VI SA/Wa 885/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedotrzymania postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] stycznia 2018 r. w części orzekającej o stwierdzeniu niedotrzymania postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka; 2) umarza postępowanie administracyjne w zakresie określonym w punkcie 1 wyroku; 3) zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2018 r. Minister Zdrowia (dalej: "Minister") utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] stycznia 2018 r., dotyczącą stwierdzenia niedotrzymania przez B. Sp. z o.o. w W. ( dalej: "Skarżąca") postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka określonego w decyzji nr [...] z [...] października 2014 r. o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu leku: Giotrif; Afatinib; tabl. powl.; 40 mg; 28 tabl.; kod EAN: 5909991083465. Organ nie wymierzył kary pieniężnej. Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 53 ust. 1 oraz art. 51 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1844, z późn. zm.- dalej ustawa o refundacji ). Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 13 lutego 2017 r. Narodowy Fundusz Zdrowia (dalej: NFZ) poinformował Ministra Zdrowia o naruszeniu przez Skarżącą postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka określonego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2014 r. o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu leku: Giotrif; Afatinib; tabl. powl.; 40 mg; 28 tabl.; kod EAN: 5909991083465 ( dalej: lek Giotrif) tj. zakupu przez świadczeniodawcę, o którym mowa w art. 9 ustawy o refundacji w kwocie określonej w przedmiotowym instrumencie dzielenia ryzyka. Z uzyskanych przez Ministra od NFZ informacji wynikało, że 15 marca 2016 r. [...] Szpital Onkologiczny w W. zakupił 1 opakowanie leku Giotrif w cenie 6 447,17 zł brutto za jedno opakowanie, co zostało potwierdzone wystawioną fakturą VAT nr [...], zaś cena jego cena (RSS) powinna wynosić 5969,60 zł. Zdaniem organu pierwotnie nabycie leku przez świadczeniodawcę zostało dokonane z niedotrzymaniem postanowień instrumentu dzielenia ryzyka. Minister Zdrowia w dniu 23 lutego 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie naruszenia przez skarżącą postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka określonego w ww. decyzji o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu ww. leku. Następnie 2 czerwca 2017 r. Minister Zdrowia wystąpił do Narodowego Funduszu Zdrowia o wskazanie ostatecznych kosztów refundacji poniesionych przez NFZ, o których mowa w art. 51 ustawy o refundacji, ponad te, które wynikają z decyzji o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu z uwzględnieniem postanowień instrumentu dzielenia ryzyka. W odpowiedzi NFZ poinformował Ministra, że nie poniósł dodatkowych kosztów związanych z niedotrzymaniem określonych w decyzjach administracyjnych nr [...] z dnia [...] października 2014 r. o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu leku Giotrif postanowień w zakresie realizacji instrumentu dzielenia ryzyka. Minister w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał decyzję następującej treści; I. stwierdza niedotrzymanie przez B. Sp. z o. o. postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka określonego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2014 r. o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu leku: Giotrif; Afatinib; tabl. powl.; 40 mg; 28 tabl.; kod EAN: 5909991083465, tj. zakupu przez świadczeniodawcę, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1844), zwana dalej "ustawą o refundacji", ww. leku w kwocie określonej w przedmiotowym instrumencie dzielenia ryzyka; Stwierdzone niedotrzymanie instrumentów dzielenia ryzyka dotyczy I kwartału 2016 r.; II. nie wymierza kary. Organ powołał się na art. 51 i art. 53 ust. 1 ustawy o refundacji, w myśl których karze pieniężnej podlega wnioskodawca, który nie dotrzymał określonych w decyzji administracyjnej o objęciu refundacją postanowień w zakresie instrumentów dzielenia ryzyka. Kara ta wymierzana jest w kwocie stanowiącej dwukrotność wartości poniesionych przez Fundusz kosztów refundacji związanych z niedotrzymaniem postanowień decyzji. Kary pieniężne, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1-3, art. 51 i art. 52 ustawy o refundacji, nakłada minister właściwy do spraw zdrowia w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże w związku z tym, że NFZ nie poniósł dodatkowych kosztów związanych z niedotrzymaniem określonych ww. decyzjach administracyjnych postanowień w zakresie realizacji instrumentu dzielenia ryzyka, organ nie nałożył kary pieniężnej, o której mowa w art. 51 ustawy o refundacji Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. Podniosła, że faktura na kwotę wykraczającą poza poziom określony w instrumencie dzielenia ryzyka została wystawiona omyłkowo, a różnica kwoty zapłaconej a rzeczywiście należnej została zwrócona nabywcy leku. Jednocześnie wskazała, że NFZ nie poniósł żadnych kosztów z realizacją postanowień określonych w instrumencie dzielenia ryzyka, w związku z czym brak jest przesłanek potwierdzających naruszenie art. 51 ustawy o refundacji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Zdrowia utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że sensem istnienia instytucji instrumentów podziału ryzyka w ustawie o refundacji jest podział ryzyka pomiędzy organem wydającym decyzję refundacyjną a wnioskodawcą. Zdaniem Ministra wnioskodawca refundacyjny składając wniosek o objęcie refundacją i ustalenie urzędowej ceny zbytu leku, ma możliwość przedstawia propozycji treści instrumentu dzielenia ryzyka jeśli wyraża wolę jego zawarcia. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 5 ustawy o refundacji instrumenty dzielenia ryzyka, mogą dotyczyć: uzależnienia wielkości przychodu wnioskodawcy od uzyskiwanych efektów zdrowotnych, uzależnienia wysokości urzędowej ceny zbytu od zapewnienia przez wnioskodawcę dostaw po obniżonej ustalonej w negocjacjach cenie leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobu medycznego, uzależnienia wysokości urzędowej ceny zbytu od wielkości obrotu lekiem, środkiem spożywczym specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobem medycznym, uzależnienia wysokości urzędowej ceny zbytu od zwrotu części uzyskanej refundacji podmiotowi zobowiązanemu do finansowania świadczeń ze środków publicznych, ustalenia innych warunków refundacji mających wpływ na zwiększenie dostępności do świadczeń gwarantowanych lub obniżenie kosztów tych świadczeń. Minister wskazał że wnioskodawca refundacyjny składając stosowne oświadczenie co do treści instrumentu dzielenia ryzyka, przyjmuje na siebie odpowiedzialność za określone zdarzenia. Jeżeli wnioskodawca na to się decyduje, to musi być świadomy, że przyjmuje na siebie ryzyko, iż ten podmiot trzeci nie zachowa się zgodnie z zobowiązaniem. Ryzyko to jest przy tym oderwane od winy wnioskodawcy w niedoprowadzeniu do wypełnienia obowiązku przez podmiot trzeci. Jako przykład organ przywołał art. 391 k.c. Minister stwierdził, że istotą instrumentu dzielenia ryzyka ustanowionego w decyzji o objęciu refundacją leku Giotrif jest zobowiązanie wnioskodawcy, że świadczeniodawca, o którym mowa w art. 9 ustawy o refundacji nabywający ten lek w celu realizacji świadczenia gwarantowanego, nabędzie go po cenie nie wyższej niż 5969,60 zł brutto, pod rygorem nałożenia kary administracyjnej, o której mowa w art. 51 ustawy o refundacji. W konsekwencji Minister nie zgodził się z poglądem Skarżącej, jakoby z powstałego po jej stronie zobowiązania wynikającego z treści ustanowionego w decyzji o objęciu refundacja leku Giotrif instrumentu dzielenia ryzyka, mógł się zwolnić poprzez zagwarantowanie sprzedaży produktu objętego refundacją po Cenie RSS, a w razie konieczności - potwierdzenie jej zastosowania poprzez korektę faktury wystawionej przez hurtownika świadczeniodawcy. Minister wskazał, że [...] Szpital Onkologiczny w W. zakupił 1 opakowanie leku Giotrif w cenie 6 447,17 zł brutto za jedno opakowanie, co zostało potwierdzone wystawioną fakturą VAT nr [...], zatem pierwotnie nabycie leku przez świadczeniodawcę zostało dokonane z niedotrzymaniem postanowień przedmiotowego instrumentu dzielenia ryzyka. Zdaniem organu, w takiej sytuacji, nawet jeżeli na skutek wystawienia faktury korygującej nr [...] kwota sprzedaży była zgodna z obowiązującym instrumentem dzielenia ryzyka, a NFZ nie poniósł dodatkowych kosztów związanych z pierwotnym niedotrzymaniem określonych w decyzji administracyjnej o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu leku Giotrif postanowień w zakresie realizacji instrumentu dzielenia ryzyka, to jednak nie może oznaczać, że przedmiotowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć zgodnie z treścią art. 105 k.p.a. Dlatego też Minister wyjaśnił, że nie nałożył kary, o której mowa w art. 51 ustawy o refundacji, a jedynie stwierdził niedotrzymanie przez B. Sp. z o.o. postanowień w zakresie przedmiotowych instrumentów dzielenia ryzyka tj. zakupu przez świadczeniodawcę, ww. leków w kwotach określonych w przedmiotowych instrumentach dzielenia ryzyka, bowiem takie naruszenie zaistniało. B. Sp. z o.o. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dotyczącej stwierdzenia niedotrzymania postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka określonego w decyzji o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 51 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (tj. Dz. U. 2017, poz. 1844, ze zm., dalej: "UR") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że stosuje się go w przedmiotowej sprawie, w której w istocie nie doszło do naruszenia instrumentów dzielenia ryzyka, określonych w Decyzji Refundacyjnej; 2. art. 51 UR poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Produkt Leczniczy został sprzedany po cenie niezgodnej z ceną wskazaną w instrumencie dzielenia ryzyka; 3. art. 51 oraz 53 ust. 1 UR poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że mogą one stanowić samodzielną podstawę prawną do wydania przez Organ Decyzji stwierdzającej, iż podmiot nie dotrzymał postanowień w zakresie instrumentów dzielenia ryzykiem; 4. art. 11 ust. 5 UR poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie wziął odpowiedzialności za rezultat określony w instrumencie dzielenia ryzyka, a tym samym przyczynił do sytuacji, w której świadczeniodawca nabył Produkt Leczniczy po cenie wyższej niż cena określona w instrumencie dzielenia ryzyka. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2017, poz. 1257, ze zm., dalej: "KPA") poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że nie było podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy tymczasem na skutek wyjaśnień złożonych przez Skarżącego w toku postępowania, stało się ono bezprzedmiotowe w całości; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 KPA poprzez zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przedmiotowej Decyzji. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) PPSA wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji Organu z dnia [...] marca 2018 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa; Na podstawie art. 135 PPSA wniosła o uchylenie w części punktu I zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczącej stwierdzenia niedotrzymania postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka określonego w Decyzji Refundacyjnej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 200 PPSA wniosła o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty wyrażone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Zdrowia wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota rozpoznawanej sprawy dotyczyła oceny zasadności wydania przez organ decyzji administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia niedotrzymania przez Skarżącą postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były art. 53 ust. 1 oraz art. 51 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1844, z późn. zm.). Zgodnie z art. 51 ustawy o refundacji karze pieniężnej podlega wnioskodawca, który nie dotrzymał określonych w decyzji administracyjnej o objęciu refundacją postanowień w zakresie instrumentów dzielenia ryzyka. Kara ta wymierzana jest w kwocie stanowiącej dwukrotność wartości poniesionych przez Fundusz kosztów refundacji związanych z niedotrzymaniem postanowień decyzji. W myśl art. 53 ust. 1 ustawy o refundacji kary pieniężne, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1-3, art. 51 i art. 52, nakłada minister właściwy do spraw zdrowia w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei stosownie do art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o refundacji; "Art. 11. 1. Objęcie refundacją leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobu medycznego następuje w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw zdrowia. 2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie (firmę) wnioskodawcy, adres siedziby albo miejsca wykonywania działalności gospodarczej; 2) nazwę leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo nazwę i zastosowanie wyrobu medycznego, oraz jego dane identyfikujące; 3) kategorię dostępności refundacyjnej, a w przypadku kategorii, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 - opis programu lekowego stanowiący załącznik do decyzji; 4) poziom odpłatności; 5) urzędową cenę zbytu; 6) termin wejścia w życie decyzji oraz okres jej obowiązywania; 7) instrumenty dzielenia ryzyka, jeżeli zostały ustalone; 8) określenie grupy limitowej." Natomiast art. 9 ust. 1 ustawy o refundacji mówi, że świadczeniodawca w celu realizacji świadczeń gwarantowanych jest obowiązany nabywać leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyroby medyczne po cenie nie wyższej niż urzędowa cena zbytu powiększona o marżę nie wyższą niż urzędowa marża hurtowa, a w przypadku nabywania od podmiotu innego niż przedsiębiorca prowadzący obrót hurtowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne - po cenie nie wyższej niż urzędowa cena zbytu. W rozpoznawanej sprawie istotą instrumentu dzielenia ryzyka ustanowionego w decyzji o objęciu refundacją leku Giotrif było zobowiązanie Skarżącej, że świadczeniodawca, o którym mowa w art. 9 ustawy o refundacji nabywający ten lek w celu realizacji świadczenia gwarantowanego, nabędzie go po cenie nie wyższej niż 5969,60 zł brutto, pod rygorem nałożenia kary administracyjnej, o której mowa w art. 51 ustawy o refundacji. Tymczasem świadczeniodawca, a mianowicie [...] Szpital Onkologiczny w W. zakupił 1 opakowanie leku Giotrif w cenie 6 447,17 zł brutto za jedno opakowanie. Następnie wystawiona została faktura korygująca i w konsekwencji na dzień wydania zaskarżonych decyzji organ ustalił, że NFZ nie poniósł dodatkowych kosztów związanych z niedotrzymaniem określonych w decyzjach administracyjnych z dnia [...] października 2014 r. o objęciu refundacją i ustaleniu urzędowej ceny zbytu leku Giotrif postanowień w zakresie realizacji instrumentu dzielenia ryzyka. Opisany wyżej stan faktyczny był bezsporny, zaś sporna pomiędzy stronami okazała się ocena tego stanu faktycznego. Minister Zdrowia uważa, że charakter powstałego zobowiązania wynikającego z treści ustanowionego w decyzji o objęciu refundacja leku Giotrif instrumentu dzielenia ryzyka jest tego rodzaju, że podmiot refundacyjny nie może zwolnić się od tego zobowiązania w razie omyłki co do ceny leku określonego pierwotnie w fakturze nawet wtedy, gdy następnie wystawiona została faktura korygująca a w rezultacie NFZ nie poniósł w tym zakresie żadnych dodatkowych kosztów. Oceniając zatem stanowisko Ministra w aspekcie zarzutów skargi Sad uznał, że treść art. 51 ustawy o refundacji sprzeciwia się stanowisku organu, iż możliwe jest wydanie decyzji administracyjnej jedynie w części dotyczącej stwierdzenia niedotrzymania przez dany podmiot postanowień w zakresie instrumentu dzielenia ryzyka określonego bez nakładania kary pieniężnej. Należy zwrócić uwagę, że podstawowym celem ww. przepisu jest zabezpieczenie prawidłowego funkcjonowania zasady współuczestniczenia w kosztach refundacji wnioskodawców i publicznego płatnika. Podstawową zasadą przyjętą na gruncie ustawy refundacyjnej jest mechanizm payback, który w art. 4 u.r.l. określa sposób odpowiedzialności wnioskodawców. W celu wyłączenia spod ustawowego obowiązku uczestniczenia w podziale kosztów refundacji możliwe jest ustanowienie indywidualnego sposobu współfinansowania w postaci instrumentu dzielenia ryzyka zawartego w decyzji. Przykładowy katalog instrumentów dzielenia ryzyka został zawarty w art. 11 ust. 4 u.r.l., możliwe jest jednak dowolne ich kształtowanie. Ich właściwą realizację zabezpieczono sankcją w postaci kary pieniężnej.(Jakub Adamski, Krzysztof Urban, Ewa Warmińska Tytuł: Komentarz do art.51 ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, Stan prawny:2013.12.18, LEX). W analizowanym przepisie art. 51 ustawy o refundacji nie przewidziano mechanizmu miarkowania kary. Zgodnie z treścią tego przepisu kara wymierzana jest w kwocie stanowiącej dwukrotność wartości poniesionych przez Fundusz kosztów refundacji związanych z niedotrzymaniem postanowień decyzji. Recz w tym ,że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne koszty refundacji, co potwierdził NFZ. W ocenie Sądu odczytując normę prawną zawartą w omawianej regulacji konieczną przesłanką do zastosowania przepisu art. 51 ustawy o refundacji jest - oprócz niedotrzymania obowiązków dzielenia ryzyka - także wystąpienie takich kosztów. Wbrew stanowisku Ministra rację ma Skarżąca, że podstawą do zastosowania art. 51 i 53 ust. 1 ustawy o refundacji jest łączne wystąpienie jednocześnie dwóch przesłanek, tj. niedotrzymanie określonych w decyzji o objęciu refundacją postanowień w zakresie instrumentów dzielenia ryzyka oraz wystąpienie po stronie NFZ kosztów refundacji związanych z niedotrzymaniem postanowień decyzji refundacyjnej. Musi zatem nastąpić sytuacja, w której zarówno dojdzie do naruszenia instrumentu dzielenia ryzyka, jak i wypłacenia przez Narodowy Fundusz Zdrowia większej kwoty na refundację, niż miałoby to miejsce, gdyby instrument dzielenia ryzyka był realizowany prawidłowo. Dlatego też Sąd podzielił stanowisko skargi, że w sytuacji jaka zaistniała w sprawie wydanie przez Ministra Zdrowia decyzji administracyjnej w oparciu o art. 51 ustawy o refundacji jedynie co do stwierdzenia niedotrzymania instrumentu dzielenia ryzyka i nie wymierzenie kary czyli potocznie mówiąc zastosowanie tego przepisu jedynie w połowie nie było prawidłowe. W tym stanie rzeczy Sąd uwzględnił skargę i uchylił obie decyzje Ministra w zaskarżonej części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że występują w sprawie przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 3 p.p.s.a., które powodują, iż brak jest prawnych możliwości do wydania aktu (decyzji lub postanowienia) rozstrzygającego sprawę co do istoty. Jak już wyżej wskazano chodzi w tym przypadku brak wystąpienia jakichkolwiek kosztów po stronie NFZ , o których mowa w art. 51 ustawy o refundacji. W rozpoznawanej sprawie przesłanka uzasadniająca podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2005 str. 619). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA w Warszawie z 24 kwietnia 2003 r., sygn. III SA 2225/01 Biul. Skarbowy 2003/6/25). W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od Ministra Zdrowia na rzecz Skarżącej kwotę 697 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 480 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.