VI SAB/Wa 3/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. S.A. w likwidacji z siedzibą w J. na przewlekłe prowadzenie przez Komisję Nadzoru Finansowego postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności bankowej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komisji Nadzoru Finansowego do wydania decyzji w przedmiocie wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności bankowej; 2. stwierdza, że Komisja Nadzoru Finansowego dopuściła się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego P. S.A. w likwidacji z siedzibą w J. 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 15 kwietnia 2019 r. [...] S.A. z siedzibą w R. (dalej jako: [...], Skarżący, Spółka, Bank) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Komisję Nadzoru Finansowego (dalej: KNF, Komisja,) postępowania w sprawie z jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji KNF z [...] listopada 2018 r. nr [...] odmawiającej [...] udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności bankowej. Sąd, rozpoznając skargę poczynił następujące ustalenia: W dniu [...] listopada 2018 r. Bank złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który uzupełnił pismami z 29 listopada 2018 r. i 10 grudnia 2018 r. Następnie KNF pismem z 21 grudnia 2018 r. poinformował Spółkę o przedłużeniu postępowania do 28 lutego 2019 r. w związku z sukcesywnym, rozłożonym w czasie uzupełnianiem przez Bank dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz koniecznością rozstrzygnięcia złożonych wniosków, w tym wniosku o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] – K. S. oraz Członka KNF – Z. S. (vide: pismo z 14 grudnia 2018 r.). Pismem z 9 stycznia 2019 r. Spółka wniosła do organu ponaglenie. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. KNF umorzył postępowanie z wniosku o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] – K. S. od udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.. Pismem z 14 stycznia 2019 r., za pośrednictwem Poczty Polskiej SA oraz skrzynki e-mail Banku, KNF wystąpił do [...] o spotkanie w dniu 21 stycznia 2019 r. oraz o przekazanie, w terminie 15 dni, wskazanych dokumentów i informacji. Pismo było następstwem uzyskanych przez Komisję informacji o przystąpieniu do Spółdzielni Systemu Ochrony Zrzeszenia [...] 8 banków spółdzielczych spośród tych banków spółdzielczych, które podpisały akt zawiązania Spółki i które dotychczas były zainteresowane udziałem w powstaniu i działaniu [...]. Na prośbę Banku spotkanie odbyło się 25 stycznia 2019 r., a 28 stycznia 2019 r. Bank udzielił odpowiedzi na wezwanie KNF. W dniu 17 stycznia 2019 r. do KNF wpłynęło, skierowane przez [...] do Prokuratury Okręgowej w W., zawierające zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez pracowników KNF przestępstwa z art. 231 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1950 z późn. zm.; dalej: k.k.) oraz wniosek o przystąpienie prokuratora do postępowania prowadzonego z wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2018 r. Komisja doręczyła [...] protokół z ww. spotkania 30 stycznia 2019 r. Wobec zastrzeżeń [...], które wymagały wyjaśnienia, protokół został ostatecznie zwrócony organowi 21 lutego 2019 r. Równolegle KNF prowadziła ze Spółką korespondencję w sprawie ponaglenia zawartego w treści pisma z 9 stycznia 2019 r. Po analizie informacji [...] przekazanych w piśmie z 28 stycznia 2019 r. KNF wezwaniami z 8 i 15 lutego 2019 r. zobowiązał [...] do złożenia dodatkowych wyjaśnień, w tym przekazania oświadczeń woli banków spółdzielczych z informacją o podtrzymaniu woli uczestnictwa w zrzeszeniu. W pismach z dnia 20 i 21 lutego 2019 r. [...] udzielił obszernych wyjaśnień. Pismem z 26 lutego 2019 r. KNF wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na 9 kwietnia 2009 r. Przed upływem ww. terminu, KNF pismem z 12 marca 2019 r., w trybie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 73 § 1 oraz art. 79a k.p.a. poinformował [...] o możliwości wglądu do akt sprawy oraz o niespełnieniu przez Bank, zależnych od niego przesłanek, warunkujących wydanie decyzji pozytywnej. Bank w odpowiedzi z 18 marca 2019 r. przekazał dodatkowe wyjaśnienia oraz załączył nową wersję programu działalności i planu finansowego [...]. Komisja pismem z 28 marca 2019 r. ponownie poinformowała Bank o przysługujących mu uprawnieniach z art. 10 § 1, art. 73 § 1 k.p.a. oraz art. 79a k.p.a. W dniu 3 kwietnia 2019 r. Bank ponownie raz zapoznał się z aktami sprawy i złożył dodatkowe wyjaśnienia, załączając kolejną wersję programu działalności oraz kopię oświadczeń 22 banków spółdzielczych co do zamiaru przystąpienia do zrzeszenia [...] i zamiaru zbywania akcji Spółki w okresie objętym jego programem działalności. Komisja pismem z 5 kwietnia 2019 r. wyznaczyła nowy termin załatwienia sprawy na 15 czerwca 2019 r. z uwagi na nowy materiał przekazany przez [...]. Jak wskazano, pismem z 15 kwietnia 2019 r. Bank złożył skargę, za pośrednictwem Komisji, na przewlekłe postępowanie organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z 6 maja 2019 r. Prokuratura Okręgowa w W., w odpowiedzi na pismo [...] z 10 stycznia 2019 r. oraz pisma KNF z 29 stycznia 2019 r. powiadomiła, że nie dopatrzyła sie podstaw do zgłoszenia udziału prokuratora w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem [...] z [...] listopada 2018 r. W dniu [...] maja 2019 r. KNF wydała decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] listopada 2019 r. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o oddalenie skargi na przewlekłość. Wyrokiem z 10 października 2019 r. sygn. akt VI SAB/Wa 34/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] z siedzibą w J. (obecnie [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w J.) na przewlekłe prowadzenie przez Komisję postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności. Sąd doszedł do wniosku, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie można było zarzucić KNF przewlekłości postępowania prowadzonego z wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od decyzji z [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności bankowej i to pomimo bezspornego przekroczenia terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a., tj. terminu miesiąca przewidzianego dla postępowania odwoławczego. WSA podkreślił, że skoro, złożony [...] listopada 2018 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był następnie dwukrotnie uzupełniany przez [...], to można było przyjąć, że zakres wnioskowanej przez Skarżącego kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej został ostatecznie dookreślony dopiero 10 grudnia 2018 r. poprzez wskazanie, jakiego rodzaju naruszenia prawa procesowego i materialnego dopuścił się KNF przy wydawaniu decyzji z [...] listopada 2018 r. Co więcej, [...] grudnia 2018 r. (data wpływu pisma do organu) [...] wniósł o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] –K. S. oraz Członka KNF – Z. S. od udziału w sprawie. Fakt ten skutkował wszczęciem dwóch postępowań wpadkowych, które wymagały wydania autonomicznych rozstrzygnięć, co nastąpiło [...] stycznia 2019 r. w odniesieniu do wniosku dotyczącego p.o. Dyrektora [...] oraz [...] marca 2019 r., gdy KNF odmówił wyłączenia jego członka od udziału w rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem WSA na czas trwania przedmiotowego postępowania niewątpliwy wpływ miała również okoliczność związana z przekazaniem KNF w dniu 17 stycznia 2019 r. pisma [...] będącego zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, zawierającego w swej treści wniosek o przystąpienie prokuratora do udziału w toczącym się postępowaniu przed KNF. Pismem z 23 stycznia 2019 r. KNF przychylił się do wniosku Banku. Negatywna odpowiedź Prokuratora Okręgowego doręczona została organowi dopiero 9 maja 2019 r. Zatem słusznie Komisja podnosiła, że trudno było założyć, aby prowadziła postępowanie administracyjne w ten sposób, aby zniweczyć cel żądania Banku, tj. załatwić sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tak szybko, by uniemożliwić prokuratorowi wzięcie udziału w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem WSA w realiach sprawy trudno byłoby czynić Komisji zarzut, że wykazywała inicjatywę dowodową, a także rozpatrywała wnioski dowodowe Spółki. Podkreślił też, że konieczność podejmowania przez KNF znaczącej części czynności dowodowych wynikała z aktywności dowodowej samej strony postępowania. Według Sądu I instancji organ potrzebował informacji specjalnych, aby ustalić kwestie o kluczowym znaczeniu dla prowadzonego postępowania administracyjnego. Uwzględniając charakter planowanej przez [...] działalności i konieczność oceny, czy podmiot ten spełnia ustawowe wymagania, okresy następujące w kilkudniowych lub kilkutygodniowych odstępach miały racjonalne uzasadnienie. W tej sytuacji wskazane przez KNF przyczyny długości rozpatrywania sprawy uzasadniały ocenę, że opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Oceniana sprawa z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez Bank należała bowiem do spraw skomplikowanych dowodowo. Komisja miała przy tym obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Była bowiem świadoma, że kluczowe elementy sprawy administracyjnej podlegają stałej zmianie i stan faktyczny ustalony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zdezaktualizował się na skutek różnych zdarzeń i okoliczności. Nawiązując do pisma KNF z 8 lutego 2019 r. WSA podniósł, że Komisja wezwała [...] do przekazania m.in. oświadczeń woli banków spółdzielczych z informacją o podtrzymaniu woli uczestnictwa w zrzeszeniu, skoro 8 banków przystąpiło do innego zrzeszenia. Było to więc działanie jak najbardziej uzasadnione, i Sąd nie podzielił stanowiska Banku zajętego w piśmie z 3 kwietnia 2019 r. co do braku podstaw ponownego żądania przez KNF złożenia odpowiednich oświadczeń przez banki spółdzielcze zamierzające uczestniczyć w zrzeszeniu [...], chociażby z uwagi na dysponowanie przez organ wykazem akcjonariuszy w ramach załącznika nr 1 do protokołu kontroli. WSA wskazał, że większość uwidocznionych na kopiach oświadczeń banków, przekazanych organowi przez [...] przy piśmie z 3 kwietnia 2019 r. (k. 804 i nast. akt administracyjnych), przekazana została [...] już w lutym 2019 r. Zatem nie sposób czynić zarzutu organowi zarzutu co do sukcesywnego informowania [...] (chociażby w piśmie z [...] marca 2019 r.), o wyjściu z projektu kolejnych banków, pomimo, że [...] taką wiedzę już posiadał, skoro nie zawiadomił jeszcze o tym organu, a KNF zobligowany był do informowania [...] o wszystkich okolicznościach mających wpływ na wynik sprawy. Reasumując, WSA uważał, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie KNF informował Bank, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Spółka miała zagwarantowane prawo do zapoznawania się z aktami sprawy i z prawa tego skutecznie korzystała. Ponadto wychodząc naprzeciw oczekiwaniom strony organ aranżował spotkania, w którym tłumaczył motywy swego postępowania i zakres podejmowanych czynności. Oceniając częstotliwość czynności podejmowanych przez KNF Sąd nie dopatrzył się przewlekłości w tym zakresie. Nie znalazł podstaw do przyjęcia braku staranności KNF w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, a jego działania były niecelowe, nieskuteczne i nie prowadziły do zakończenia sprawy. Poszczególne czynności były podejmowane w uzasadnionych okolicznościami faktycznymi odstępach czasu. Nosiły cechy koncentracji i w były niezbędne dla dalszego toku postępowania, w tym załatwienia sprawy. Postępowanie prowadzone było efektywnie przy zachowaniu wszelkich standardów procesowych wywodzonych z k.p.a. Bank w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od ww. wyroku zaskarżył go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), tj.: 1. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i ustalenie, że Komisja prowadziła postępowanie w sposób przewlekły, w szczególności ze względu na upływ czasu między złożeniem przez [...] wniosku w dniu [...] listopada 2018 r. a wydaniem przez KNF decyzji w dniu [...] maja 2019 r., znaczne okresy przerw między kolejnymi czynnościami organu, które skłaniają do stwierdzenia, że przynajmniej przez część tego czasu organ pozostawał bezczynny, nieprowadzenie postępowania przez kilka miesięcy z powodu wystąpienia przez [...] SA z wnioskiem o przyłączenie się do sprawy Prokuratora, rozpoznawanie z przekroczeniem terminów ustawowych wniosków o wyłączenie pracowników KNF na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, trzykrotne wyznaczanie przez organ nowego terminu załatwienia sprawy, z których żaden nie został przez KNF dotrzymany, brak podejmowania czynności zmierzających do koncentracji materiału dowodowego, przy uwzględnieniu że organ opierał się na ponownej analizie dokumentacji rozpoznawanej na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego przez okres 5 miesięcy; 2. naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 12, art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez WSA wnikliwej kontroli legalności orzeczenia oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego organ prowadził przewlekle postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydania zezwolenia na rozpoczęcie przez [...] działalności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a w przypadku gdyby NSA stwierdził jedynie naruszenie prawa materialnego - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz wydanie orzeczenia, a nadto zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, KNF wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 września 2020 r., sygn. akt II GSK 496/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Za zasadny uznał zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku bowiem nie zawierało właściwej analizy stanu faktycznego sprawy w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Sąd I instancji nie zajął stanowiska co do istotnych elementów stanu faktycznego sprawy, gdyż odniósł się jedynie w formie przedstawienia relacji o tych faktach, bądź poprzez wyrażenie lakonicznej oceny opartej na tezie przedstawionej przez organ, której nie poddał weryfikacji. Nie podzielił stanowiska WSA odnośnie oceny daty, od której miał biec termin na rozpatrzenie wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego [...] listopada 2018 r. i następnie dwukrotnie uzupełnionego pismami z: 29 listopada 2018r. i 10 grudnia 2018 r. Poddał w wątpliwość, że zakres wnioskowanej przez Bank kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej został ostatecznie dookreślony dopiero w piśmie z 10 grudnia 2018 r. WSA pominął reguły procesowe wynikające z art. 127 § 3 k.p.a. Skoro do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, to zastosowanie mają wprost przepisy regulujące postępowanie przed organem drugiej instancji co do zakresu ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Sprawa podlega więc ponownej merytorycznej kontroli. Natomiast do samego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie będą miały zastosowania jedynie przepisy o postępowaniu odwoławczym, które są powiązane z cechą dewolutywności odwołania. W świetle powyższego KNF był obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych we wspomnianym wniosku, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, mających zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, a stosowne rozstrzygnięcie wydać w ciągu miesiąca od dnia otrzymania tego wniosku. Zatem przypisanie przez WSA istotnego znaczenia czynności "ostatecznego dookreślenia" zakresu "wnioskowanej przez Skarżącego kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej" nie mogło mieć znaczenia w sprawie, a kwestią nierozstrzygniętą – wobec braku ustaleń WSA – pozostawało czy złożenie przez Bank pisma z 10 grudnia 2018 r. prowadziło do wydłużenia postępowania z przyczyn leżących po stronie [...], z uwagi na wnioski zawarte w tym piśmie, czy też nie miało takiego znaczenia. Co do kolejnej okoliczności mającej mieć wpływ na długotrwałość postępowania przed KNF, podnoszonej przez WSA, tj. złożenia [...] grudnia 2018 r. przez Bank wniosku o wyłączenie K. S. - p.o. Dyrektora .[...] oraz Z. S. - członka KNF, co miało skutkować wszczęciem dwóch postępowań wpadkowych, które wymagały wydania autonomicznych rozstrzygnięć i w związku z tym zachodziła konieczność szczegółowej analizy złożonych przez [...] wniosków (13 marca 2019 r. KNF odmówił wyłączenia członka KNF od udziału w rozpoznawaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wniosek o wyłączenie p.o. Dyrektora [...] został rozpatrzony już w dniu 11 stycznia 2019 r.), zdaniem NSA przytoczenie tych okoliczności nie zwalniało WSA z obowiązku ich oceny w kontekście zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd pierwszej instancji winien był ustalić, kierując się danymi wynikającymi z akt postępowania administracyjnego, czy za usprawiedliwione można było uznać prowadzenie postępowania wpadkowego w przedmiocie wyłączenia pracownika oraz członka organu kolegialnego przez – odpowiednio – okres około jednego miesiąca i trzech miesięcy. Ponadto WSA nie odniósł się w żadnym zakresie i nie ocenił okoliczności oczekiwania przez organ na decyzję właściwej jednostki prokuratury o ewentualnym udziale w postepowaniu administracyjnym, która to odpowiedź – zresztą negatywna – udzielona została dopiero 9 maja 2019 r. Sąd kasacyjny podniósł, że zawiadomienie Banku z 10 stycznia 2019 r. o możliwości popełnienia przestępstwa, zawierające wniosek o przystąpienie prokuratora do sprawy, nie było skierowane do KNF, a do właściwej jednostki prokuratury. Sąd kasacyjny zakwestionował opinię WSA o potrzebie szeregu działań podjętych przez Komisję w okresie od złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ([...] listopada 2018 r.) do wydania decyzji przez KNF ([...] maja 2019 r.). Sąd I instancji przy tej ocenie pominął bowiem kwestię celowości tych działań z uwagi na przedmiot postępowania. Skoro w toku postępowania organ administracji publicznej podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), to realizację tego obowiązku należy oceniać w konkretnych okolicznościach sprawy, uwzględniając w szczególności przedmiot sprawy i celowość podejmowania czynności dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy. Oceny takiej WSA nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nakazał WSA, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonał wnikliwej oceny postępowania prowadzonego przez KNF na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, od daty jego wniesienia ([...] listopada 2018 r.) do daty wydania decyzji przez KNF ([...] maja 2019 r.), uwzględniając przy tym, że przewlekłość postępowania może być wynikiem zarówno opieszałego, niesprawnego i nieskutecznego działania organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, ale i nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy i podejmowania czynności pozornych, powodujących, że organ jawi się jako aktywny, gdy w istocie podejmuje czynności dowodowe lub inne czynności zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zalecił, aby w uzasadnieniu sąd ustosunkował się do argumentacji podniesionej przez Bank oraz uwzględnił wskazane powyżej przez NSA przepisy. Komisja w piśmie z 23 marca 2021 r. wnosiła o oddalenie skargi, ewentualnie– w przypadku stwierdzenia przewlekłości prowadzenia przez KNF ww. postępowania - o stwierdzenie, że przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz o odstąpienie przez WSA od orzekania o grzywnie lub przyznaniu Spółce od organu sumy pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Należy wyjaśnić, że na mocy art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym, a wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przede wszystkim należy określić zakres żądania Banku w niniejszym postępowaniu. Z treści skargi oraz pism [...] z 3 czerwca 2019 r. (k.-2—32 akt sąd.) i 17 września 2019 r. (k. – 109-117 akt sąd.), wynika, że Bank żądał stwierdzenia, że Komisja prowadziła przewlekle postępowanie z wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji KNF z [...] listopada 2018 r. odmawiającej wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez Bank oraz zobowiązania KNF do wydania decyzji w opisywanej sprawie (to żądanie było zawarte w skardze). Nadal, chociaż w dniu [...] maja 2019 r. decyzja takowa została wydana i Komisja wnosiła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania do wydania tego rozstrzygnięcia (k. -44 akt sąd.), Spółka podtrzymywała skargę i żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania, bez innych żądań (k.-109-110 akt sąd.), jednocześnie zauważając możliwe uprawnienia Sądu orzekającego w postępowaniu jak niniejsze. Kierując się powyższym, skarga Banku na przewlekłe prowadzenie przez Komisję postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji KNF z [...] listopada 2018 r., odmawiającej wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez [...] w ww. opisanym zakresie, zasługuje na uwzględnienie. Ocenie Sądu pod kątem przewlekłości postępowania podlegał okres od 28 listopada 2018 r., kiedy Bank złożył do KNF wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji tego organu z [...] listopada 2018 r. do [...] maja 2019 r., kiedy KNF - wskutek rozpatrzenia wspomnianego wniosku - wydał decyzję. Jednocześnie, przechodząc do oceny skargi, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie II GSK 496/20 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do rozpoznania WSA. Wobec tego należało mieć na uwadze treść art. 190 p.p.s.a., że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną (o której mowa w art. 190 p.p.s.a.) należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyroki NSA z: 28 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1373/19; 13 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1292/18; 15 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 129/19, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe prowadzi do wniosku, że sąd, któremu została przekazana sprawa do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydaniu nowego orzeczenia. Odstąpienie od zawartej w orzeczeniu sądu kasacyjnego wykładni prawa jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległby tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie miałyby zastosowania przepisy prawa stanowiące przedmiot wykładni sądu kasacyjnego oraz, gdyby po wydaniu orzeczenia przez NSA zmieniłby się stan prawny. W niniejszej sprawie ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy stan faktyczny ani prawny nie uległ zasadniczej zmianie. Dlatego należało uwzględnić ocenę prawną NSA. Sąd kasacyjny zaznaczył, że nie wystąpiły przesłanki wymagające uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania na podstawie art. 189 p.p.s.a. (Jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie.). Sąd kasacyjny podkreślił także, że ocenie w kontekście przewlekłości podlegało postępowanie KNF z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po wydaniu decyzji. Postępowanie to podlega zasadzie z art. 127 § 3 k.p.a., że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Oznacza to, że organ ponownie rozpatruje zaskarżoną decyzję w jej całokształcie, w tym rozpatruje także wszystkie żądania strony i ustosunkowuje się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Bank bowiem, kwestionując decyzję KNF z [...] listopada 2018 r. w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył cztery pisma: 28 listopada 2018 r. – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uzupełniające go pisma z dnia: 29 listopada 2019 r. (data wpływu do KNF- 30 listopada 2018 r.), 10 grudnia 2018 r. (data wpływu do KNF-11 grudnia 2018 r.) i z 14 grudnia 2018 r. (data wpływu do KNF 17 grudnia 2018 r). Do pisma z 10 grudnia 2018 r. [...] dołączył dokumenty, które miały jednoznacznie odpowiedzieć na zastrzeżenia zgłoszone przez Komisję w zaskarżonej decyzji oraz zgłosił w nim wniosek o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadka (nie wskazał danych świadka ani okoliczności, co do których miałby zeznawać, mimo że art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art 136 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 621 z późn. zm.; dalej: u.n.f.) wskazuje, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy). Tak skonstruowanego wniosku Banku, Komisja mogła nie uwzględnić (art. 136 k.p.a.). Natomiast dołączone do pisma z 10 grudnia 2018 r. dokumenty, w zamyśle Banku, miały potwierdzać jego argumenty z tego i wcześniejszych pism objętych wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisja na kanwie omawianych dokumentów nie wszczęła dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W pierwszym piśmie, wskazującym, że jest prowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające, tj. piśmie z 14 stycznia 2019 r. KNF bowiem dwoływał się do informacji zawartych w piśmie Spółdzielni [...] (dalej: [...]) z 31 grudnia 2018 r., uzyskanych 7 stycznia 2019 r. (data wpływu pisma do organu). Wobec tego, dopiero po upływie miesiąca od wpływu do KNF ostatniego pisma Banku, objętego jego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja zaczęła podejmować czynności, które można byłoby traktować jako prowadzone w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Sądu, już w tym okresie zaczęła się przewlekłość postępowania przed KNF. Z jednej strony należało mieć na uwadze art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. Pierwszy z ww. § mówi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z kolei § 2 doprecyzowuje, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. A § 3 jednoznacznie zakreśla termin załatwienia sprawy, mówiąc, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. dopuszcza możliwość niezałatwienia sprawy w terminie, przy czym o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Z drugiej strony, mający zastosowanie w sprawie art. 38 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2187 z późn. zm.; dalej: Pr.bank.) stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art. 34 ust. 1 (zezwolenie na utworzenie banku) i w art. 36 ust. 1 (na rozpoczęcie działalności przez bank) tracą moc, jeżeli w terminie roku od wydania zezwolenia na utworzenie banku nie rozpoczął on działalności. Zaznaczyć trzeba, że [...] listopada 2017 r. Komisja wydała decyzję zezwalającą na utworzenie [...] (doręczoną wnioskodawcy 29 listopada 2017 r.). W decyzji z[...] listopada 2018 r. odmawiającej wydania zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez [..] Komisja zajęła stanowisko (s. 5, 18), że decyzja o utworzeniu banku wygasa w rocznym terminie od wydania/doręczenia decyzji o utworzeniu [...] (czyli najpóźniej 30 listopada 2018 r.). Wobec takiego stanowiska KNF zrozumiały był "pośpiech" Spółki w złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ([...] listopada 2018 r.). Komisja, kierując się swoim poglądem przedstawionym w decyzji z [...] listopada 2018r. powinna była umorzyć postępowanie, czego nie uczyniła. Zresztą jednoznacznie wskazała, że odeszła od omawianego poglądu dopiero w decyzji "odwoławczej" z [...] maja 2019 r. (s. 23). Wydaje się, wobec braku decyzji KNF po 30 listopada 2018 r., będącej skutkiem prezentowanej wówczas wykładni art. 38 Pr.bank., Bank składał dalsze pisma, uzupełniające wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak już zaznaczono, zawierające polemikę ze stanowiskiem Komisji i przedstawiające dowody mające potwierdzić zasadność zarzutów. Zatem pisma te nie wymagały przeprowadzenia dodatkowego postępowania. Tak wynikałoby bowiem z pisma KNF z 21 grudnia 2018 r. informującego Spółkę o niezakończeniu postępowania w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. i przesunięciu tego terminu do 28 lutego 2019 r. Organ zawarł w nim, że przesunięcie terminu następuje "w związku z potrzebą analizy wniosków i dokumentów przekazywanych przez Bank w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym ponownego rozpatrzenia sprawy z decyzji KNF z dnia [...] listopada 2018 r. oraz potrzebą rozważenia jej aspektów formalnych". Pismo to zostało nadane w urzędzie pocztowym dopiero 24 grudnia 2018 r. (wydruk ze śledzenia przesyłek, k. -14-15 akt sąd.) czyli w dniu Wigilii Bożego Narodzenia, co oznaczało, że mogło być doręczone najwcześniej pod koniec roku 2018 r. i tak się stało, bo pierwsza próba doręczenia tego pisma nastąpiła 2 stycznia 2019 r. (tamże), co było istotne w kontekście poglądów KNF co możliwości wygaśnięcia decyzji zezwalającej na utworzenie banku, co czyniłoby bezprzedmiotowym starania Banku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na rozpoczęcie działalności przez [...]. W piśmie z 14 grudnia 2018 r. Bank nie zawarł wniosków, które wymagałyby czasochłonnych czynności, nawet, gdy wskutek rozpoznania wniosków trzeba było wydać postanowienia. Chodzi bowiem o wnioski o wyłączenie pracownicy UKNF- Dyrektor [...] –K. S. i członka KNF- Z. S.. Kwestia wyłączenia pracownicy UKNF- K. S. (załatwiona postanowieniem dopiero z [...] stycznia 2019 r.) nie budziła wątpliwości od momentu złożenia wniosku, gdyż pracownica ta była wyłączona od udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na mocy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. (brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji). Dlatego prawie miesięczny termin rozpatrywania tego wniosku był nieuzasadniony. Podobnie z wnioskiem o wyłączenie członka KNF- [...]Z. S.. Wnioskowi temu został przez organ nadany bieg dopiero 16 stycznia 2019 r., a załatwiony został postanowieniem KNF dopiero z [...] marca 2019 r. Tryb i długość tego postępowania były nieuzasadnione, zważywszy że przedstawiciel [...] stał się członkiem KNF od 15 grudnia 2018 r. Jednakże przedstawiciel [...], wprowadzony do KNF na mocy art. 5 ust. 5 u.n.f. (Członkowie Komisji, o których mowa w ust. 2 pkt 6-8, uczestniczą w posiedzeniach Komisji wyłącznie z głosem doradczym.) i art. 11 ust. 2 zd. pierwsze i drugie u.n.f. (Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej czterech osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji lub jego Zastępcy. Członkowie Komisji, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6-8, nie biorą udziału w głosowaniu ani nie są uwzględniani przy liczeniu kworum.) wprowadzonych na mocy art. 10 pkt 4 i 6 w zw. z art. 48 pkt 2 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. poz. 2243 z późn. zm.), nie stał się decyzyjnym członkiem Komisji, a tyko członkiem z głosem doradczym. Jego udział w pracach KNF w trakcie rozpatrywania wniosku Banku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podlegał więc badaniu w trybie art. 11 ust. 6a i 7 u.n.f. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a., odnoszącym się do członków organu kolegialnego biorących udział w podejmowaniu decyzji. Komisja, twierdząc, że nie prowadziła omawianego postępowania w przewlekły sposób, broniła się także tym, że Bank wystąpił 10 stycznia 2019 r. do Prokuratury Okręgowej w W. (zawiadomił o tym KNF 17 stycznia 2019 r.) z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez pracowników UKNF oraz z prośbą o przystąpienie Prokuratora do udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komisja w piśmie z 23 stycznia 2019 r., skierowanym do Prokuratury Okręgowej w W., podzieliła stanowisko [...] o celowości wstąpienia Prokuratora do postępowania. Prokurator Okręgowy do wspomnianych wniosków odniósł się w piśmie z 6 maja 2019 r. W tej kwestii wypowiedział się NSA w wyroku II GSK 496/20: " W tym zakresie za nieuargumentowane rzeczowo, a więc całkowicie dowolne, uznać należy stwierdzenie WSA, że jakoby słusznie "akcentuje organ, że trudno założyć, że organ nadzoru miał prowadzić postępowanie administracyjne w ten sposób, aby zniweczyć cel żądania Banku, tj. załatwić sprawę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tak szybko by uniemożliwić prokuratorowi wzięcie udziału w postępowaniu administracyjnym" i opinię tę należało uwzględnić. Ponadto, według art. 183 i nast. k.p.a., jest wyłączną kompetencją prokuratora wzięcie udziału w postępowaniu, Z drugiej zaś strony Komisja, na mocy art. 3 ust. 2 i art. 4 u.n.f., jest organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym czyli wyspecjalizowanym w tej dziedzinie i samodzielnie prowadzi postępowania jej przydzielone. Zauważyć należy, że omawiany wniosek Banku pojawił się, po przedłużeniu przez KNF terminu załatwienia sprawy do 28 lutego 2019 r. Komisja przy tym nie informowała Spółki, jaką wykładnią art. 38 Pr.bank. się kieruje. Opisane wnioski Banku i podjęte w ich wyniku czynności przez KNF nie wymagały tak długiego okresu czasu rozpoznania, jak to uczynił KNF. Mogły być załatwione niezwłocznie, w terminie przewidzianym przez art. 35 § 3 k.p.a. Jak już zaznaczono, Komisja w decyzji z [...] listopada 2018 r. zaprezentowała stanowisko, że decyzja o utworzeniu [...] wygaśnie w ciągu roku od jej wydania/doręczenia, co w realiach niniejszej sprawy powinno nastąpić niezwłocznie po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na rozpoczęcie przez [...] działalności. Jednak po wystąpieniu przez Bank z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wyglądało, że KNF nie podtrzymywał stanowiska w tym zakresie, ale Komisja nie wypowiedziała się w swoich pismach w tym temacie. Po uzupełnieniu przez [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pismem z 10 grudnia 2018 r., doszło w dniu 13 grudnia 2018 r. do spotkania przedstawicieli KNF i Banku (por. notatka ze spotkania). W trakcie tego spotkania Przewodniczący KNF "zastrzegł, że przedmiotem spotkania będzie ustalenie alternatywnych możliwości załatwienia sprawy utworzenia i rozpoczęcia działalności przez bank zrzeszający tworzony z inicjatywy obecnie 42 banków spółdzielczych.(...)Spotkanie w związku z tym nie obejmie zagadnień związanych z obecnie procedowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zezwolenia na rozpoczęcie działalności [...] S.A.". Przedstawiciele KNF podnieśli, że z końcem roku wygaśnie umowa zrzeszenia Banku (pkt 6 notatki). Zasugerowali też, że generalnie rozpatrzenie nowych wniosków i wydanie decyzji nie będzie możliwe przed końcem 2018 r., choć nie wykluczyli nawet zwołania nadzwyczajnego posiedzenia KNF, jeżeli zajdzie taka konieczność dla dobra banków (pkt 2 notatki). Takiej sugestii nie przedstawili co do wniosku Banku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z opisanej notatki wynikałoby więc, że KNF wskazała kolejny termin powodujący nieodwracalne skutki dla wniosku [...]. Analizując powyższe, zdaniem Sądu, w podejściu KNF do sprawy zezwolenia rozpoczęcie działalności przez BANK zauważalny był brak spójności między stanowiskiem organu co do skutków wniosku Banku, terminu zakończenia przedsięwzięcia mającego na celu utworzenie [...] (najpierw koniec listopada 2018r., potem koniec grudnia 2018 r.) a działaniami, które nie były ukierunkowane na zakończenie postępowania w terminie zakreślonym przez art. 35 § 3 k.p.a. (por. Komunikat KNF z 14 grudnia 2018 r.). Takie zachowanie organu naruszało wymóg z art. 8 § 1 k.p.a. (Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania). Organ w piśmie z 21 grudnia 2018 r. w nieuzasadniony sposób przedłużył postępowanie do 28 lutego 2019 r., a czynności zaczął podejmować 11 stycznia 2019 r. (dotyczące wyłączenia pracownika UKNF), a merytoryczne – 14 stycznia 2019 r. W ocenie Sądu, gdyby organ podjął czynności niezwłocznie, jak tego wymagał art. 12 k.p.a. (§ 1. Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.; § 2 Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.) i precyzujący tę zasadę art. 35 § 1 i 3 k.p.a., to zbędnym byłoby przesuwanie terminu załatwienia sprawy (jak to uczynił w piśmie z 21 grudnia 2018 r.), a już z pewnością o nie tak odległy (dwumiesięczny) termin. Dalsze czynności organu, zważywszy na charakter wniosku zmierzającego do rozpoczęcia działalności bankowej przez bank zrzeszający kilkadziesiąt banków spółdzielczych czyli wymagającego zarówno szczególnej wnikliwości, ale i szybkości postępowania (co chociażby narzucały terminy wynikające także z Prawa bankowego) czy oświadczenie [...] S.A w porozumieniu z Zarządem [...] z [...] listopada 2018 r., były zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza wtedy, gdyby Komisja załatwiła wniosek [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy niezwłocznie, w terminie wyznaczonym przez art. 35 § 3 k.p.a. Z uwagi na przedłużające się nadmiernie postępowanie odwoławcze, czynności KNF powielały czynności już przeprowadzone przed wydaniem decyzji z [...] listopada 2018 r. Dlatego, tym bardziej nie znajdowały uzasadnienia dalsze przesunięcia terminu załatwienia sprawy, najpierw do 9 kwietnia 2019 r. (pismo z 26 lutego 2019 r.), a następnie do 9 czerwca 2019 r. (pismo KNF z 5 kwietnia 2019 r.). Okazało się, że chociażby ostatni termin był nadmiernie wydłużony, skoro już [...] maja 2019 r. KNF wydała decyzję po rozpatrzeniu wniosku .[...] o ponowne rozpatrzenie sprawy. Porównując czynności Komisji przeprowadzone między [...] stycznia 2019 r. a [...] maja 2019 r. miały one charakter powtarzalny, ukierunkowane były na wykazanie aktywności KNF, ale zbędnej dla rozstrzygnięcia sprawy, co już dostrzegł Sąd kasacyjny w wyroku w sprawie II GSK 496/20. Wobec powyższego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że Komisja dopuściła się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. (pkt 2 sentencji). W niniejszym przypadku bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie Komisji do wydania w określonym terminie decyzji (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), skoro decyzja została już wydana [...] maja 2019 r. Zobowiązywanie organu w takich warunkach do wydania decyzji byłoby więc niecelowe i niewykonalne. Tym samym postępowanie należało umorzyć w części dotyczącej wyznaczenia organowi terminu do wydania decyzji (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Natomiast nie było podstaw do umorzenia całego postępowania, co wyraźnie stwierdził NSA w wyroku w sprawie II GSK 496/20. Jak wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając przewlekłość lub bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy przewlekłość lub bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane jest okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe kryteria stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Postępowanie trwało prawie sześć miesięcy, ale nie na tyle długo, aby mówić z tego powodu o rażącym naruszeniu prawa. Zresztą ostateczna wykładnia art. 38 Pr.bank. zaprezentowana przez KNF w decyzji z [...] maja 2019 r. nie pogorszyła sytuacji Banku. Z drugiej strony sama Spółka w licznych pismach nie dopatrywała się w działaniach/ich zaniechaniu Banku rażącej przewlekłości postępowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając poniesione przez Spółkę celowe koszty w łącznej kwocie 597 zł, na które składają się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) na mocy § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).