VI SA/Wa 961/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu notarialnego, który został przeprowadzony w dniach [...] września 2019 r. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego 1. uchyla zaskarżoną uchwałę; 2. zasądza od Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu notarialnego, który został przeprowadzony w dniach [...] września 2019 r. na rzecz M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną uchwałą z [...] lutego 2020 r., Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od uchwał o wynikach egzaminu notarialnego ( dalej "Komisja II stopnia") utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej nr [...] do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] ( dalej "Komisja Egzaminacyjna") z dnia [...] października 2019 r. stwierdzającą, że M. K. (dalej jako "Skarżący", "Zdający") uzyskał wynik negatywny z egzaminu notarialnego. Jako podstawę prawną wskazano art. 74h § 1, § 9 i § 12 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2019 r. poz. 540, z późn. zm.- dalej p.n.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach 4-6 września 2019 r. Skarżący przystąpił do egzaminu notarialnego na podstawie art. 74 § 2 ustawy - Prawo o notariacie, przed Komisją Egzaminacyjną nr [...] do spraw aplikacji notarialnej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...], powołaną zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 marca 2019 r. Komisja Egzaminacyjna uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2019 r. stwierdziła, że Zdający uzyskał wynik negatywny z egzaminu notarialnego. Zdający z pierwszego projektu aktu notarialnego otrzymał ocenę dobrą, z drugiego projektu aktu notarialnego ocenę niedostateczną, natomiast z projektu odmowy dokonania czynności notarialnej albo uzasadnienia jej dopuszczalności ocenę dobrą. Ponieważ zgodnie z treścią art. 74 f § 1 ustawy - Prawo o notariacie, pozytywny wynik z egzaminu notarialnego otrzymuje wyłącznie zdający, który z każdej części egzaminu notarialnego uzyskał ocenę pozytywną, Komisja Egzaminacyjna stwierdziła, że Zdający uzyskał negatywny wynik z egzaminu notarialnego. Powyższą uchwałę Zdający zaskarżył odwołaniem, w którym zakwestionował ocenę z drugiego projektu aktu notarialnego. W zadaniu dotyczącym projektu drugiego aktu notarialnego chodziło o sporządzenie aktu notarialnego obejmującego umowę spółki komandytowej zgodną z przepisami prawa oraz spełniająca wolę założycieli przy zachowaniu wymogów właściwej reprezentacji. Komisja II stopnia w uzasadnieniu skarżonej uchwały omówiła zarzuty Zdającego odnosząc się do prawidłowego rozwiązania kazusu oraz omówiła przepisy mające zastosowanie w sprawie. Zdaniem Komisji, uzasadniają ocenę niedostateczną następujące uchybienia: - wadliwie ukształtowana reprezentacja "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w umowie spółki komandytowej, jako umowie wielostronnej, w której oświadczenia w imieniu spółki z o.o są składane przez różne osoby wobec osób o różnych statusach - tj. wobec członka zarządu tej spółki z oo. przez pełnomocnika powołanego uchwałą zgromadzenia wspólników, a wobec pozostałych stron umowy - przez tegoż członka zarządu; - brak istotnych dokumentów oraz istotnych elementów opisu przedmiotu umowy, jakim są udziały w [...] Sp. z o.o, w tym ustalenia, czy Spółka ta jest właścicielem nieruchomości rolnych, co może powodować nieważność umowy; - niedostrzeżenie możliwości wniesienia zobowiązania do wykonania pracy na rzecz spółki komandytowej przez komandytariusza C. C., jako wkładu do tej spółki; - brak określenia w akcie notarialnym nazwy pobranego przez notariusza podatku od czynności cywilnoprawnych oraz brak ustalenia, którzy wspólnicy i w jakim stosunku płacą tymczasowo ten podatek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił naruszenie : I. art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 74h §12 ustawy Prawo o notariacie poprzez: 1. dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego. 2. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, 3. braku odniesienia się w sposób wyczerpujący do wszystkich, lecz jedynie wybiórczo wybranych, wyjaśnień skarżącego wskazanych w odwołaniu oraz załączonych do odwołania dokumentów, 4. nieuwzględnienie przy ocenie egzaminu aspektów sporządzonej przez skarżącego pracy pod kątem oceny pozytywnej, a jedynie przeanalizowanie i uwzględnienie ich pod kątem oceny niedostatecznej, 5. niewskazanie, czy utrzymane zarzuty i ich uzasadnienie stanowią kardynalne, czy drobne błędy i w jakim stopniu wpływają na obniżenie oceny, 6. niewskazanie zakresu i sposobu w jaki uwzględnione przez Komisję odwoławczą wyjaśnienia przytoczone w odwołaniu skarżącego wpłynęły na ocenę oraz w jaki sposób nowe zarzuty wpłynęły na obniżenie oceny. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 lipca 2009 roku w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego poprzez niewskazanie przez Komisję odwoławczą zasadności poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu, wraz z przytoczeniem stanowiska Komisji. Wobec podniesionych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości, dokonanie oceny pracy skarżącego na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a., wykonując obowiązek kontroli zaskarżonej uchwały, w zakresie w jakim uchwała ta zawiera merytoryczną ocenę zadania egzaminacyjnego oraz wskazanie, czy zarzucane przez Komisję odwoławczą błędy uzasadniają wystawienie oceny niedostatecznej, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty, podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynikają okoliczności, które zdecydowały o utrzymaniu negatywnego wyniku egzaminu notarialnego. Komisja odwoławcza nie wyjaśniła wszystkich istotnych okoliczności podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, nie odniosła się bowiem do wszystkich podniesionych argumentów i załączonych dokumentów, nie wskazała jednoznacznie okoliczności, które zdecydowały o utrzymaniu zaskarżonej uchwały w mocy. Skarżącemu zostało przedstawione przez Egzaminatorów dziesięć zarzutów, do których, każdego z osobna, skarżący odniósł się w odwołaniu. Komisja odwoławcza w części uwzględniła stanowisko skarżącego, w części nie podzieliła stanowiska oraz pozostawiając dwa z zarzutów bez merytorycznego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego w stosunku do tej części, w której Komisja odwoławcza nie podzieliła stanowiska skarżącego, odniosła się w sposób powierzchowny i niewyczerpujący, pomijając przy tym stanowiska doktryny i wskazane poglądy. Zatem argumentacja skarżącego pozostała bez całościowej merytorycznej analizy, co mogło wywrzeć wpływ na wyrażoną ocenę i treść rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna. W ocenie Sądu wydając sporną uchwałę Komisja Egzaminacyjna II stopnia dopuściła się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Egzamin notarialny podlega zasadom określonym przepisami ustawy Prawo o notariacie. Jak wynika z art. 74 § 3 ustawy Prawo o notariacie polega on na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu notarialnego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu notariusza. Niewątpliwie wymogi stawiane kandydatom na notariusza powinny być wysokie, skoro z istoty zawodu wynika, że notariusz jest powołany do dokonywania czynności, którym strony są obowiązane lub pragną nadać formę notarialną (czynności notarialnych), w zakresie swoich uprawnień działa jako osoba zaufania publicznego, zaś czynności notarialne, dokonane przez niego zgodnie z prawem, mają charakter dokumentu urzędowego (art. 1 § 1, 2 § 2 ustawy Prawo o notariacie). W orzecznictwie podkreśla się, że bezpieczeństwo podmiotów korzystających z pomocy notariusza wymaga obiektywnego sprawdzenia kwalifikacji osób wykonujących zawód określany jako "zawód zaufania publicznego". Zatem konieczne jest ustanowienie barier uniemożliwiających dostęp do zawodu osób, które nie wykazały się niezbędną do tego wiedzą. W takiej sytuacji przepisy dotyczące przeprowadzania egzaminu notarialnego należy wykładać i stosować, mając na względzie cel, któremu służyło ich ustanowienie. Tym celem jest zapewnienie wysokiego stopnia profesjonalizmu osoby dopuszczonej do wykonywania zawodu notariusza. Egzamin notarialny nie może cechować się tolerancją dla popełnionych błędów. Zgodnie z art. 74d § 3 ustawy Prawo o notariacie, członkowie komisji dokonują oceny każdej egzaminu zgodnie ze skalą ocen zawartą w ustawie, przy czym zgodnie z art. 74e § 2 ustawy Prawo o notariacie, oceny rozwiązania każdego z zadań części drugiej dokonują dwaj członkowie komisji niezależnie od siebie biorąc pod uwagę 1) zachowanie wymogów formalnych, 2) właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, 3) poprawność zastosowanego przez zdającego rozstrzygnięcia problemu. Uwzględniając powyższe wskazać należy, że specyfika postępowania w sprawach ustalenia wyniku egzaminu notarialnego wyraża się w tym, że dokonywana przez egzaminatora ocena pracy zawsze będzie zawierała w sobie element subiektywny, stąd dla wyważenia tego czynnika i uzyskania możliwie obiektywnej oceny, ustawodawca przewidział, że każda praca sprawdzana jest niezależnie przez dwóch egzaminatorów, a ostateczna ocena stanowi średnia ocen cząstkowych przyznanego przez każdego z egzaminatorów. Pamiętać także należy, że kryterium, zgodnie z którym egzaminatorzy oceniają pracę, jest obiektywne, bowiem stanowią je przepisy prawa. W kwestii oceny czy przyjęte przez zdającego rozwiązania są prawidłowe nie ma zatem żadnego luzu decyzyjnego. Praca egzaminacyjna, która spełnia wskazane wyżej wymagania musi być oceniona pozytywnie. Kwestia związania Komisji Egzaminacyjnej II stopnia granicami odwołania od uchwały Komisji Egzaminacyjnej (pierwszej instancji) o ustaleniu wyniku egzaminu była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach dotyczących egzaminów zawodowych notariuszy, radców prawnych i adwokatów, ponieważ analogiczne uregulowania znajdują się w przepisach dotyczących tych trzech zawodów prawniczych (np. w wyrokach z dnia 22 maja 2014 r., II GSK 352/13, II GSK 447/13, z dnia 6 maja 2015 r., II GSK 873/14). Podzielając stanowisko tam zaprezentowane, Sąd wskazuje, że w postępowaniu przed komisją odwoławczą nie chodzi o ponowne przeprowadzenie procedury egzaminacyjnej, ani o ponowne sprawdzenie całej pracy egzaminacyjnej, której ocenę zdający zakwestionował, tylko o skontrolowanie zasadności postawionych przez niego zarzutów w stosunku do oceny pracy. Komisja odwoławcza nie powinna zatem formułować wobec pracy nowych zarzutów ponad te, które postawiła komisja egzaminacyjna. Może się jednak zdarzyć, że przy ocenie zarzutów postawionych przez zdającego, przedstawiając konkretny problem prawny występujący w pracy (która stanowi przecież całość), komisja odwoławcza dostrzeże inne wady i wskaże je w uzasadnieniu uchwały. Takie działanie komisji nie dyskwalifikuje jej działania pod warunkiem, że nie oprze ona swego rozstrzygnięcia na tych właśnie dodatkowo zauważonych błędach. W niniejszej sprawie o ocenie niedostatecznej z drugiej części egzaminu notarialnego zadecydowały następujące uchybienia wskazane w pracy skarżącego: - wadliwie ukształtowana reprezentacja "Wspólnicy" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w umowie spółki komandytowej, jako umowie wielostronnej, w której oświadczenia w imieniu spółki z o.o są składane przez różne osoby wobec osób o różnych statusach - tj. wobec członka zarządu tej spółki z oo. przez pełnomocnika powołanego uchwałą zgromadzenia wspólników, a wobec pozostałych stron umowy - przez tegoż członka zarządu, - brak istotnych dokumentów oraz istotnych elementów opisu przedmiotu umowy, jakim są udziały w [...] Sp. z o.o, w tym ustalenia, czy Spółka ta jest właścicielem nieruchomości rolnych, co może powodować nieważność umowy, - niedostrzeżenie możliwości wniesienia zobowiązania do wykonania pracy na rzecz spółki komandytowej przez komandytariusza C. C., jako wkładu do tej spółki, - brak określenia w akcie notarialnym nazwy pobranego przez notariusza podatku od czynności cywilnoprawnych oraz brak ustalenia, którzy wspólnicy i w jakim stosunku płacą tymczasowo ten podatek. W pierwszej kolejności Sąd orzekający wskazuje, że zgadza się ze skarżącym, że koncepcja reprezentacji "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w umowie spółki komandytowej zaproponowana przez skarżącego, choć może być uznana za nadmierną, nie uzasadniała oceny niedostatecznej na egzaminie notarialnym. Jak zauważył skarżący tego rodzaju rozwiązania prezentowane są w literaturze oraz stosowane są w praktyce notarialnej. W ocenie sądu decydujące znaczenie ma również stanowisko wyrażone w Opisie istotnych zagadnień dla Komisji Kwalifikacyjnej do zadania polegającego na upracowaniu drugiego projektu aktu notarialnego w dniu [...] września 2019 r. Zespół do przygotowania zadań na egzamin notarialny w pkt 4 wskazał, że nie zachodzi potrzeba kształtowania reprezentacji spółki z o.o. w ten sposób, aby do aktu miał stawać w jej imieniu pełnomocnik powołany uchwałą wspólników do reprezentacji z członkiem zarządu oraz członek zarządu bądź pełnomocnik powołany przez niego do reprezentacji spółki z pozostałymi stronami umowy. Zauważono, że takie ukształtowanie reprezentacji jest nadmierne i niepotrzebnie czasem pojawia się w praktyce. Samo zastosowanie takiej konstrukcji nie skutkuje jednak nieważnością aktu i wadliwością reprezentacji, nie powinno mieć zatem wpływu na ocenę. Sąd podziela oczywiście prezentowane w orzecznictwie poglądy,że stanowisko wyrażone w opisie istotnych zagadnień przygotowane przez Zespół do przygotowania zadań na egzamin notarialny nie ma charakteru wiążącego, to jednak zwraca uwagę, że przyjęcie przez egzaminatorów i Komisję rozwiązania na niekorzyść skarżącego prowadzi do naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 kpa tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zgodnie z treścią art. 8 § 1 kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie wskazano, które z opisanych na wstępie uchybień pracy egzaminacyjnej zadecydowało o ocenie niedostatecznej, nie dokonując ich gradacji, organ zobowiązany będzie ponownie rozważyć czy uwzględnienie przez sąd jednego z zarzutów skargi, ma wpływ na końcową ocenę pracy. Ponadto za niedopuszczalne, w ocenie sądu, uznać należy sformułowanie Komisji odwoławczej zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały stwierdzające, że w ocenianej pracy zostały popełnione także inne istotne błędy uzasadniające przekonanie co zasadności oceny negatywnej. Powyższe sformułowanie świadczy o tym, że również inne niż powołane w zaskarżonej uchwale błędy niewskazane przez Komisję odwoławczą uzasadniają przekonanie co do zasadności oceny negatywnej. Brak ich wyartykułowania w zaskarżonej uchwale czynią ją jednak niepełną a to uniemożliwia dokonanie jej kontroli przez sąd administracyjnym. Wśród tych błędów organ wskazuje m.in. na brak ustalenia w sporządzonej pracy, czy A. A. jest jedynym członkiem zarządu "[...]" Spółka z o. o. oraz, czy jest, czy nie jest jedynym wspólnikiem tej spółki. Zarzut ten nie został przez organ uzasadniony, przy czym podkreślić należy, że treść polecenia egzaminacyjnego wskazuje, że A. A. jest jedynym członkiem zarządu i taki też zapis pojawia się w treści sporządzonego aktu notarialnego. Ponadto skarżący zwraca uwagę, że powołanie w projekcie aktu - tekstu jednolitego umowy spółki "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], a nie aktu założycielskiego - sugeruje, że A. A. nie jest jedynym wspólnikiem spółki. Umowa spółki zawierana jest bowiem przez więcej niż jeden podmiot, zaś w przypadku, gdy tylko jeden podmiot zawiązuje spółkę - sporządza się akt założycielski. W ocenie sądu zauważyć również należy, że po zbadaniu projektu aktu notarialnego M. K. z [...] września 2019 r., ocen cząstkowych Egzaminatorów A. G. i R. G. oraz odwołania zdającego należy Komisja stwierdziła, że: 1. nie jest błędem niewskazanie w treści umowy skrótu firmy spółki komandytowej, 2. określenie w ocenianej pracy przedmiotu działalności zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności podniosłoby walory ocenianej pracy, umożliwiające podniesienie oceny, 3. zapis § 7 ocenianej pracy wypełnia znamiona art. 10 § 1 ksh, 4. nie jest błędem zapis w § 8 ocenianej pracy iż zmiana postanowień umowy spółki wymaga zgody wszystkich wspólników wyrażonej w uchwale, 5. nie jest błędem brak pouczenia o treści art. 22 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie wskazano jednak w jaki sposób uwzględnione przez Komisję odwoławczą wyjaśnienia skarżącego powołane w odwołaniu wpłynęły na ocenę przy zastosowaniu sześciostopniowej skali ocen. Dla przeprowadzenia ostatecznej oceny poprawności zadania koniecznym winno być dokonanie porównania i wyważenia pozytywnych i negatywnych elementów ocenianej pracy przy zastosowaniu skali ocen 2-6 wskazanych przez ustawodawcę w art. 74e §4 ustawy Prawo o notariacie. Jak zasadnie, w ocenie sądu, stwierdził skarżący, z zaskarżonej uchwały nie wynika jakimi motywami Komisja odwoławcza kierowała się przy przyjęciu, że elementy negatywne pracy skarżącego przeważyły nad jej elementami pozytywnymi. Ponadto Komisja odwoławcza zarzuciła skarżącemu nowe błędy, nie precyzując w jakim zakresie miały one wpływ na ocenę, a nadto nie wskazała, czy utrzymane zarzuty stanowią błędy kardynalne, czy drobne uchybienia. Podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie ma za zadanie wyręczania organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a