejące środki ochrony prawnej przed bezczynnością i przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organy administracji publicznej okazały się niewystarczające. Zapewnić ma możliwość udzielenia przez sąd administracyjny bardziej efektywnej ochrony jednostki. Obok funkcji represyjnej i prewencyjnej, które realizowane są także przez wymierzenie grzywny, przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej pełni również funkcję kompensacyjną – za krzywdę, której doznała na skutek wadliwego działania administracji publicznej. Ma uświadomić stronie, że nie jest ona bezbronna, że sąd administracyjny widzi wszystkie dolegliwości i niedostatki, jakich doznaje na skutek przewlekłego prowadzenia jej sprawy i że obejmuje Skarżącą ochroną. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk sejmowy nr 1633 i 2539 /VII Kadencja), instytucja ta wzorowana jest na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. 2004 nr 179 poz.1843 z późn. zm.). Kwota otrzymywana na tej podstawie jest, zatem szczególną formą zadośćuczynienia dla strony postępowania, która wywołuje jednocześnie uboczny skutek w postaci represji finansowej wobec Państwa, zaniedbującego podjęcia określonych działań, w szczególności organizacyjnych, mających na celu zapewnienie sprawnego i rzetelnego postępowania administracyjnego. Jest to surogat zadośćuczynienia za negatywne przeżycia związane z bezczynnością organu lub przewlekłością postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, celowe jest zarówno wymierzenie organowi grzywny, jak i przyznanie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej. W ocenie Sądu, mimo zakończenia sprawy przez wydanie decyzji po wniesieniu skargi, ze względu na rażącą bezczynność organu konieczne jest zdyscyplinowanie organu przez wymierzenie grzywny, która spełni funkcję represyjną i prewencyjną. Stosowne będzie również przyznanie Skarżącej sumy pieniężnej, która spełni opisaną wyżej funkcję kompensacyjną, bowiem realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Ustalając wysokość wymierzonej grzywny i przyznanej sumy pieniężnej, Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. wziął pod uwagę wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (Obwieszczenie Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2025 r.). Sąd uznał, że przyznana Skarżącej kwota 10 000 zł stanowić będzie adekwatne do okoliczności sprawy zadośćuczynienie za bezczynność organu w rozpatrzeniu sprawy i związane z tym poczucie krzywdy po stronie Skarżącej, zaś w odniesieniu do wymierzonej organowi grzywny, w tej samej kwocie, dostatecznie spełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jednocześnie, biorąc pod uwagę wynikający z dyspozycji art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. górny wymiar grzywny oraz sumy pieniężnej, nie można przyjąć, że kwoty te stanowią wyraz nadmiernej represji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.