VI SAB/Wa 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Ministra Cyfryzacji w przedmiocie udostępnienia danych z centralnej ewidencji pojazdów 1. stwierdza, że Minister Cyfryzacji dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego K. G. z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie danych z centralnej ewidencji pojazdów oraz, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Cyfryzacji do udostępnienia danych z centralnej ewidencji pojazdów na podstawie wniosku skarżącego K. G. z dnia [...] lipca 2025 r.; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Cyfryzacji na rzecz skarżącego K. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 26 listopada 2025 r. K. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Cyfryzacji (dalej: "organ", "Minister", "MC") w sprawie wniosku o udostępnienie danych z centralnej ewidencji pojazdów z 23 lipca 2025 r. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że Minister pozostaje w bezczynności, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania, 4) zobowiązanie Ministra do załatwienia wniosku z 23 lipca 2025 r. w terminie 14 dni, 5) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "P.p.s.a."), 6) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że 23 lipca 2025 r. złożył przez platformę ePUAP wniosek o udostępnienie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów dotyczących pojazdu o numerze rejestracyjnym: [...] co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia (UPP). Organ nie udzielił odpowiedzi, nie rozpoznał wniosku, ani nie poinformował o przedłużeniu terminu, mimo że zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), sprawa powinna być załatwiona bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca. Skarżący dodał, że 30 sierpnia 2025 r. wniósł ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Ponaglenie zostało doręczone organowi, lecz organ do dnia wniesienia skargi nie podjął żadnych czynności, w szczególności: - nie przekazał ponaglenia organowi wyższego stopnia, - nie załatwił sprawy, - nie usunął stanu bezczynności. Zdaniem Skarżącego, upływ ponad czterech miesięcy od dnia złożenia wniosku stanowi zarówno bezczynność, jak i przewlekłość, przy czym sposób działania organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa z uwagi na całkowite zignorowanie zarówno wniosku, jak i ponaglenia. Jak wyjaśnił Skarżący, postępowanie dotyczy prostego, nieskomplikowanego udostępnienia danych z CEP. Przepisy nie przewidują żadnych szczególnych, dłuższych terminów dla tego rodzaju spraw, co czyni opieszałość organu jeszcze bardziej nieakceptowalną. Skarżący wniósł również na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a, o przeprowadzenie dowodu z: - wniosku z 23 lipce 2025 r., UPP wniosku, ponaglenia z 30 sierpnia 2025 r., UPO ponaglenia oraz dowodu z akt sprawy przekazanych przez MC. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o umorzenie postępowania, w zakresie wniosku Skarżącego dotyczącego zobowiązania MC do załatwienia wniosku z 23 lipca 2025 r. w terminie 14 dni, oraz oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Organ wyjaśnił, że: 1) 23 lipca 2025 r. do Ministra wpłynął za pośrednictwem ePUAP wniosek Skarżącego o udostępnienie danych o pojeździe, w tym danych właściciela pojazdu, 2) 30 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył do sprawy pismo o nazwie "ponaglenie". Ponaglenie wpłynęło w postaci papierowej i zostało dołączone do prowadzonych dla sprawy w formie elektronicznej akt sprawy w formie odwzorowanej cyfrowo. 3) 26 listopada 2025 r. do Ministra wpłynęła za pośrednictwem ePUAP skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie, 4) 27 listopada 2025 r. do Skarżącego zostało skierowane za pośrednictwem ePUAP wezwanie do uzupełnienia braków, 5) 3 grudnia 2025 r. wpłynęła odpowiedź na wezwanie Skarżącego w postaci papierowej. Odpowiedź na wezwanie została dołączona do prowadzonych dla sprawy w formie elektronicznej akt sprawy w formie odwzorowanej cyfrowo, 6) 23 grudnia 2025 r. udostępniono Skarżącemu żądane dane. Odnośnie wniosku o odrzucenie skargi organ wyjaśnił, że złożony przez Skarżącego wniosek o udostępnienie danych uzasadniono istnieniem interesu prawnego w pozyskaniu danych tj. wskazano na okoliczności zawarcia umów pożyczki i zastawu zwykłego oraz potrzebę weryfikacji aktualnego właściciela pojazdu oraz potwierdzenia prawa dłużnika do rozporządzania rzeczą będącą przedmiotem zastawu ustanowionego na potrzeby umowy pożyczki zawartej w 2024 r. Do wniosku dołączono umowę pożyczki oraz umowę zastawu. Wskazane we wniosku uzasadnienie i okoliczności wraz z załączonymi do niego załącznikami budziły szereg wątpliwości organu, w tym w świetle art. 306 i następnych Kodeksu cywilnego. Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia danych osobowych z centralnej ewidencji pojazdów, której Minister jest administratorem. Podstawę prawną udostępnienia danych stanowi art. 80cd ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stosownie do którego Minister Cyfryzacji może udostępnić dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w art. 80c-80cc tejże ustawy, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój interes prawny. Organ podkreślił, że z treści cyt. przepisu jednoznacznie wynika, że pozyskanie danych na jego podstawie ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny. Po stronie wnioskodawcy leży zatem wykazanie oraz udokumentowanie interesu prawnego, jeżeli chce uzyskać dane z centralnej ewidencji pojazdów. Zatem na gruncie tych przepisów informacje z centralnej ewidencji pojazdów można udostępnić osobie fizycznej, jeżeli wykaże, że ma ona interes prawny. Organ dodał, że w przypadku tego typu spraw MC musi skrupulatnie analizować wnioski o udostępnienie danych, aby sprawdzić, czy zaszły wszystkie przesłanki udostępnienia danych. Stanowi to zabezpieczenie przed udostępnieniem danych osobowych podmiotom nieuprawnionym. Tymczasem Skarżący wniósł pismo pod nazwą "ponaglenie" po miesiącu od dnia wniesienia wniosku o udostępnienie danych. Organ wskazał, że uprzednie, prawidłowe złożenie ponaglenia jest warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie nie doszło do prawidłowego wniesienia ponaglenia, gdyż Skarżący pospieszył się z formułowaniem ponaglenia. W momencie formułowania pisma pod nazwą "ponaglenie" jeszcze nie przysługiwało mu prawo do złożenia takowego środka prawnego. Tym samym pismo o nazwie "ponaglenie", nie można uznać za ponaglenie w rozumieniu art. 37 K.p.a. Tym samym w ocenie organu Skarżący nie dopełnił skutecznie warunku dopuszczalności wniesienia skargi określonego w art. 53 § 2b P.p.s.a. Dlatego MC pozostawił ponaglenie bez rozpoznania na podstawie art 37 § 3a K.p.a., a sąd mając na względzie okoliczności przedmiotowej sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. winien, zdaniem MC, odrzucić niniejszą skargę, jako niedopuszczalną. Organ wskazał następnie, że 23 grudnia 2025 r. udostępnił Skarżącemu żądane dane, a zatem sprawa została przez Ministra zakończona czynnością materialno-techniczną i brak jest uzasadnienia do zobowiązywania MC do załatwienia sprawy, której dotyczy złożona przez Skarżącego skarga. Organ podniósł również, że skarga na bezczynność organu może być uwzględniona, jeżeli brak jest aktywności organu w danej sprawie. Zdaniem organu, konieczne jest poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku organu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do organu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu. Organ podkreślił, że wniosek Skarżącego czekał na rozpatrzenie w kolejce spraw. Nie było jednak tak, że wniosek Skarżącego został z jakiejkolwiek przyczyny zignorowany. W tym czasie organ załatwiał inne sprawy, do których załatwienia w świetle prawa był zobligowany wcześniej, niż względem wniosku Skarżącego. Organ też wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie działanie MC nie wynikało ze złej woli, czy rażącego niedbalstwa. Ponadto Minister, jak zaznaczył, sprawę załatwił, a więc nie istnieje obawa, że bez nałożenia grzywny Minister jej nie załatwi. Skarżący, pismem z 18 lutego 2026 r., udzielił repliki na odpowiedź na skargę organu, MC natomiast pismem z 18 marca 2026 r. udzielił odpowiedzi na replikę Skarżącego. Strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska odnosząc się wzajemnie do podnoszonych argumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga jest częściowo zasadna. W niniejszej sprawie Skarżący zarzucił MC bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wniosku o udostępnienie danych z centralnej ewidencji pojazdów dotyczących pojazdu o wskazanym numerze rejestracyjnym. Przedmiotowa skarga jest dopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 53 § 2b P.p.s.a.. Jak wynika z wyjaśnień organu oraz Skarżącego, a także z akt administracyjnych sprawy, Skarżący 23 lipca 2025 r. wniósł za pośrednictwem ePUAP wniosek o udostępnienie danych o pojeździe, w tym danych właściciela pojazdu, natomiast 30 sierpnia 2025 r. złożył ponaglenie. Terminy załatwienia sprawy administracyjnej unormował ustawodawca w art. 35 K.p.a. chyba, że ustawodawca uregulował inne terminy w przepisach szczególnych, jak wynika z art. 35 § 4 K.p.a. Zgodnie zatem z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Jak wynika z art. 35 § 2 K.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z art. 35 § 3 Kp.a. wynika natomiast, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ponadto, zgodnie z art. 35 § 3a Kp.a., załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Do terminów określonych w powyższych przepisach nie wlicza się – jak stanowi art. 35 § 5 Kp.a. – terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285, 1860 i 2699), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl art. 36 § 1 i § 2 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Z art. 37 § 1 K.p.a. wynika, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Analizując treść powyższych przepisów w szczególności art. 35 § 2 i § 3 K.p.a., należy zauważyć, że zasadą jest, że sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, powinny być załatwiane niezwłocznie, załatwienie sprawy wymagającej natomiast postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca. Wyjątkiem jest zatem możliwość załatwienia sprawy w ciągu dwóch miesięcy, odnoszącym się do sprawy szczególnie skomplikowanej. Skarżący prawidłowo po upływie miesiąca wniósł ponaglenie, ponieważ organ w żaden sposób nie zareagował na wniosek Skarżącego z 23 lipca 2025 r. Skarżący zatem nie miał, żadnych podstaw do przyjęcia, że jego sprawa jest szczególnie skomplikowana, miał natomiast podstawy do przyjęcia, że organ nie podejmuje żadnych czynności w Jego sprawie. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że rozpoznanie wniosku Skarżącego wymagało jedynie analizy danych, którymi rozporządza MC, co kwalifikuje sprawę do niezwłocznego rozpoznania. Nie można zgodzić się z organem, że analiza interesu prawnego Skarżącego stanowi materię szczególnie skomplikowaną, nawet jeżeli wymagało to wezwania Skarżącego do dodatkowych wyjaśnień, czy też przedłożenia dodatkowych dokumentów. Wskazania wymaga, że również działanie organu potwierdza, że rozpoznanie wniosku Skarżącego, nie wymagało szczególnie długiego czasu. Jak sam organ wyjaśnił, po wpłynięciu 26 listopada 2025 r., do organu skargi Skarżącego kierowanej do tut. Sądu, następnego dnia – 27 listopada 2025 r., organ skierował za pośrednictwem ePUAP wezwanie do uzupełnienia braków. 3 grudnia 2025 r. wpłynęła odpowiedź Skarżącego na wezwanie organu i 23 grudnia 2025 r. organ udostępnił Skarżącemu żądane dane. W tym stanie rzeczy, jak zostało to już stwierdzone, przedmiotowa skarga Skarżącego jest dopuszczalna. W świetle art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., przez pojęcie "bezczynności" należy rozumieć sytuację, w której organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym przez siebie na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. Jak wynika natomiast z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., przewlekłością jest stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, a więc fakt, że od momentu wpływu do organu wniosku z 23 lipca 2025 r., do 27 grudnia 2025 r., a więc przez okres pięciu miesięcy, Minister nie podjął w sprawie żadnej czynności, w tym nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy, w przedmiotowej sprawie organ pozostawał w bezczynności, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku. Rozważając, czy bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, należy zauważyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; publ. CBOSA). W ocenie Sądu takiego rodzaj bezczynności, polegającego na znacznym i niezaprzeczalnym przekroczeniu terminu załatwienia sprawy, wynoszącym pięć miesięcy, baz żadnych czynności, w tym bez wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy, pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, dopuścił się organ. Podkreślenia wymaga, że organ nawet w odpowiedzi na skargę nie wyjaśnił i nie uzasadnił, swojego twierdzenia, że wniosek Skarżącego czekał na rozpatrzenie w kolejce spraw i że nie było tak, że wniosek Skarżącego został z jakiejkolwiek przyczyny zignorowany. Oszczędność wyjaśnień organu nie daje również Sądowi szansy, na inną ocenę niedotrzymania przez organ terminu załatwienia sprawy Skarżącego, niż uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., również w pkt 1 sentencji wyroku. Ponieważ organ w odpowiedzi na skargę poinformował Sąd o załatwieniu wniosku Skarżącego poprzez udostępnienie Skarżącemu 23 grudnia 2025 r., żądanych danych, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w pkt 2 sentencji wyroku, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania MC do rozpoznania wniosku Skarżącego. Jak wynika z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pkt 3 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., w zakresie wymierzenia organowi grzywny, uznając, że brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku Skarżącego w tym zakresie. Tego rodzaju dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji, aktu czy czynności, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, organ bowiem wyjaśnił, że jego działanie nie wynikało ze złej woli, czy rażącego niedbalstwa, a ponadto organ sprawę załatwił, a więc nie istnieje obawa, że bez nałożenia grzywny Minister jej nie załatwi. Oddalenie skargi w pkt 3 sentencji wyroku, obejmuje również wniosek Skarżącego o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania, w związku z faktem, iż niezałatwienie w ustawowym terminie sprawy Skarżącego, miało miejsce w warunkach bezczynności organu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu w pkt 2 sentencji wyroku. O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., obejmującym wniosek skargi o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania oraz o wymierzenie organowi grzywny, Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, Sąd orzekł, na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Zasądzona kwota obejmuje zwrot: wynagrodzenia reprezentującego Skarżącego pełnomocnika – 480 zł, uiszczonej opłaty od skargi – 100 zł oraz uiszczonej opłaty skarbowej – 17 zł (pkt 4 sentencji wyroku). Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art.119 pkt 4 P.p.s.a.