VI SAB/Wa 113/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia odrzucić skargę

Pismem z 20 października 2022 r. K. B. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia z 24 kwietnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W tej sprawie Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej zwanej "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają więc postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4 i 4a ppsa w tym sensie, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności w nich wskazanych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2206/22 – treść tego, jak i dalej powołanych postanowień jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Innymi słowy, skargę na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, można wnieść co do takiego aspektu działalności organu administracji publicznej, który powinien zostać rozstrzygnięty decyzją administracyjną (o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), postanowieniem, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie albo rozstrzygającym sprawę co do istoty (o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa), postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 ppsa), innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które nie zostały podjęte w postępowaniu administracyjnym (o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Skarżona w tej sprawie bezczynność dotyczy nierozpoznania przez Komendanta Głównego Policji złożonego przez Skarżącego ponaglenia. Należy wskazać, że na skutek wniesienia ponaglenia organ pozostający w bezczynności lub prowadzący postępowanie w sposób przewlekły jest zobowiązany wydać postanowienie, o czym stanowi art. 37 § 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej zwanej "kpa"). Wobec tego, dopuszczalność skargi na bezczynność w wydaniu postanowienia rozpoznającego ponaglenie musi być analizowana przez pryzmat art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, a więc tego, czy na takie postanowienie służy zażalenie albo czy kończy ono postępowanie albo rozstrzyga sprawę co do istoty. W ocenie Sądu, postanowienie, o którym mowa w art. 37 § 6 kpa, nie jest żadnym z postanowień wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Wobec tego nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu w wydaniu postanowienia w przedmiocie rozpoznania ponaglenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 grudnia 2014 r. o sygn. akt II OSK 3177/14; 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 866/19; z 7 września 2021 r. o sygn. akt I OSK 811/19). Z tego powodu Sąd uznał, że skarga Skarżącego złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Z przepisu tego wynika, że sąd ma obowiązek odrzucić skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5a ppsa) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tej sprawie tą "inną przyczyną" jest okoliczność, że skarga na bezczynność nie została złożona w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę Skarżącego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.