VI SA/Wa 879/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2024 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji oddala skargę

Decyzją z 15 stycznia 2024 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 15 stycznia 2024 r."), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ" lub "GITD"), utrzymał w mocy własną decyzję z 3 października 2023 r. nr [...] (dalej: "decyzja z 3 października 2023 r."), na podstawie której organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego K. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "K." (dalej: "skarżący", "strona" lub "przewoźnik"). Jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775; dalej: "k.p.a." lub "Kodeks postępowania administracyjnego"), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201; dalej: "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d."), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE L z 2009 r. Nr 300, str. 51 ze zm.; dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), art. 1 i załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. UE L z 2016 r. Nr 74, str. 8 ze zm.; dalej: "rozporządzenie 2016/403"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przez przewoźnika była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[..]ITD") z 24 stycznia 2023 r., nr WL8140.6.1770.2022 (dalej: "decyzja [...]ITD z 24 stycznia 2023 r."). Na mocy tej decyzji nałożono na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenia, określone w pkt 9.2 i 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie określone w pkt 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polega na wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd. Jest to najpoważniejsze naruszenie (dalej również: "NN") wymienione w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403. Naruszenie określone w pkt 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. polega na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis. Jest to bardzo poważne naruszenie (dalej również: "BPN"), wymienione w grupie 2 pkt 17 załącznika I do rozporządzenia 2016/403. Decyzja ta jest wykonalna, a kara pieniężna nałożona za stwierdzone naruszenia została uiszczona w dniu 5 marca 2023 r. Strona posiada zezwolenie nr 019930 na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, udzielone przez GITD w dniu 13 czerwca 2018 r. Pismem z 7 sierpnia 2023 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania dotyczącego spełniania przez przewoźnika wymogu dobrej reputacji. W tym piśmie organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów dotyczących liczby zatrudnionych kierowców oraz pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy w okresie ostatnich trzech miesięcy od dnia doręczenia zawiadomienia. Strona została również zobowiązana do przedstawienia dokumentów dotyczących skali prowadzonych operacji transportowych w tym okresie oraz złożenia wyjaśnień i dowodów potwierdzających wdrożenie w przedsiębiorstwie działań mających na celu zapewnienie prawidłowej dyscypliny pracy oraz procedur zapobiegających naruszeniom obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ponadto organ wezwał do przedstawienia informacji o członkostwie w polskiej organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych o ogólnokrajowym zasięgu, działającej od co najmniej trzech lat, wraz z nazwą tej organizacji. Strona została również zobowiązana do przedłożenia kopii aktualnego badania technicznego pojazdu skontrolowanego w dniu 13 grudnia 2022 r. oraz wszelkiej innej dokumentacji mającej znaczenie dla przedmiotowego postępowania. Mimo wezwania strona nie udzieliła odpowiedzi na zawiadomienie. Decyzją z 3 października 2023 r. organ stwierdził utratę dobrej reputacji przewoźnika. Podstawą wydania tej decyzji były przepisy art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a także art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009. W dniu 17 października 2023 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego będące odpowiedzią na zawiadomienie. W piśmie poinformowano, że stwierdzone podczas kontroli drogowej nieprawidłowości zostały usunięte, a przedsiębiorstwo wdrożyło zasady i rozwiązania mające na celu wyeliminowanie jakichkolwiek naruszeń, zgodnie z przedstawionym planem naprawczym. Dodatkowo, zobowiązano kierowców do każdorazowego sprawdzania stanu technicznego pojazdu przed rozpoczęciem przejazdu, co ma być dokumentowane za pomocą listy kontrolnej. Strona wskazała również, że obecnie korzysta z usług dwóch kierowców. W piśmie zwrócono również uwagę, że uznanie przez GITD utraty dobrej reputacji przez przewoźnika stanowiłoby nieproporcjonalną reakcję, której konsekwencje byłyby nieodwracalnie negatywne zarówno dla funkcjonowania przewoźnika, jak i dla społeczeństwa oraz państwa. Do pisma załączono kopię planu naprawczego, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz wykaz zrealizowanych transakcji. Natomiast w dniu 30 października 2023 r. do GITD wpłynął wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z 15 stycznia 2024 r. organ utrzymał w mocy decyzję z 3 października 2023 r. W uzasadnieniu wskazano, że powodem wszczęcia postępowania było wydanie decyzji [...]ITD z 24 stycznia 2023 r., nakładającej na stronę karę pieniężną za jedno najpoważniejsze naruszenie (NN) i jedno bardzo poważne naruszenie (BPN). Organ podkreślił, że jest to kolejne postępowanie dotyczące spełniania przez stronę wymogu dobrej reputacji, a wcześniejsze zakończyło się wydaniem decyzji z 27 września 2021 r., stwierdzającej jej utratę. W toku postępowania ustalono, że strona nie dostarczyła informacji o liczbie zatrudnionych kierowców i wykonywanych operacjach transportowych. Z przedstawionych później danych wynikało, że w okresie od maja do lipca 2023 r. wykonano 12 operacji transportowych, a w odpowiedzi na wezwanie dołączono wykaz zrealizowanych przewozów, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz plan naprawczy. Plan ten obejmował współpracę z okręgową stacją kontroli pojazdów, wprowadzenie "check list" dla kierowców oraz działania dyscyplinujące. Organ wskazał jednak, że nie przedłożono dowodów na członkostwo w ogólnokrajowej organizacji zrzeszającej przewoźników. Organ zauważył, że plan naprawczy stanowi minimum działań, jakie należy oczekiwać od przewoźnika, a skarżący, wykonując niewielką liczbę operacji transportowych, ma możliwość dokładnej kontroli kierowców nad przestrzeganiem przepisów. W związku z tym organ uznał, że odebranie dobrej reputacji jest proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, strona pismem z 8 lutego 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję GITD z 15 stycznia 2024 r. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2. art. 11 k.p.a. tj. zasady przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy; 3. art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75 i art. 81 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak dokonania ustaleń oraz niezebranie materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, a także dokonanie ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że zebrane dowody jednoznacznie wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 4. art. 73 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania zapoznania się z aktami sprawy – brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego, a w konsekwencji brak możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie; 5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w taki sposób, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. Z uwagi na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego przed organem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga złożona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron, w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ wniósł o rozpoznanie jej w trybie uproszczonym, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawy stanowią inaczej. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Należy również podkreślić, że zgodnie z powyższymi przepisami, sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod kątem jej celowości ani słuszności. W rozpatrywanej sprawie GITD stwierdził utratę dobrej reputacji przewoźnika ze względu na popełnienie przez niego: – 1 NN, o którym mowa w lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd; – 1 BPN, o których mowa w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Kara za powyższe naruszenia została nałożona na przewoźnika na podstawie wykonalnej decyzji [...]ITD z 24 stycznia 2023 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że została zapłacona w dniu 5 marca 2023 r. Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d., organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.t.d., organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest starosta lub GITD. W niniejszej sprawie właściwym organem do cofnięcia zezwolenia skarżącemu był GITD. Jak wynika z art. 7d ust. 3 u.t.d., po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego. Zgodnie z art. 7d ust. 4 u.t.d., przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Zgodnie z art. 7d ust. 5 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt popełnienia przez skarżącą dwóch naruszeń, w tym jednego najpoważniejszego naruszenia (NN) oraz jednego bardzo poważnego naruszenia (BPN), wynikających z decyzji [...]ITD z dnia 24 stycznia 2023 r. W dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. 15 stycznia 2024 r., nie upłynął jeszcze okres wskazany w art. 94b u.t.d., ponieważ kara została zapłacona w dniu 5 marca 2023 r. W związku z tym brak było podstaw do uznania kary nałożonej na skarżącego za niebyłą, gdyż nie upłynął jeszcze rok od dnia wykonania decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe okoliczności oraz treść art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d., GITD był zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie oceny dobrej reputacji skarżącego w związku ze stwierdzonym najpoważniejszym naruszeniem. W ramach tego postępowania organ miał obowiązek przeanalizowania okoliczności określonych w art. 7d ust. 4 u.t.d. W ocenie Sądu organ wypełnił te obowiązki zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. Organ prawidłowo przeanalizował skalę naruszeń w odniesieniu do rozmiaru prowadzonej przez skarżącego działalności transportowej. Ustalono, że przewoźnik dopuścił się 1 NN oraz 1 BPN. GITD uwzględnił, że przedsiębiorca zatrudnia lub dysponuje dwoma kierowcami oraz w okresie wskazanym w zawiadomieniu, tj. od maja do lipca 2023 r., zrealizował 12 operacji transportowych (w okresie od maja do sierpnia 2023 r. zrealizowano ich łącznie 21). W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że liczba i charakter naruszeń, w kontekście skali działalności transportowej prowadzonej przez skarżącego, są znaczące. Ponadto, organ trafnie wskazał, że przy średniej liczbie czterech operacji transportowych miesięcznie oraz zatrudnieniu dwóch kierowców, przewoźnik ma realną możliwość sprawowania nadzoru nad ich pracą, w tym kontroli dokumentów, stanu technicznego pojazdów, czasu pracy kierowców oraz innych czynności niezbędnych do zapewnienia zgodności z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d., stwierdzenie choćby jednego NN zobowiązuje organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełnienia wymogu dobrej reputacji. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił działania deklarowane przez stronę w celu zapobiegania przyszłym naruszeniom, w szczególności analizując plan naprawczy realizowany od marca 2023 r. Zgodnie z tym planem przewoźnik nawiązał współpracę z okręgową stacją kontroli pojazdów, która prowadzi ewidencję pojazdów i informuje z wyprzedzeniem o terminach przeglądów. Kierowcy zostali zobowiązani do dokonywania oględzin pojazdu przed każdym przejazdem oraz ich potwierdzania na specjalnych listach kontrolnych. Plan naprawczy przewiduje również rozmowy dyscyplinujące i szkoleniowe z kierowcami oraz system nagród motywujących do właściwego wykonywania obowiązków. Zdaniem Sądu organ trafnie stwierdził, że procedury wprowadzone przez skarżącego stanowią minimalne wymagania organizacyjne, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie przewozów drogowych. W ocenie Sądu organ słusznie wskazał, że przewoźnik już wcześniej utracił dobrą reputację, zatem jest to kolejny raz gdy dochodzi do popełnienia naruszeń przy prowadzeniu działalności transportowej. Organ słusznie przyjął, że brak jest zatem podstaw do uznania że ta sytuacja u przewoźnika ulegnie poprawie. Ponadto, zdaniem Sądu, organ trafnie zauważył, że zgodnie z danymi z rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, działalność transportowa nie jest przeważającą formą działalności skarżącego. Organ prawidłowo uznał, że strona nie jest członkiem polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym, zrzeszającej przewoźników drogowych i działającej od co najmniej 3 lat, ponieważ pomimo wezwania nie przedłożono żadnego dokumentu potwierdzającego takie członkostwo. Badając istnienie interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przewoźnika, organ, opierając się na "Barometrze zawodów" prowadzonym przez Wojewódzki Urząd Pracy w Krakowie, prawidłowo ustalił, że według prognozy na rok 2023 dla powiatu rawskiego zawody kierowcy samochodu ciężarowego i kierowcy ciągnika siodłowego są deficytowe. Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym interes społeczny nie stanowiłby przeszkody dla zawieszenia zezwolenia przedsiębiorcy na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zdaniem Sądu organ nie naruszył art. 7d ust. 4 ani ust. 5 pkt 1 u.t.d., uznając, że utrata dobrej reputacji jest proporcjonalną reakcją na popełnione przez skarżącego naruszenia. Sąd stwierdza również, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył art. 7 Konstytucji RP ani art. 6 k.p.a. (zasady praworządności). Należy podkreślić, że decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji przewoźnika, a następnie zaskarżona decyzja, która utrzymała ją w mocy, zostały wydane w związku z naruszeniami przepisów prawa krajowego (u.t.d.) oraz prawa unijnego (rozporządzenie 1071/2009 i rozporządzenie 2016/403). Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe względy, Sąd uznał, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył prawa materialnego w sposób mogący wpłynąć na wynik sprawy, ani nie popełnił uchybień formalnoprawnych o istotnym znaczeniu. W ocenie Sądu organ dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), zgromadził i rozpatrzył dostępny materiał dowodowy, co pozwoliło na prawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcie o utracie dobrej reputacji przez skarżącego, bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, spełnia wymogi określone w art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) oraz art. 107 § 3 k.p.a. (niezbędne elementy uzasadnienia). W rezultacie organ nie naruszył zasady zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ nie naruszył przepisów art. 15, art. 73, art. 75 oraz art. 81 k.p.a. Organ prawidłowo zawiadomił stronę zarówno o wszczęciu postępowania (pismo z dnia 7 sierpnia 2023 r.), jak i o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego (pismo z dnia 8 września 2023 r.). W obu przypadkach strona została pouczona, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także o możliwości zgłaszania żądań. Stronie przysługiwało również prawo wglądu w akta sprawy oraz sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Do momentu wydania decyzji z 3 października 2023 r. skarżący nie skorzystał jednak z przysługującego mu prawa do przedstawienia swojego stanowiska lub dowodów, jak również z prawa wglądu do akt. Na marginesie, Sąd wskazuje, że chociaż w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego z dnia 29 września 2023 r., to wpłynęło ono do urzędu dopiero 17 października 2023 r., a więc po wydaniu decyzji z dnia 3 października 2023 r. Co więcej, jeden z załączników tego pisma (zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu) został potwierdzony przez pełnomocnika skarżącego dopiero 10 października 2023 r., czyli również po wydaniu decyzji w pierwszej instancji. Strona w toku postępowania odwoławczego przedstawiła plan naprawczy, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz wykaz zrealizowanych transakcji transportowych. Dokumenty te zostały uwzględnione przez organ, co znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się do przedłożonych dowodów, analizując je w kontekście całości zgromadzonego materiału, jednak nie wpłynęły one na zmianę pierwotnej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.