VI SA/Wa 889/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Q. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem skargi Q. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka") jest decyzja decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. znak: [...] nakładająca na Stronę karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lipca 2024 r. około godziny 9:47 w W. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował N. G. W pojeździe znajdował się pasażer, który usługę przewozu zamówił za pośrednictwem aplikacji [...]. W toku kontroli stwierdzono m.in. naruszenie ustawy o transporcie drogowym, tj.: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. W związku z ujawnionymi naruszeniami zawiadomiono Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania. Do zawiadomienia załączono protokół kontroli. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") decyzji z dnia [...] października 2024 r. nr [...] nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728, ze zm.), dalej: "u.t.d." w związku z lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Strona, wskazując, że materiał dowody jest niepełny. Przede wszystkim nie można jednoznacznie ustalić, czy Spółkę można uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy. W sprawie ta okoliczność nie została przez organ dowiedziona. Wskazała, że organ nie wykazał inicjatywy dowodowej i nie wyjaśnił czy kierowca przyjął kurs pojazdem, czy pobrał opłatę. Nie ustalił także czy Strona posiadała status przedsiębiorcy. Nie przesłuchał również Strony pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 92b i art. 92c u.t.d. Rozpatrując sprawę na skutek odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "Główny Inspektor") decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. (zaskarżoną w sprawie) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.), dalej: "k.p.a.", w związku z art. 92a ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539, ze zm.) oraz lp. 1.1. i lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: 1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, innej niż licencja wspólnotowa; 2. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W toku postępowania ustalono, że Strona posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną przez Prezydenta [...] (w trybie zmiany licencji nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r.), nie zgłosiła pojazdu marki [...] o nr rej. [...] do ww. licencji i nie posiadała ważnego wypisu z licencji oraz nie posiadała innych uprawnień transportowych. Ustalono także, że przedmiotowy pojazd został zgłoszony do licencji w dniu 2 sierpnia 2024 r., a na dzień 10 września 2024 r. (data udzielenia odpowiedzi przez [...]) wniosek oczekiwał na rozpatrzenie, oraz iż w dniu kontroli Skarżący otrzymał zlecenie przewozu osób od U. Dalej Główny Inspektor zacytował m.in. przepisy art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d., a także art. 92c ust. 1 u.t.d., a następnie wskazał, że w chwili kontroli w dniu [...] lipca 2024 r. zatrzymanym pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] świadczono usługę przewozu. Pojazd nie był oznakowany jak taksówka i nie był wyposażony w lampę z napisem TAXI. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd jest przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pasażer przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał, że usługę przewozu zamówił za pomocą aplikacji U. Kierowca przyjął i zrealizował usługę transportową w W. z ul. [...] na ul. [...], opłata za przejazd w kwocie 32,50 zł została ustalona i uiszczona poprzez aplikację. Zabezpieczono m.in. paragon wysłany pasażerowi elektronicznie, zrzuty ekranu z aplikacji U. z telefonu pasażera, na których uwidoczniono dane kierowcy i pojazdu, trasę przejazdu, sposób płatności i kwotę za przejazd oraz dane przedsiębiorcy Q. Kierowca nie okazał wypisu z licencji uprawniającej do wykonywania przewozów osób. Zdaniem organu odwoławczego Spółka jest wykonawcą przedmiotowego przewozu. Przejazd był odpłatny. Zarówno pasażer, jak i kierowca mieli świadomość pobrania i uiszczenia opłaty za wykonany przejazd, ustalonej przez aplikację, która to opłata została uregulowana. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy wywiódł, że Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 pkt. 2 i 7 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d. Dodatkowo, zdaniem organu, analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewóz wykonywany przez Spółkę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym wykonywano przewóz osób w imieniu Skarżącego, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącego tego warunku nie spełniał. Przedmiotowy przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. nie wykonywano przewozu samochodem osobowym na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 elektroniczna forma czynności prawnej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Dalej organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji U., natomiast opłata ustalona poprzez aplikację U., została uiszczona w formie gotówkowej u kierowcy. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 pkt 2 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor uznał, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego, brak było także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowego naruszenia. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2025 r. wniosła Strona, zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy przez Głównego Inspektora decyzji organu I instancji, pomimo że została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnienia słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparto się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia jaki charakter miał przewóz, przy jednoczesnym nakładaniu na Skarżącego kary za wykonywanie przewozu okazjonalnego oraz za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy w trakcie jednego przewozu kierowca nie mógł jednocześnie dopuścić się obu naruszeń, ponieważ wzajemnie się wykluczają; 2/ art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce; 3/ art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Zdaniem Skarżącego materiał dowodowy nie potwierdza w sposób niewątpliwy jego roli w przewozie. A zatem materiał dowodowy jest niepełny. W materiale dowodowym brak zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki) którzy współpracę między sobą by potwierdzili, bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Nadto organ odwoławczy nie ustalił w sposób jednoznaczny rodzaju przewozu drogowego wykonywanego przez Stronę. Skarżący zarzucił także organowi, że nie wykazał inicjatywy dowodowej i nie ustalił czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeśli tak to w jaki sposób, czy pobrał opłatę i co się stało z ewentualnie pobranym wynagrodzeniem. Okoliczność, że Spółka posiada licencję nie wystarcza by przypisać jej wykonywanie tego konkretnego przewozu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W sprawie organ złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a Strona zawiadomiona o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w ustawowym terminie. Powyższe dało podstawę do skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. W związku z wniesioną skargą kontroli sądu została poddana decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2024 r. nakładającą na Q. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 92a ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. w powiązaniu z lp. 1.1. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539). Przepis art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d. stanowi: "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie.". Przepis art. 5b ust. 1 u.t.d. dotyczy krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej (pkt 2 ust. 3 art. 92a u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Stosownie do lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł, a wedle lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8 000 zł. W ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie niniejszej został ustalony prawidłowo, z poszanowaniem przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. W sprawie, zdaniem Sądu, nie została naruszana zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, był wystarczający do zastosowania w stosunku do Skarżącego sankcji wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego. W sprawie, organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. Nie narusza zatem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2024 r. w W., miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował N. G., który przewoził pasażera. Pojazd nie był oznakowany jako taksówka, w tym nie był wyposażony w lampę z napisem TAXI. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd jest przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przewóz ten został przez pasażera zamówiony za pomocą aplikacji [...]. Kierowca przyjął i zrealizował usługę transportową w W. z ul. [...] na ul. [...], opłata za przejazd w kwocie 32,50 zł została ustalona i uiszczona przez system płatności mobilnych (BLIK). Powyższe ustalono w oparciu o: protokół z kontroli wraz z załącznikami, w postaci paragonu wysłanemu pasażerowi elektronicznie, zrzutów ekranu z aplikacji [...] z telefonu pasażera, na których uwidoczniono dane kierowcy i pojazdu, trasę przejazdu, sposób płatności i kwotę za przejazd oraz dane Spółki, dokumentacji fotograficznej, a także zeznań świadka – A. S. (pasażer). Powyższe zostało uzupełnione informacjami pozyskanymi od U., który wyraźnie wskazał, że przekazał Q. w dniu [...] lipca 2024 r. m.in. zlecenie przewozu osób o godz. 9:37. Numer rejestracyjny pojazdu który miał zrealizować przejazd to: [...]. W oparciu o dane pozyskane od [...] (pismo z 10.09.2024 r. k. 63) ustalono, że na datę kontroli Skarżący posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] w dniu 6 lutego 2023 r. oraz nie posiadał innych uprawnień transportowych wydanych przez Prezydenta [...]. Przedmiotowy pojazd na dzień kontroli nie był zgłoszony do licencji oraz nie posiadał ważnego wypisu z licencji. Pojazd ten został zgłoszony przez Skarżącego do licencji wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2024 r. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że w jego ocenie prawidłowo zostały ustalone przez organy wszystkie okoliczności faktyczne, istotne z punktu widzenia zastosowanych przepisów prawa materialnego. A zatem zarzuty skargi, że organ odwoławczy nie ustalił w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przewóz nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia nie może ograniczyć się wyłącznie do ich zanegowania. Samo twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Skarżącego w wykonanym przewozie, nie podważa wiarygodności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji. Zaś okoliczność stosunku łączącego Kierowcę z przedsiębiorcą nie ma znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej. Wystarczy bowiem, że kierowca faktycznie działał w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. W sprawie okoliczność, że Kierowca działał w imieniu i na rzecz Spółki nie została przez Stronę skutecznie zanegowana. Zgodnie z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), dalej: "p.r.d.", taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Jednym z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenie. Jak wynika z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 502), taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. Z przepisów wynika zatem, iż żeby uznać dany pojazd za "taksówkę" to pojazd ten winien być odpowiednio oznaczony, a przedsiębiorca winien posiadać właściwą licencję do której konkretny pojazd został zgłoszony. W warunkach faktycznych sprawy wprawdzie na dzień kontroli Skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...], jednakże pojazd którym w imieniu Skarżącego dokonywano przewozu nie był oznaczony i wyposażony jak taksówka (m.in. brak dodatkowego światła z napisem "TAXI") i nie został zgłoszony do posiadanej licencji. Zgłoszenie to nastąpiło dopiero pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. (a więc już po dacie kontroli mającej miejsce [...] lipca 2024 r.), co wynika z pisma Urzędu [...] z dnia 10 września 2024 r. (k. 63). Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu, w sprawie słusznie organ odwoławczy uznał, że Skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożył karę w wysokości 12 000 zł. W ocenie Sądu organy prawidłowo także ustaliły, że Skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewozów regularnego bądź wahadłowego, zdefiniowanych w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Stosownie do treści art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jednakże stosownie do art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W sprawie pojazd którym dokonano spornego przewozu, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pomiędzy pasażerem który zamówił sporny przejazd za pomocą aplikacji [...], a Skarżącym nie została zawarta w sposób bezpośredni umowa przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 Kodeksu cywilnego, ale poprzez pośrednika, który przekazał zlecenie przewozu za pomocą aplikacji [...]. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, Główny Inspektor zasadnie uznał, że sporny przewóz stanowił przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów, o których mowa w 18 ust. 4b u.t.d., a w konsekwencji, że Skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. w zw. z lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Dodatkowo wskazać należy, że – zdaniem Sądu – organy prawidłowo uznały, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, oraz że Skarżący wykonywał przewóz osób bez wymaganej licencji, gdyż posiadana przez niego licencja na wykonywanie przewozu osób taksówką nie obejmowała spornego przewozu pojazdem, który jak już wyżej wyjaśniono za taksówkę nie mógł być uznany. Z tych względów nie ma sprzeczności w stanowisku organów i nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia i jednocześnie za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (por. wyrok WSA w Warszawie z 10.05.2024 r. VI SA/Wa 218/24). Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wskazać należy, że uwzględniając cel czynności kontrolnych przeprowadzanych przez uprawnione organy stwierdza się, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści przebiegu czynności kontrolnych, jak również stwierdzonych w ich trakcie faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Protokół kontroli drogowej jest więc podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA: z 29.04.2021 r. II GSK 867/18; 9.07.2019r. II GSK 1944/17). Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 – § 2 art. 76 k.p.a. Z powyższego wynika zatem, że organ administracji co do zasady związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie ma przeszkód ku temu, by taki przeciwdowód mogła dostarczyć Strona. Zaoferowane przez Stronę dowody winny zaś podlegać ocenie. W sprawie niniejszej Strona takiego przeciwdowodu nie zaoferowała, zaś zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że organy powzięły lub mogły powziąć wątpliwość co do prawdziwości ustaleń zawartych w protokole. Tym samym brak jest podstaw by skutecznie zarzucić organowi niepodjęcie czynności o których mowa w art. 76 § 3 k.p.a. Takiego przeciwdowodu nie stanowią rozważania Strony o niepełnym materiale dowodowym sprawy, wobec braku zeznań kierowcy i wyjaśnień przedstawicieli Spółki którzy współpracę mogliby potwierdzić bądź wiarygodnie jej zaprzeczyć. Nadto, jak już wyżej wskazano, organy ustaliły, że kierowca przyjął usługę przewozu, skoro w pojeździe w chwili kontroli znajdował się pasażer który za tę usługę zapłacił. Zatem zarzuty w tym zakresie nie mogły się ostać. Trafnie także organ odwoławczy uznał brak podstaw do umorzenia postępowania, stosownie do art. 92c u.t.d., zgodnie z którym: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.". Z akt sprawy nie wynika, by przesłanki wskazane w punktach 2 i 3 zaistniały. Na podstawie zebranego materiału dowodowego brak jest także podstaw by przyjąć, że na powstanie stwierdzonego naruszenia Strona nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nadto, żadnych okoliczności które mogłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedstawiła. W kontekście zarzutów Strony wskazać trzeba, że w celu wykazania przez Stronę ewentualnych przesłanek o których mowa w art. 92c pkt 1 u.t.d. nie jest konieczne korzystanie z takiego środka dowodowego jak przesłuchanie strony (art. 86 k.p.a.). Wystarczy bowiem by Strona w toku postępowania na piśmie przedstawiła stosowną argumentację. W sprawie niniejszej takich argumentów Strona nie dostarczyła. Końcowo Sąd wskazuje, że w sprawie organy nie dopuściły się także naruszenia zasady informowania stron, o której mowa w art. 9 k.p.a. Przede wszystkim w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania Strona została pouczona m.in. o treści art. 92c u.t.d. Do zawiadomienia został także załączony protokół kontroli. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także podstaw do stwierdzenie nieważności decyzji (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.