VI SA/Wa 762/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 492/16 oddalającym skargę A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 492/16, 2. zwrócić skarżącej A. W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie wyrokiem z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 492/16 oddalił skargę A. W. (skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem WSA w Warszawie. Jako podstawę prawną skargi wskazała art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w dniu 21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wydał wyrok w sprawie C127/17, którym uznano przepis art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jako niezgodny z prawem UE. Zasadnym jest zatem ponowne rozstrzygnięcie ww. sprawy z wykluczeniem regulacji uznanych przez TSUE jako niezgodne z prawem UE (skróty skarżącej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej (art. 276 p.p.s.a.). Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w związku z art. 276 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że warunkiem rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, co wyraźnie wynika z art. 270 p.p.s.a., jest wniesienie skargi od orzeczenia prawomocnego. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 492/16, który w chwili złożenia skargi o wznowienie nie jest jeszcze prawomocny, z uwagi na wniesienie przez skarżącą skargi kasacyjnej od ww. wyroku (wpływ do Sądu 18 listopada 2016 r.). Akta z rzeczonym środkiem zaskarżenia zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 1 lutego 2017 r., gdzie została im nadana sygnatura akt II GSK 372/17. Tym samym, skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec stwierdzenia, iż skarga o wznowienie dotyczy postępowania sądowego zakończonego nieprawomocnym wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 270 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.