VI SA/Wa 790/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia: odrzucić skargę

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [... ] września 2024 r. cofnął skarżącej D. sp. z o.o. z siedzibą we W. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Decyzja została doręczona skarżącej przez operatora pocztowego 30 września 2024 r. Skarżąca wniosła natomiast skargę 12 lutego 2025 r. tradycyjną drogą pocztową, przesyłką poleconą. Datę nadania przesyłki potwierdza datownik placówki pocztowej odciśnięty na kopercie (k. 22 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi winien pochylić się nad wymogami jej dopuszczalności, w tym w aspekcie formalnym. Zgodnie natomiast z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: ppsa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżona decyzja została wydana osobie upoważnionej do odbioru korespondencji adresowanej do skarżącej – Z. P. – w dniu 30 września 2024 r., co potwierdza pieczęć na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (vide: zpo dołączone do skarżonej decyzji). W konsekwencji, trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi – liczony zgodnie z art. 53 § 1 ppsa – upłynął w dniu 30 października 2024 r. Natomiast skarga została wniesiona 12 lutego 2025 r., a więc po terminie. Zauważyć bowiem należy, że skarżąca nie wskazała innego adresu, na który organ miałby doręczać korespondencję, niż ten, który podawała w pisma kierowanych do organu. Z akt sprawy wynika zaś, że w zasadzie w całym toku postępowania administracyjnego, korespondując z organem, skarżąca posługiwała się adresem: [...] [...] [...] [...]. Jednocześnie nieprawidłowe, w ocenie skarżącej, zaadresowanie skarżonej decyzji nie uniemożliwiło jej doręczenia osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w jej imieniu. Nie można zatem zarzucić organowi, że dokonał doręczenia decyzji na nieprawidłowy adres, skoro adres taki figuruje w KRS (vide: k. 5 akt sądowych), jak i został przez skarżącą podany jako korespondencyjny w pismach kierowanych do organu, w tym nawet w pismach z 14 listopada 2024 r. i 24 stycznia 2025 r., w których kwestionowała prawidłowość doręczenia skarżonej decyzji. Tym bardziej że ww. adres została przez nią wskazany jako adres do korespondencji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a ww. uprawniona do odbioru – Z. P. – odbiera korespondencję sądową adresowaną do skarżącej na ten adres (vide: k. 30 akt sądowych). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa, postanowił jak w sentencji. Jednocześnie wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 ppsa, jest aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia, czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął, czy też nie, przed jej dopełnieniem (tak NSA w postanowieniu z 29 czerwca 2012 r. II GZ 222/12, LEX nr 1230562). Procedura zmierzająca do przywrócenia terminu, któremu strona uchybiła, może być wdrożona dopiero po stwierdzeniu, że czynność procesowa podjęta przez stronę jest – właśnie na skutek upływu terminu – bezskuteczna (tak NSA w postanowieniu z 15 maca 2016 r. I GZ 142/16). Z tego względu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi będzie procedowany po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.