VI SA/Wa 982/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w sprawie ze skargi N. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...]

Pismem z [...] kwietnia 2017 r. N. S.A. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca" lub "spółka") wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu dostosowania prowadzenia hurtowni farmaceutycznej do wymagań określonych w ustawie Prawo farmaceutyczne (dotyczy hurtowni położonej w [...] ul. [...]). W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca wskazała, że hurtownia ta, jest największym tego typu centrum logistycznym w Polsce, zaopatrującym w leki apteki z całego kraju. Wykonanie decyzji dostosowawczej doprowadzi do szkód finansowych dla Spółki, ale także do trudnych do odwrócenia skutków społecznych poprzez zmniejszenie dostępności leków dla pacjentów w aptekach. Podkreśliła, że hurtownia działa zgodnie z obowiązkiem zapewnienia nieprzerwanego zaspokajania zapotrzebowania podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego produktami leczniczymi, w tym produktami refundowanymi, a likwidacja systemu reglamentacji w danej hurtowni z dużym prawdopodobieństwem negatywnie wpłynie na możliwość nieprzerwanego zaspokajania istniejącego zapotrzebowania na produkty lecznicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis, zgodnie z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero więc, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżącego, sąd nie może wpierw wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1835/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej nie może być uwzględniony z tego względu, że nie wniosła ona o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...]. Wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęto wyłącznie decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], a więc decyzję wydaną przez organ I instancji. Mając powyższe na uwadze, wskazać również należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 804/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, takiego przymiotu wykonalności oczywiście nie ma, w związku z czym i tak wniesienie przez skarżącą ew. wniosku o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r., nie skutkowałoby możliwością wydania przez Sąd postanowienia wstrzymującego ich wykonanie. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.