VI SA/Wa 961/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 października 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Z. J. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Organ odwoławczy") w W. z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania Z. J. (dalej również: "Skarżący", "Strona") została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta m.st. Warszawy (dalej: "Prezydent", "Organ I instancji") z dnia [...]grudnia 2023 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za przejazd po drodze publicznej (ul. [...]), w rejonie ul. [...]w [...] pojazdem nienormatywnym (samochodem ciężarowym marki [...] o nr rej. [...]) w dniu [...] lipca 2023 r., bez zezwolenia (dalej: "zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzją została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm., dalej: "p.r.d."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2023 r. Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Firma [...], realizował transport drogowy rzeczy, samochodem ciężarowym marki [...] o nr rej. [...] (dalej: "pojazd") Pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze ul. [...] w rejonie ul. [...], na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku osi 11 500 kg w związku z podejrzeniem przekroczeniem dopuszczalnych parametrów wagowych. Pojazd przewoził piach, umieszczony w skrzyni załadowczej samochodu ciężarowego. Transport odbywał się z miejscowości W. do miejscowości [...]. Załadunku dokonała Firma [...]. Informacja na temat pochodzenia ładunku i miejsca pochodzenia została uzyskana od kierowcy. Pojazd został poddany ważeniu parą wag przenośnych do pomiarów statycznych i dynamicznych typu [...]na stanowisku kontrolnym przy ul. [...]. Na stanowisku kontrolnym zmierzono wymiary i wagę pojazdu oraz naciski na poszczególne osie. Stanowisko ważenia zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę jako przystosowane do pomiarów mas i nacisków pojazdów. Pomiarów pojazdu dokonano przy użyciu sprzętu pomiarowego posiadającego aktualne świadectwa legalizacji. Osobę kontrolowaną uprzedzono o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu oraz okazano jej dokumentację dotyczącą stanowiska ważenia oraz użytych narzędzi pomiarowych. Na jej wniosek dokonano powtórnego ważenia. W sprawie (przyjęto) posłużono się niższymi ustalonymi parametrami wskazywanymi przez urządzenia pomiarowe podczas kontroli. Ujawniono przekroczenie następujących norm: • rzeczywista masa całkowita pojazdu - wartość dopuszczalna 34 000 kg - wartość zmierzona 39 900 kg - przekroczenie 5900 kg, a w % 17,30; • oś trzecia - wartość dopuszczalna 11 500 kg - wartość zmierzona 12 500 kg - przekroczenie 1000 kg, a w % 8,7; • oś czwarta - wartość dopuszczalna 11 500 kg – wartość zmierzona 12 250 kg – przekroczenie 750 kg, a w % 6,5. Powyższe wyniki ważenia pojazdu z ładunkiem uwzględniają wskazane przez producenta wagi w instrukcji wag możliwe błędy pomiarowe. Po dokonanej kontroli ustalono, że parametry wymiarowo - wagowe kontrolowanego pojazdu spełniają warunki określone w załączniku nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, dla uzyskania zezwolenia w kategorii V. Pojazd tego zezwolenia nie posiadał. Pojazd nie posiadał żadnych zezwoleń. Kierowca kontrolowanego pojazdu odmówił podpisania protokołu kontroli. Prezydent po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, z uwagi na przekroczenie nacisku osi trzeciej w kontrolowanym pojeździe o 8,7 %, przekroczenie nacisku osi czwartej w kontrolowanym pojeździe o 6,5 % oraz przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu o 17,3% oraz naruszenie zakazu przewozu ładunków podzielnych, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d. Od decyzji Organu I instancji Skarżący wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zakwestionował pomiary wykonane przez Organ I instancji, w tym w zakresie prawidłowości wykonanych pomiarów, a także wskazał na uszkodzenie płyty fundamentowej i brak okazania przez kontrolerów certyfikatu odbycia przeszkolenia usługi wag typu WWS. SKO w W. po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Organ odwoławczy przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny wskazując, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu był pomiar dokonany w toku kontroli drogowej za pomocą zalegalizowanych urządzeń pomiarowych (dokumentacja wykazująca dopuszczalność użytych urządzeń znajduje się w aktach sprawy - jak wynika z treści protokołu kontrolnego przedstawiona była kierowcy w dniu przeprowadzania kontroli). Jak wynika z protokołu kontroli oraz z akt sprawy, urządzenia pomiarowe miały wymagane świadectwa legalizacji, które jako dokumenty urzędowe potwierdzają prawidłowość i rzetelność ich wskazań. Odnośnie miejsca ważenia pojazdu, Organ odwoławczy wskazał, że miejsce do kontroli zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę jako stanowisko przystosowane do pomiarów nacisków mas i nacisków osi pojazdów. Pomiarów nacisków osi i masy całkowitej dokonano przy użyciu pary wad przenośnych do pomiarów statycznych i dynamicznych typu [...]. Podczas wykonywania pomiarów ważenie przeprowadzono zgodnie z instrukcją obsługi wag. Kierującemu. SKO w W. wskazało, że konsekwencją naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w świetle art. 140ab ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym - za przejazd pojazdem nienormatywnym, jest kara pieniężna, jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział bowiem odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną, polegającą na zastosowaniu kary, jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Z rozstrzygnięciem SKO w W. nie zgodził się Skarżący wnosząc do WSA w W. skargę na decyzje z dnia [...] stycznia 2025 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady zaufania do władzy publicznej i kierowania się zasadą proporcjonalności, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału i swobody jego oceny oraz zasada rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, niebudzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjną, 2) art. 140aa ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i ust. 2 p.r.d. poprzez nałożenie na stronę surowej kary pieniężnej za stwierdzone w trakcie kontroli, 3) art. 85 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także uznanie za dowód protokołu kontroli drogowej, który nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli drogowej, 4) naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że jak wskazano w § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych w zależności od odchylenia dopuszczalnego każdego obciążenia osi od skorygowanego obciążenia osi i statycznego obciążenia osi pojazdu dwuosiowego rozróżnia się cztery klasy dokładności wag, przy pomiarze obciążenia osi, oznaczane jako A, B, C i D. Zgodnie zaś z § 20 ust. 2 powołanego rozporządzenia, odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Przepisy prawa przewidują zatem odpowiednie klasyfikowanie danej wagi, w zależności od tego jak bardzo zbliżone do rzeczywistego są jej wskazania. W ocenie Skarżącego, nieuwzględnienie przez organy możliwych błędów pomiarowych stanowi istotne naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. Organy obu instancji nie pochyliły się w dostatecznym stopniu nad interesem skarżącego, przyjmując automatycznie prymat słusznego interesu społecznego. Skarżący przywołał również wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. sygn. C-127/17, w którym orzekł: "Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53". Skarżący wskazał również, że w sprawie doszło do przedawnienia, bowiem ujawnienie stwierdzonych naruszeń miało miejsce w dniu [...] czerwca 2021 r., tj. w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej, której ustalenia zostały opisane w sporządzonym w tym samym dniu protokole. Dwuletni okres przedawnienia karania w rozpatrywanym przypadku upływał zatem z dniem 28 czerwca 2023 r. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w świetle której "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat". W rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna została wydana po upływie dwuletniego terminu. Skarżący zanegował również ustalenia protokołu kontroli podnosząc, że Organ zapomina, iż pracownik nie jest przedstawicielem tudzież pełnomocnikiem firmy. Strona wskazała również, że organ administracji zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem Tym samym, organy rozpatrujące niniejszą sprawę winny były podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podkreślił, że do nałożenia kary pieniężnej nie wystarcza ustalenie stanu obiektywnej bezprawności, rozumianego jako naruszenie powszechnie obowiązujących norm prawnych. Konieczne jest jeszcze wykazanie, że kontrolowany podmiot owo naruszenie mógł przewidzieć. SKO w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie wyjaśnieniu podlegało, czy postępowanie poprzedzające nałożenie kary pieniężnej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz czy Organ odwoławczy prawidłowo zastosował przesłanki odpowiedzialności Skarżącego. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasady: prawdy obiektywnej, oficjalności, ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału dowodowego. Ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. Obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, niebudzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Jak wynika z akt administracyjnych w rozpoznawanej sprawie ustalenie masy całkowitej pojazdu oraz nacisku osi wymagało skorzystania z profesjonalnego sprzętu – wagi przeznaczonej do ważenia pojazdów i spełniającej wymagania stawiane przez przepisy metrologiczne. Wskazane przymioty urządzenia pomiarowego powinny jednoznacznie wynikać z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Takim legalnym dowodem w tym zakresie powinna być instrukcja przyrządu do pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu, tj. użytej w trakcie kontroli przenośnej wagi do pomiarów dynamicznej i statycznej [...]nr seryjny [...], świadectwa potwierdzającego legalizację przedmiotowej wagi (pierwotnej lub wtórnej). Dopełnieniem materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawy winien być sporządzony przez uprawnionego geodetę dokument potwierdzający spełnienie przez stanowisko wagowe wymagań wynikających z przepisów prawa, w szczególności z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). W niniejszej sprawie kluczowym problemem spornym jest to, czy zważenie pojazdu zostało dokonane w prawidłowy sposób, z wykorzystaniem urządzeń (wagi) posiadającej ważną legalizację, a nadto miejsce ważenia spełniało (na dzień kontroli) wymagania potwierdzone stosownym dokumentem. W aktach niniejszej sprawy takich dokumentów jest brak. Brak jest również instrukcji użytkowania wagi. Sąd dostrzega, że w aktach administracyjnych sprawy (k. 8) znajduje się ksero wydruku z wagi [...]. Niemniej jednak nie sposób stwierdzić, że przedmiotowy wydruk pochodzi z wagi użytej do pomiarów. W szczególności, gdy w aktach brak jest świadectwa legalizacji użytej wagi. Dodatkowo w protokole kontroli (k. 11v akt administracyjnych) wskazany został wprost numer seryjny wagi: [...]. Kolejną istotną kwestią, na którą zwraca uwagę Strona, jest stanowisko do pomiarów, a konkretnie brak w aktach sprawy opinii uprawnionego geodety, który potwierdził jego zgodność z przepisami prawa. Jest to o tyle istotne, bowiem Skarżący zakwestionował jego zdatność do wykonywania pomiarów (ważenia pojazdów), z uwagi na pęknięcie płyty fundamentowej (vide: odwołanie od decyzji Prezydenta – k. 23 – 25). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stoi na stanowisku, że posługiwanie się specjalistycznym sprzętem, jego używaniem w miejscach do tego wyznaczonych nie zwalnia organu z dbałości o rzetelne przeprowadzenie czynności pomiarowych. Tylko bowiem takie postępowanie pomiarowe, które spełnia wymagania stawiane przez instrukcję urządzenia, potwierdzone świadectwem legalizacji oraz w miejscu legitymującym się stosowna opinią uprawnionego geodety można uznać za wiarygodne. W innym przypadku można powziąć wątpliwość co do tego, czy uzyskany wynik jest prawidłowy, a więc czy waga pracuje w warunkach pozwalających na spełnienie poziomu wiarygodności pomiaru. Analiza akt administracyjnych i zebranego materiału dowodowego, wbrew stanowisku SKO w [...] nie daje podstaw do pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Wynika to przede wszystkim z braku w aktach administracyjnych instrukcji użytkowania wagi, świadectwa potwierdzającego legalizacje użytej wagi oraz opinii uprawnionego geodety zatwierdzającej stanowisko do wykonywania pomiarów przy ul. [...]. Sąd nie kwestionuje stanowiska SKO w [...], dotyczącego wagi dowodowej protokołu kontroli. nie budzi wątpliwości, że protokół kontroli, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, stanowi dowód urzędowy w rozumieniu 76 § 1 k.p.a. Niemniej jednak, szczególna moc dowodowa protokołu kontroli nie zwalnia organu od rzetelnego przeprowadzenia postępowania, w tym udokumentowania istotnych okoliczności, które mają wpływ na zaistnienie dla Strony negatywnych konsekwencji (tu: nałożenia kary pieniężnej). Podkreślić bowiem należy, że w przypadku, gdy wysokość kary pieniężnej za przeładowanie pojazdu jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnić niebudzącą wątpliwości rzetelność ważenia. Protokół ważenia i załączniki do tego protokołu dokumentujące prawidłowość procesu ważenia (legalizacja użytych wag, protokół pomiaru miejsca ważenia, opis sposobu ważenia zgodny z instrukcją wag) są dokumentami, mającymi podstawowe znaczenie dowodowe, a podpisanie protokołu ważenia przez kierowcę nie zwalnia z ich zgromadzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1449/14 – dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brakująca instrukcja użycia wag do procesu spornego ważenia, świadectwo legalizacji wagi oraz dokument zatwierdzony przez uprawnionego geodetę, potwierdzający zgodność miejsca wrażania pojazdu z normami prawa powinny być dołączona do akt już na etapie postępowania przed Organem I instancji. Natomiast istotnym uchybieniem procesowym Organu odwoławczego jest orzekanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, bez fizycznego dołączenia tych dokumentów do akt administracyjnych sprawy. Tym samym, Sąd rozpoznający sprawę nie ma możliwości dokonania oceny treści zaskarżonej decyzji, z której m.in. wynika, że "(...) wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu był pomiar dokonany w toku kontroli drogowej za pomocą zalegalizowanych urządzeń pomiarowych (dokumentacja wykazująca dopuszczalność użytych urządzeń znajduje się w aktach sprawy - jak wynika z treści protokołu kontrolnego przedstawiona była kierowcy w dniu przeprowadzania kontroli). Jak wynika z protokołu kontroli oraz z akt sprawy, urządzenia pomiarowe miały wymagane świadectwa legalizacji, które jako dokumenty urzędowe potwierdzają prawidłowość i rzetelność ich wskazań (...) Odnośnie miejsca ważenia pojazdu, wskazać należy, że miejsce do kontroli zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę jako stanowisko przystosowane do pomiarów nacisków mas i nacisków osi pojazdów" oraz "Skład Orzekający - mając na uwadze materiał dowodowy zebrany w sprawie - ocenia te zarzuty jako niezasadne i nieudowodnione. Odwołujący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu, który mógłby podważyć prawidłowość przeprowadzonych czynności." (vide strona 3 i 4 zaskarżonej decyzji). Należy zauważyć, że ww. dokumenty nie zostały załączone przez organy do akt sprawy, zatem trudno odnieść się do stanowiska SKO w [...] na jakim materiale dowodowym bazował i który potwierdza prawidłowość dokonanych ustaleń. W aktach sprawy znajduje się również płyta CD, przy czym na niej również brak jest dokumentów wyżej omówionych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego orzeczono jak w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Ponownie rozpoznając odwołanie Skarżącego Organ odwoławczy uzupełni materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie, tj. dołączy do akt brakujące dokumenty, tj. instrukcję użytkowani wagi użytej do zważenia pojazdu, świadectwo legalizacji wagi z datą ważności na dzień wykonania pomiarów oraz opinię geodety miejsca, w którym w dniu [...] lipca 2023 r. ważony był pojazd i dokona następnie ewentualnej weryfikacji pomiarów i rozstrzygnie sprawę w jej całokształcie, zgodnie z art. 15 k.p.a. Sąd, z uwagi na uchybienia proceduralne związane z niepełnym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, uznał za przedwczesne ustosunkowywanie się do zarzutów materialnoprawnych podnoszonych w skardze. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 P.p.s.a., zasądzając od Organu na rzecz Strony kwotę 400 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi (pkt 2 wyroku). Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.