VI SAB/Wa 117/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko komornika sądowego postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 27 listopada 2024 r. A. S. (dalej: "Skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości (dalej: "Organ") w przedmiocie stwierdzenia utraty mocy powołania na stanowisko komornika sądowego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o odrzucenie skargi. Organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że pismo Skarżącej z dnia 19 listopada 2024 r. zatytułowane "wniosek" nie spełnia wymogów ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., co stanowi warunek konieczny do złożenia skargi na bezczynność organu. Organ wskazał, iż sama Skarżąca podała, że do Ministra Sprawiedliwości złożyła "wniosek o zbadanie wystąpienia przesłanek z art. 15 u.k.s. uzasadniających utratę mocy powołania I.K. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. po R. D.". Organ, abstrahując od oznaczenia pisma, wyjaśnił, że z jego treści nie wynikało żądanie podjęcia niezwłocznych czynności, których zaniechanie godziłoby w słuszny interes Skarżącej. Organ zauważył, że w treści samej skargi Skarżąca stwierdziła, że złożyła do Ministra Sprawiedliwości "wniosek o zbadanie wystąpienia przesłanek z art. 15 u.k.s.", po czym dopiero później dodała, że powyższe pismo stanowiło ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. oraz 53 § 2b p.p.s.a. Organ wskazał, że skoro był to wniosek o zbadanie przesłanek, czyli pismo sygnalizujące wystąpienie (w ocenie Skarżącej) jakiegoś problemu, to nie sposób uznać tego wniosku za pismo związane z przewlekłością czy też bezczynnością Organu. Zdaniem Organu nie można było zatem przyjąć - jak twierdzi Skarżąca - że Organ przekroczył termin do rozpatrzenia pisma, które nie stanowiło ponaglenia. Niezależnie jednak od powyższego Organ wskazał, iż odpowiedział na wniosek Skarżącej pismem z dnia 27 listopada 2024 r, stanowiącym załącznik do odpowiedzi na skargę. W ocenie Organu podkreślenie przez Skarżącą, że złożone przez nią pismo było ponagleniem miało na celu jedynie zabezpieczenie się przed odrzuceniem skargi, zaś w stosunku do Organu, celowe wprowadzenie w błąd. W opinii Organu Skarżąca nie wykorzystała przysługującego jej w ramach procedury administracyjnej środka prawnego zmierzającego do zwalczania bezczynności lub przewlekłości, tj. w trakcie postępowania nie złożyła ponaglenia z art. 37 k.p.a. Według Organu w sprawie zatem zaszły przesłanki do odrzucenia skargi z uwagi na niezrealizowanie obowiązku wcześniejszego wyczerpania przysługujących Skarżącej środków zaskarżenia (art. 52 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie zaś do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Zauważyć należy, że w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której Skarżącej nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a. W niniejszej sprawie Skarżąca przed złożeniem skargi nie wniosła ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Jak podała sama Skarżąca, do Ministra Sprawiedliwości złożyła "wniosek o zbadanie wystąpienia przesłanek z art. 15 u.k.s. uzasadniających utratę mocy powołania I. K.na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. po R. D.". Z treści przedmiotowego pisma nie wynikało jednoznacznie żądanie podjęcia niezwłocznych czynności, których zaniechanie godziłoby w słuszny interes Skarżącej. Organ zatem słusznie zauważył, że skoro był to wniosek o zbadanie przesłanek, czyli pismo sygnalizujące wystąpienie (w ocenie Skarżącej) jakiegoś problemu, to nie sposób uznać tego wniosku za pismo związane z przewlekłością czy też bezczynnością Organu. Wniesienie skargi na bezczynność, bez wyczerpania trybu o którym mowa w art. 37 k.p.a. skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe względy, Sąd uznał, że Skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.