VI SAB/Wa 33/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 13 sierpnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie sprawy o wymianę pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji międzynarodowej oddala skargę

VI SAB/Wa 33/19 U Z A S A D N I E N I E W dniu 25 stycznia 2018 r. spółka, działająca pod firmą: P. Sp. z o. o., złożyła wniosek o wymianę pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji wspólnotowej. Pismem z dnia 14 lutego 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie informacji IZDP i wykazu WPC w oryginale wraz z dokumentami rejestracyjnymi pojazdu, który ma być zarejestrowany na terytorium RP. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca w piśmie z dnia 19 marca 2018 r. zażądał wydania decyzji administracyjnej o odmowie uznania za skuteczne zgłoszenia do posiadanej licencji wspólnotowej pojazdów niezarejestrowanych na terytorium RP. Pismem z dnia 23 kwietnia 2018 r., organ poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na treść przepisów art. 14 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7a ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z póżn. zm., zwanej dalej: "u.t.d."), brak jest podstawy prawnej do rozstrzygania przez organ w drodze decyzji administracyjnej kwestii odmowy uznania za skuteczne zgłoszenia do posiadanej licencji pojazdów niezarejestrowanych na terytorium kraju. Jednocześnie pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. wnioskodawca złożył ponaglenie, na które organ odpowiedział pismem z dnia 10 maja 2018 r., powołując się na argumentację wyrażoną w piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. i wskazując ponownie, że brak jest możliwości stwierdzenia w przedmiotowej sprawie przewlekłości lub bezczynności. Natomiast pismem z 16 maja 2018 r. wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawie rozpoznania wniosku w przedmiocie wymiany pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji międzynarodowej. Wyrokiem z dnia 26 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę (sygn. akt VI SAB/Wa 25/18). Wyrok ten jest prawomocny. Pismem z dnia 27 lutego 2019 r., (data wpływu do organu 6 marca 2019 r., Skarżąca złożyła ponaglenie tym razem, na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie z wniosku o wymianę pojazdów zgłoszonych do licencji międzynarodowej, wnosząc o wydanie w sprawie decyzji administracyjnej. Pismem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że ponaglenie z dnia 27 lutego 2019 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Organ, powołując się na pismo z dnia 23 kwietnia 208 r., ponownie wyjaśnił, przepisy u.t.d. nie przewidują orzekania przez organ w drodze decyzji administracyjnej w sprawie odmowy wydania wypisu na pojazd zarejestrowany poza terytorium RP. Pismem z dnia 11 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w postępowaniu z wniosku skarżącej z 25 stycznia 2018 r. w sprawie wymiany pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji międzynarodowej. Skarżąca wniosła w skardze o: 1)zobowiązanie organu do podjęcia stosownych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy i wydanie decyzji administracyjnej; 2)stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu i że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3)przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej zgodnie z dyspozycją art.149 § 2 p.p.s.a.; 4)rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 5)zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa. Skarżąca w uzasadnieniu do skargi powołuje się na art. 7 ust. 3 u.t.d., a także przepisy art.7 ust. 3 i art. 14a ust. 1 i 2 u.t.d., argumentując, że wykaz pojazdów stanowi część składową licencji wspólnotowej i wraz ze zmianą wykazu pojazdów zmienia się również treść licencji. Skarżąca wskazała ponadto, że skoro zmiana licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej, to dokonanie zmian w wykazie pojazdów powinno nastąpić w takiej samej formie i organ powinien wydać decyzję administracyjną o aktualizacji danych lub o odmowie jej dokonania. W ocenie skarżącej "odmowa dokonania czynności materialno-technicznej jest negatywnym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, odmową potwierdzenia uprawnienia strony" i powinna w takim przypadku mieć formę decyzji administracyjnej. Skarżąca zarzuca również organowi brak zawiadomienia jej o pozostawieniu wniosku z dnia 25 stycznia 2018 r. bez rozpoznania, tj. działanie z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. oraz to, że wskutek braku rozstrzygnięcia złożonego wniosku jest narażona na odpowiedzialność administracyjną i nałożenie kary pieniężnej za niezgłoszenie zmian danych dotyczących pojazdów zgłoszonych do licencji i powołuje się na fakt nałożenia na skarżącą, kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie mogła podlegać uwzględnieniu mimo, że jej zarzuty częściowo okazały się zasadne. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie bezczynność organu w sprawie wniosku Strony z dnia 25 stycznia 2018 r. o wymianę pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji wspólnotowej. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego - por. wyr. NSA z 10 kwietnia 2001 r., I SAB 37/00 (niepubl.). Pojęcie "przewlekłe prowadzenie postępowania" jest szersze. Obejmuje ono nie tylko niezałatwienie sprawy w terminie, ale również podejmowanie przez organ w toku postępowania - wbrew obowiązującym przepisom - wielu aktów lub czynności pozorowanych bądź zbędnych, prowadzących do nieuzasadnionego przedłużenia okresu załatwienia sprawy. Bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania muszą być powiązane z jego kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej (postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) - zaskarżalnego do sądu administracyjnego. Oznacza to, iż sąd administracyjny może zastosować artykuł 149 p.p.s.a., gdy w sprawie doszło do bezczynności administracyjnej, a ten przepis nie może stanowić wyłącznej podstawy do zobowiązania organu do podjęcia jakiejś czynności lub aktu, lecz musi być powiązany z przepisem prawa przewidującym taką możliwość - wyr. NSA z 15 lutego 2006 r., I OSK 1373/05 - (LexPolonica nr 2583377). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji - wyr. NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, LexPolonica nr 345095 (OSP 2000, nr 6, poz. 87). W sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd zobowiązany jest nie tylko do ustalenia, że organ nie podjął w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy czynności, do których był zobowiązany, lecz także do ustalenia i wyjaśnienia przyczyn, z powodu których ich nie wykonał. Należy przy tym wziąć pod uwagę zarówno charakter sprawy, jak i specyfikę obowiązującego trybu jej załatwienia. Nie każde bowiem niedotrzymanie terminu wyznaczonego ustawą na załatwienie sprawy jest równoznaczne z bezczynnością organu. Przykładowo, w postępowaniu w sprawach stopni naukowych i tytułu naukowego za przeszkodę usprawiedliwiającą uchybienie terminu uznano toczące się w sprawie postępowanie sądowoadministracyjne - por. wyr. NSA z 11 lipca 2008 r, I OSK 331/08 (LexPolonica nr 2244335). Jeżeli w skardze na bezczynność organu podniesiono również zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania, to obowiązkiem sądu jest także ustalenie, czy sprawa była załatwiona bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Mówiąc innymi słowy, sąd powinien zbadać, czy nie doszło do nieuzasadnionego przetrzymywania sprawy zamiast nadania jej właściwego biegu oraz czy organ prowadził postępowanie bez niepotrzebnych zahamowań lub przewlekłości - por. R. Orzechowski, w: J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1989, s. 128. Kwestia przewlekłego prowadzenia postępowania wszczętego wnioskiem Strony z dnia 25 stycznia 2018 r. była już przedmiotem wcześniejszej oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , który wyrokiem z dnia 26 października 2018 r. sygn. akt VI SAB/Wa 25/18 oddalił skargę Strony stwierdzając, iż nie dopatrzył się prowadzenia postępowania przez organ w sposób przewlekły. Zauważenia też wymaga, iż w skardze na przewlekłość postępowania Strona nie podnosiła zarzutu bezczynności, natomiast w skardze rozpoznawanej przez Sąd w niniejszej spawie nie podnosi zarzutu przewlekłości postępowania. Inna jest też argumentacja skargi w poprzedniej sprawie (przewlekłości postępowania), bowiem Skarżąca nie domagała się od Sądu zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie, a jedynie podjęcia czynności do zakończenia postępowania. Ponadto w aktualnej skardze, Strona precyzuje, iż domaga się wydania decyzji co do odmowy dokonania czynności materialno - technicznej, która w rozpoznawanej sprawie, jest negatywnym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, odmową potwierdzenia uprawnienia strony. W ocenie Strony odmowa taka, jako władcze i jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o uprawnieniach lub ich braku, powinna zatem być wyrażona w drodze decyzji administracyjnej. Taka forma załatwienia sprawy, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony. Na poparcie swej tezy Strona powołała orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, (wyrok NSA z 25 lutego 1983 r., II SA 2083/82, ONSA 1983/1/14por. 11 OSK 230/09; postanowienie NSA z 27 listopada 2015 r., I OSK 2741/15). Odnosząc się do tej argumentacji na wstępie wskazać należy, iż kwestia ta nie była przedmiotem rozważań, w poprzedzającym niniejszą sprawę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2018 r. sygn. akt VI SAB/Wa 25/18.Przedmiotem oceny prawnej Sądu w powyższym wyroku było wydanie decyzji administracyjnej w kwestii odmowy uznania za skuteczne zgłoszenia do posiadanej licencji wspólnotowej pojazdów niezarejestrowanych w kraju.(strona 5 uzasadnienia wyroku).Wyłącznie tej kwestii dotyczyły też rozważania organu w szczególności w piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. oraz Strony w poprzednim postępowaniu, innym aktem administracyjnym jest natomiast odmowa wydania wypisu z licencji w sytuacji, gdy organ stwierdził brak podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o podjęcie czynności materialno-technicznej - wymiany pojazdu samochodowego zgłoszonego do licencji oraz wydania wypisu z licencji dla tego pojazdu. Sporną więc kwestią w niniejszej sprawie jest "negatywna" forma rozstrzygnięcia organu bowiem wniosek strony dotyczy dokonania czynności materialno-technicznej. Mając na uwadze art.153 oraz 170 p.p.s.a. wskazać należy, iż z uwagi na to, że kwestia ta nie była przedmiotem oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2018 r. sygn. akt VI SAB/Wa 25/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie w tym zakresie, tymbardziej, że sprecyzowane w ten sposób żądanie Strony zostało sformułowane w skardze na bezczynność z dnia 11 kwietnia 2019r. to jest już po wydaniu powołanego wyżej wyroku z 28 października 2018 r. Przechodząc więc do istoty zakreślonego zagadnienia wskazać przede wszystkim należy, iż w spornej między Stronami kwestii w niemalże identycznym stanie faktycznym i prawnym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 maja 2017 r. II GSK 2348/15, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie, poglądy w nim wyrażone w pełni podziela i przedstawi je niżej jako własne. Wskazać należy, że w uzasadnieniach uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r, I OPS 4/13 (ONSA z 2004 r" nr 1, poz. 8) oraz uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r., OPK 1/97 (ONSA z 1997 r., nr 4, poz. 149) zwrócono uwagę, że ustawodawca coraz częściej odchodzi od ukształtowania stosunków administracyjnoprawnych, zachodzących między państwem (jego organami) a obywatelami i innymi podmiotami administrowanymi, w drodze decyzji administracyjnej, na rzecz uprawnień i obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. W takich przypadkach, do konkretyzacji prawnego stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest odmowa przyznania lub odmowa stwierdzenia albo odmowa uznania określonego uprawnienia lub obowiązku wynikających z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa. Jednak w judykaturze i doktrynie przeważa obecnie stanowisko, że odmowa dokonania czynności materialno-technicznej jest negatywnym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, odmową potwierdzenia uprawnienia strony. Odmowa taka, jako władcze i jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o uprawnieniach lub ich braku, powinna zatem być wyrażona w drodze decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 25 lutego 1983 r., II SA 2083/82, ONSA 1983. nr 1, poz. 14; uchwała SN z 5 lutego 1988 r" III AZP 1/88, OSPiKA 1989, nr 3, poz. 59; wyrok NSA z 10 października 2003 r" II SA 1719/03; wyrok NSA z 8 maja 2007 r" I OSK 850/06; postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., II OSK 230/09; postanowienie NSA z 27 listopada 2015 r., I OSK 2741/15; A. Kisielewicz, Akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: Instytucje Procesu Administracyjnego i Sądowoadministracyjnego. Księga Jubileuszowa dedykowana Profesorowi Ludwikowi Żukowskiemu, Przemyśl - Rzeszów 2009, s. 195-196; Z. Kmieciak, Glosa do uchwały NSA z 4 lutego 2008 r, I OPS 3/07, OSP 2008, nr 5, poz. 51). Zwolennicy tego poglądu zwracają uwagę na gwarancyjny charakter trybu decyzyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2015 r., I OSK 2741/15 i powołane tam inne orzeczenia). Taka forma załatwienia sprawy, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (wyrok NSA z 25 lutego 1983 r., II SA 2083/82, ONSA 1983/1/14). Zapatrywania te podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, uznając również za przekonujący pogląd, że z treści art. 104 k.p.a. można wyprowadzić kompetencję organu do wydania decyzji administracyjnej w każdej sprawie wymagającej rozstrzygnięcia, chyba, że przepis prawa wyraźnie wyłącza możliwość wydania decyzji (por. K. M. Ziemski, Indywidualny akt administracyjny jako forma działania administracji, Poznań 2005, s. 445-453; Cz. Martysz, Podstawa prawna decyzji administracyjnej w: Księga jubileuszowa z okazji 60 rocznicy urodzin Profesora Ernesta Knosali, Warszawa 2008, s. 209-216). Z tych względów uznać należy, że odmowa wymiany pojazdu samochodowego zgłoszonego do licencji oraz wydania dla tego pojazdu wypisu z licencji wspólnotowej wymaga wydania przez organ udzielający tej licencji, decyzji administracyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku przepisów u.t.d. wynika, iż udzielenie, odmowa udzielenia oraz zmiana zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 7 ust. 1 i 4 ustawy). W myśl art. 7a ust. 4 u.t.d., do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej dołącza się: 1)kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; 2)zaświadczenie wystawione przez organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o liczbie pojazdów dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3)dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i wypisów z tej licencji. Uzyskanie licencji wspólnotowej uzależnione jest zatem od posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zgodnie z art. 7a ust. 7 u.t.d., po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 4) numer VIN oraz 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Stosownie natomiast do art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. Ponadto, jak wynika z art. 11 ust. 3 u.t.d., organ udzielający licencji wspólnotowej, o którym mowa w art. 7 ust. 4 pkt 1, wydaje wypis lub wypisy z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z powyższych regulacji ustawy o transporcie drogowym wynika zatem, że na przewoźniku ciąży obowiązek dokonania zgłoszenia każdej zmiany danych odnoszących się do warunków udzielonej licencji wspólnotowej, w tym w zakresie załączonego do licencji/zezwolenia wykazu pojazdów, a wykonywanie przewozu nowym pojazdem możliwe jest dopiero po zgłoszeniu tego pojazdu do posiadanej licencji. Zmiany pojazdu nie można traktować jako zmiany danych zawartych w licencji, więc taka zmiana nie wymaga składania wniosku o zmianę licencji, ponieważ pojazdy nie są wymieniane w treści licencji, a jedynie we wniosku o udzielenie licencji, wydanym na konkretny pojazd. Wniosek spółki z dnia 25 stycznia 2018 r. winien być zatem potraktowany przez organ jako zgłoszenie zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d., a wydanie wypisu licencji na nowy pojazd jest czynnością wtórną, odnoszącą się do tego zgłoszenia. Zarówno brak dokonania przez organ zmiany danych, polegających na "wymianie" pojazdu zgłoszonego do licencji, jak również niewydanie dodatkowego wypisu licencji dla nowego pojazdu bez wątpienia narusza uprawnienia strony składającej wniosek o dokonanie powyższych czynności, gdyż uniemożliwia przewoźnikowi legalne wykonywanie nowym pojazdem działalności w zakresie transportu drogowego. Brak pozytywnego uwzględnienia wniosku przewoźnika o dokonanie zmiany danych w zakresie posiadanej licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, o których mowa w art. 7a u.t.d., wymaga zatem wydania przez właściwy organ stosownej decyzji administracyjnej. Zasadne zatem okazały się zarzuty Strony zawarte w skardze w tym zakresie, nie mogły jednak odnieść zamierzonego skutku z następujących względów. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał bowiem Skarżącą spółkę - w trybie art. 64 § 2 k.p.a - do złożenia brakujących, w jego ocenie, dokumentów - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Nie jest sporne, iż spółka nie złożyła w ww. terminie dokumentów potwierdzających przerejestrowanie w kraju zgłaszanych pojazdów, ani też nie zgłosiła do licencji innego pojazdu zarejestrowanego w Polsce. W konsekwencji wobec nieuzupełnienia braków, organ pozostawił wniosek spółki bez rozpoznania. Takie działanie organu, prowadzące w konsekwencji do pozostawienia wniosku Strony bez rozpoznania niewątpliwie pozbawiło stronę możliwości merytorycznego kwestionowania stanowiska Głównego Inspektora Transportu Drogowego, co do konieczności przerejestrowania w polskim urzędzie komunikacji, zarejestrowanego w Niemczech pojazdu. Współcześnie przyjmuje się, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie wymaga wydania ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Jest to mianowicie czynność materialno-techniczna, o której należy zawiadomić pisemnie wnoszącego podanie z podaniem przyczyn pozostawienia podania bez rozpoznania, chyba że wnoszący podanie nie podał swojego adresu i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie danych posiadanych przez organ. W takiej sytuacji wnoszącemu podanie przysługuje ochrona prawna w postaci skargi na bezczynność organu, o której organ powinien pouczyć wnoszącego podanie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r" I OPS 2/13, LEX nr 1356405). Z uwagi jednak na to, że pozostawienie przez organ wniosku Strony bez rozpoznania podlegało ocenie prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 28 października 2018 r. sygn. akt VI SAB/Wa 25/18, który nie zakwestionował zasadności wezwania organu do złożenia wskazanych dokumentów rejestracyjnych, uznając je za celowe, ocena ta na podstawie art.153 i art. 170 p.p.s.a. jest wiążąca dla Sądu orzekającego również w tym postępowaniu. Z powyższego wynika, iż postępowanie wszczęte wnioskiem 25 stycznia 2018 r. zostało formalnie zakończone bez orzeczenia co do istoty sprawy. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby Strona złożyła wniosek ponownie, a organ rozpoznając go ponownie, zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu. Co do stanowiska organu, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) wymagają, aby pojazd zgłoszony przez przewoźnika do wykonywania transportu w ramach licencji wspólnotowej był zarejestrowany w Polsce, to z uwagi na charakter wniesionej skargi (na bezczynność) brak jest podstaw do przeprowadzania analizy zasadności wniosku, a zatem do formułowania wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania przez organ, nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem w sprawie. Z uwagi na powyższe tj. wydanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2018 r. sygn. akt VI SAB/Wa 25/18, mimo że, zarzuty skargi częściowo okazały się zasadne, Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zobowiązany był, na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalić