VI SAB/Wa 102/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie czasowego wycofania pojazdu z ruchu postanawia odrzucić skargę.

W dniu 8 lipca 2022 r. P. D. (dalej zwany "Skarżącym"), wniósł skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] marca 2022 r. o czasowe (do 15 września 2022 r.) wycofanie z ruchu pojazdu o nr rej. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że po złożeniu wspomnianego wniosku Starosta [...] wydał decyzję z [...] marca 2022 r., rozpoznając w niej jednak ponownie wniosek Skarżącego złożony 17 września 2021 r. Skarżący dodał, że 18 maja 2022 r. złożył ponaglenie na podstawie art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej zwanej "kpa"), jednakże postanowieniem z 9 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało to ponaglenie za nieuzasadnione. Zdaniem Skarżącego, jego wniosek z [...] marca 2022 r. pozostał zatem nierozpoznany. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że nie dopuścił się bezczynności, gdyż po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z [...] marca 2022 r. została wydana decyzja z [...] marca 2022 r. o czasowym wycofaniu przedmiotowego pojazdu z ruchu do 15 września 2022 r. Decyzja ta została wydana w terminie, o którym mowa w art. 35 kpa, a zatem nie sposób uznać, że organ pozostawał w bezczynności bądź przewlekle prowadził postępowanie w sprawie. Starosta [...] stwierdził, że wniosek z [...] marca 2022 r. jest kontynuacją wniosku Skarżącego z [...] września 2021 r., wobec czego przedłużono okres czasowego wycofania z ruchu przedmiotowego pojazdu o kolejne miesiące wskazane we wniosku z [...] marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Badanie to polega na ocenie, czy spełnione zostały warunki prawidłowego zaskarżenia. Takim zasadniczym warunkiem jest istnienie przedmiotu zaskarżenia. W ocenie Sądu, skarga Skarżącego złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"). Z przepisu tego wynika, że sąd ma obowiązek odrzucić skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5a ppsa) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tej sprawie tą "inną przyczyną" jest okoliczność, że w momencie wnoszenia skargi nie istniał jej przedmiot, czyli bezczynność Starosty [...] w sprawie rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] marca 2022 r. o czasowe wycofanie z ruchu pojazdu o nr rej. [...]. Z akt administracyjnych wynika, że [...] marca 2022 r. Starosta [...] wydał decyzję, mocą której wydłużył okres czasowego wycofania wspomnianego pojazdu z ruchu do dnia wskazanego we wniosku Skarżącego z [...] marca 2022 r. Sekwencja czasowa między złożeniem wskazanego wniosku a wydaniem tej decyzji i jej treścią jednoznacznie wskazuje, że podjęcie tego rozstrzygnięcia przez Starostę [...] nastąpiło w wyniku rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] marca 2022 r., nawet jeśli organ w sentencji decyzji wadliwie wskazał, że rozpoznawał wniosek Skarżącego z 17 września 2021 r. Sądowi z urzędu (to jest z akt administracyjnych zawisłej przed Sądem sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 2152/22) znana jest okoliczność, że Skarżący złożył odwołanie od decyzji Starosty [...] z [...] marca 2022 r. Po rozpoznaniu tegoż odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z [...] czerwca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję z [...] marca 2022 r. W uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało m.in., że rozstrzygnięcie Starosty [...] jest w szczególności zgodne z żądaniem Skarżącego zawartym we wniosku z [...] marca 2022 r. Oznacza to, że decyzje organów obu instancji zostały wydane wskutek rozpoznania wniosku z [...] marca 2022 r. Mając na uwadze powyższe informacje, Sąd stwierdził, że w dniu złożenia przez Skarżącego skargi na bezczynność Starosty [...] (8 lipca 2022 r.) sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącego z [...] marca 2022 r. była już zakończona ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2022 r. W takiej sytuacji skarga na bezczynność była bezprzedmiotowa w momencie jej składania, a zatem niedopuszczalna. Celem skargi na bezczynność (jako instytucji prawnej) jest bowiem doprowadzenie do nakazania przez sąd administracyjny organowi administracji, aby rozstrzygnął sprawę w określonym terminie. W tej sprawie cel ten nie mógłby zostać osiągnięty, bo organy administracji rozstrzygnęły sprawę ostateczną decyzją przed wniesieniem skargi na bezczynność. Powyższa konkluzja wynika również z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2022 r. (sygn. akt II OPS 5/19), zgodnie z którą "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.". Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko wyrażone w tej uchwale. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę Skarżącego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.