VI SA/Wa 728/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych z dnia [...] października 2019., (znak sprawy: [...]); 2. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych na rzecz strony skarżącej Z. z siedzibą w [...] kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

VI SA/Wa 728/20 Uzasadnienie Z.Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w R. (dalej jako "spółka", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] stycznia 2020 r., nr [...] , który utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych w [...] z dnia [...] października 2019., nr [...] r. wymierzającą skarżącej karę pieniężną w wysokości 3000,00 zł za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego: kiełbasa wiejska - kiełbasa wieprzowa, średnio rozdrobniona, wędzona, pieczona, wielkość partii produkcyjnej: 250 kg, wielkość partii magazynowej: 70 kg, oznaczona: należy spożyć do: 2.08.19, nr partii: [...] , data produkcji: 3.07.2019 r., cena sprzedaży brutto: 17,00 zł/kg. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.) – dalej "k.p.a.", art. 40a ust. 1 pkt 4 i art. 40a ust. 5 w związku z art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. 2019 r., poz. 2178) – dalej: "ustawa o jakości handlowej"; art. 7 ust. 2, art. 25 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 – dalej jako: "rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) nr 1169/2011"; art. 3 ust. 8, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm., Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.) – dalej jako "rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 178/2002". Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach 10 i 12 lipca 2019 r. inspektor WIJHARS w [...] przeprowadził kontrolę w zakresie jakości handlowej mięsa i przetworów mięsnych u skarżącego (Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] .08.2019 r., znak: [...] ). Próbkę, m.in. do badań laboratoryjnych pobrano 10 lipca 2019 r. z partii wyrobu: kiełbasa wiejska - kiełbasa wieprzowa, średnio rozdrobniona, wędzona, pieczona (Protokół z pobrania próbek nr [...] z dnia [...] .07.2019 r.). Na podstawie badań laboratoryjnych przeprowadzonych w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w Kielcach stwierdzono, że partia ww. produktu nie spełnia wymagań jakości określonych w oznakowaniu produktu ze względu na zaniżoną zawartość mięsa o 10%. Deklaracja producenta: zawartość mięsa 120%, natomiast wynik badania wykazał: 110% zawartości (Sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] .07.2019 r.). W celu sprawdzenia oznakowania, 12.07.2019 r., pobrano próbki ww. produktu (Protokół pobrania próbek w celu sprawdzenia oznakowania nr [...] z dnia [...] .07.2019 r.). Oceniając prawidłowość oznakowania ww. partii kiełbasy stwierdzono także brak podania warunków przechowywania lub/i terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania, co jest niezgodne z art. 25 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011 i świadczy o niespełnieniu przepisów dotyczących jakości handlowej oraz narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Wyżej wymieniona partia nie została zabezpieczona na czas przeprowadzenia kontroli, wykonania badań laboratoryjnych lub ewentualnego wydania stosownej decyzji administracyjnej, w związku z krótkim terminem przydatności do spożycia. W związku z wprowadzeniem do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, 19.08.2019 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w wyniku którego [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydał decyzję z [...] października 2019 r., znak: [...] . Na jej podstawie wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 3000,00 zł (słownie: trzy tysiące złotych 00/100) za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno- spożywczego zafałszowanego, tj. przedmiotowej kiełbasy wiejskiej - kiełbasy wieprzowej, średnio rozdrobnionej, wędzonej, pieczonej, o wielkość partii produkcyjnej: 250 kg, wielkości partii magazynowej: 70 kg, oznaczonej przydatnością do spożycia do: 2.08.19, o nr partii: 1058719, dacie produkcji: 3.07.2019 r. i cenie sprzedaży brutto: 17,00 zł/kg. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił decyzji organu I instancji: pobranie próbek produktu niezgodnie z przywołanymi przez kontrolującego inspektora dokumentami określonymi w protokole pobrania próbek nr [...] z dnia [...] .07.2019 r., niespełnienie § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych, a także w przypadku pobrania próbek kiełbasy do badań laboratoryjnych, nieposiadanie, nieprzedstawienie i nieuzgodnienie żadnego planu pobierania próbek, oraz dodatkowo niezważenie próbki w trakcie kontroli, niespełnienie ust. 3 § 2 ww. rozporządzenia, gdyż kontrolujący nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia wstępnej oceny jakości w tym oceny jednorodności partii, co miało decydujący wpływ na wynik badania zawartości mięsa w kontrolowanej kiełbasie, niespełnienie § 5 ww, rozporządzenia, gdyż brak jest udokumentowania pobrania próbek do oceny organoleptycznej, o których mowa w protokole kontroli z [...] .07.2019 r., w związku z czym ocena organoleptyczna jest nieważna. termin do spożycia został podany na etykiecie. W oparciu o stawiane zarzuty wnosił o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie wyjaśnił, że ustalenia kontroli oraz badań laboratoryjnych, które wykazały zafałszowanie kiełbasy wiejskiej - kiełbasy wieprzowej, średnio rozdrobnionej, wędzonej, pieczonej - wykazały, że partia produktu nie spełniała wymagań jakości określonych w oznakowaniu produktu ze względu na zaniżoną zawartość mięsa o 10% względem deklaracji producenta o zawartości mięsa 120%. Natomiast wynik badania wykazał: 110% zawartości. Organ wyjaśnił, że oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej. Wszystkie określenia służące identyfikacji artykułu rolno-spożywczego powinny być podane zgodnie z rzeczywistością, aby nie wprowadzać w błąd konsumenta. Skarżący będący producentem artykułów rolno-spożywczych, powinien zadbać o wypełnienie obowiązków rzetelnie i zgodnie z przepisami prawa żywnościowego. Stwierdzając bezpodstawność zarzutów odwołania organ wskazał, że proces pobierania próbek jest szczegółowo unormowany przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych oraz zapisów przewidzianych w punktach 6.2 i 6.3.1. Polskiej Normy PNISO 3100-1:1999 "Mięso i przetwory mięsne. Pobieranie i przygotowanie próbek do badań. Pobieranie Próbek". Do analizy pobrano około 1 kg kontrolowanego artykułu rolno-spożywczego, co spełnia zapisy § 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek. Masa próbki jest dostosowana zarówno do postaci i rodzaju artykułu rolno- spożywczego oraz wielkości partii produkcyjnej, jak również charakteryzuje właściwości organoleptyczne, fizykochemiczne i mikrobiologiczne partii produkcyjnej, z której próbki są pobierane. Organ ustalił, że przy pobieraniu próbek - jak wynika z protokołu pobrania próbek, stanowiącego załącznik nr 1 do Protokołu kontroli nr [...] - obecna była technolog spółki która podpisała go i nie wniosła do niego uwag. Pobrana próbka została podzielona na 2 części o porównywalnej masie. W protokole pobrania próbek została wskazana także masa jednostkowa próbek. Spełnione zostały zatem wymagania przewidziane w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek, a także Polskiej Normy PN-ISO 3100-1:1999, która w pkt 6.2 przewiduje, że jako próbki jednostkowe pobrać jednostki lub cale kawałki produktu. Ponadto w protokole z kontroli, została zawarta informacja o wynikach przeprowadzonej oceny organoleptycznej, które odpowiadały wymaganiom określonym w Specyfikacji produktów. Zdaniem organu, w toku kontroli nie zakwestionowano cech organoleptycznych przedmiotowego produktu, a zatem kwestie te nie mają znaczenia w sprawie. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących informacji o warunkach przechowywania lub/i terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania, gdzie odwołujący wskazywał na podanie terminu przydatności do spożycia na etykiecie i brak celowości w powielaniu tej informacji, organ odwoławczy wskazał, że pakowanie kiełbasy w atmosferze ochronnej wydłuża jej przydatność do spożycia. Konsument nabywając powyższy produkt, zapakowany w atmosferze ochronnej, jednocześnie mając świadomość, że pakowanie w atmosferze ochronnej wydłuża przydatność produktów, nie uzyskuje informacji na temat terminu przydatności do spożycia produktu po otwarciu opakowania. Zdaniem organu, jeżeli termin przydatności do spożycia podany na opakowaniu jest obowiązujący po otwarciu opakowania, to tego rodzaju informacja powinna znaleźć się na opakowaniu produktu. Powyższe obowiązuje również w momencie, gdy produkt zostaje sprzedany w celu eksponowania w ladzie chłodniczej w sklepie. Biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości organ przyjął, że waga naruszonych obowiązków w zakresie zapewnienia właściwej jakości handlowej produktu jest znaczna, z uwagi na zagrożenia, jakie ich naruszenie może stwarzać dla danego dobra. Uwzględnił też wielkość partii (tj. 250 kg) oraz jej wartość (tj. 4250 zł), a także fakt, że część kwestionowanej partii o masie 248 kg i wartości 4216 zł wprowadzono do obrotu oraz fakt, że część partii pobrano jako próbki i zabezpieczono jako wtórniki o łącznej masie 2 kg i wartości 34 zł przyjął, iż rozmiar wyrządzonej szkody jest wysoki. Ponadto organ odwoławczy uznał, że stopień szkodliwości przedmiotowego czynu oraz zakres naruszenia w przedmiotowej sprawie jest średni. Organ stwierdził, że działanie skarżącej naruszyło przepisy prawa żywnościowego, w tym ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz rozporządzenia nr 1169/2011. Konsument mógł zostać wprowadzony w błąd, gdyż skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z rzetelnego informowania konsumenta o składzie produktu, a także o warunkach przechowywania lub terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania, co pozbawiło go możliwości nabycia wyrobu spełniającego wymagania. Organ uzasadniając wielkość nałożonej kary wskazał, że skarżącej została wymierzona w 2018 r. kara pieniężna za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej. Przy ustalaniu wysokości kary organ wziął pod uwagę wielkość przychodów w 2018 r. w wysokości: 31 142 467,02 zł, a także wielkość obrotów wynoszących: 34 713 736,42 zł. Nałożona kara w wysokości 3000,00 zł, stanowi niecałe 0,01 % przychodu skarżącej i niecałe 0,1 % kary maksymalnej przewidzianej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Wymierzona kara pieniężna mieści się w granicach zakreślonych przez art. 40a ust. 1 pkt 4ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, gdyż wysokość kary została ustalona w kwocie niższej niż mogłaby wynosić górna granica kary w ww. przepisie, tj. karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 10 lit. c ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych (Dz. U. z 2018r., poz.2164) przez uznanie przedmiotowej partii kiełbasy za zafałszowaną w oparciu o badanie próbki pobranej niezgodnie z deklarowanymi przez pobierającego przepisami i normami, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy;; niewłaściwe zastosowanie art. 25 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, poprzez uznanie, że brak w oznakowaniu warunków przechowywania lub/i terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania kiełbasy wiejskiej stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych, co miało istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie; naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 11, art. 77.§ 1, art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu rozpatrzenia materiału dowodowego pozwalającego na rzetelne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego; nie dokonanie prawidłowej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego; a także nie wskazanie dowodów, na których organ się oparł stwierdzając, iż próbki do badań zostały pobrane w sposób zapewniający reprezentatywność partii produkcyjnej co miało decydujący wpływ na wynik sprawy. Skarżący, rozwijając wskazane zarzuty w pełni powtórzył treść odwołania i wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie stwierdzenie jej nieważności i umorzenie postępowania administracyjnego w pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadnił swój sprzeciw, co do uznania produktu za zafałszowany z racji uznania zaniżenia zawartości mięsa w kiełbasie wiejskiej. Kwestionował sposób obliczenia mięsności kontrolowanej kiełbasy wiejskiej. Wskazywała, że w zadeklarowanej na etykiecie temperaturze przechowywania 2° C do 8° C, podany termin przydatności jest obowiązujący po otwarciu opakowania, co wykluczało dodatkowe informacje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Analizując pod tym kątem skargę, w okolicznościach stanu faktycznego tej konkretnej sprawy, Sąd nie stwierdził, by w postępowaniu administracyjnym doszło do nieważności postępowania, a zarzut w tym zakresie nie zawiera żadnych podstaw faktycznych i prawnych. Jednakże Sąd uznał, że skarga jest częściowo uzasadniona, tj. w zakresie wymierzenia kary za przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za nieprawidłowości w oznakowaniu produktu co do terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania. Oznacza to, że w zakresie wymierzenia kary pieniężnej za te nieprawidłowości częściowo trafne są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ administracji prawa materialnego poprzez mający wpływ na wymiar kary niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych oraz art. 25 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) nr 1169/2011 oraz naruszenie prawa procesowego art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 11, art. 77.§ 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie rzetelnej i prawidłowej oceny stanu faktycznego; art. 80 k.p.a. poprzez nie dokonanie tej oceny w całokształcie zebranego materiału dowodowego. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 1. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy artykuł rolno-spożywczy opisany w zaskarżonej decyzji: "kiełbasa wiejska - kiełbasa wieprzowa, średnio rozdrobniona, wędzona, pieczona, wielkość partii produkcyjnej: 250 kg, wielkość partii magazynowej: 70 kg, oznaczona: należy spożyć do: 2.08.19, nr partii: [...] data produkcji: 3.07.2019 r., cena sprzedaży brutto: 17,00 zł/kg", w dacie kontroli - 10 i 12 lipca 2019r.: - po pierwsze, nie spełniał wymagań jakości określonych w oznakowaniu produktu ze względu na zaniżoną zawartość mięsa o 10% i zgodnie z art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowi artykuł rolno-spożywczy zafałszowany; - po drugie, nie spełniał wymagań jakości z uwagi na brak terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania nie podano jego warunków przechowywania lub/i terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania, co niezgodne jest z art. 25 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) nr 1169/2011 i świadczy o naruszeniu art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych; - po trzecie, zasadności wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł wobec przyjęcia, że ww. produkt w powyższych powodów jest produktem rolno-spożywczym zafałszowanym. 2. Z ustaleń faktycznych przyjętych przez organ odwoławczy wynika, że: a) Wyniki badań przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w [...] świadczą o tym, że partia wyrobu o nazwie kiełbasa wiejska - kiełbasa wieprzowa, średnio rozdrobniona, wędzona, pieczona jest artykułem rolno- spożywczym zafałszowanym z uwagi na zaniżenie zawartości mięsa o 10%. Zadeklarowany skład surowcowy mięsa wynosi 120%, natomiast zawartość mięsa w świetle wyników badań wyniosła 110%, co istotnie narusza interes konsumenta wobec niezgodności deklaracji producenta ze stanem rzeczywistym i narusza art. 3 pkt. 10 lit. c ustawy o jakości handlowej. Strona jako podmiot wprowadzający na rynek artykuły rolno-spożywcze powinna była dochować należytej staranności w celu zorganizowania produkcji w taki sposób aby informacje podane w oznakowaniu produktu w zakresie zawartości mięsa w kiełbasie były zgodne ze stanem faktycznym; b) W wyniku oceny prawidłowości oznakowania ww. partii kiełbasy stwierdzono nieprawidłowość polegającą na braku podania warunków przechowywania lub/i terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania. Warunki lub czas przechowywania po otwarciu produktu powinny zostać określone dla produktów (np. przetworów mięsnych), w których po otwarciu opakowania może dojść do zmian mikrobiologicznych. Według organu, powyższe nie zostało spełnione. Organ odwoławczy uznał, że artykuł rolno-spożywczy w postaci kiełbasy, pakowany w atmosferze ochronnej jest szczególnym przypadkiem o którym mowa powyżej., co jest niezgodne jest z art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1169/2011 i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej. Przyjął, że "pakowanie kiełbasy w atmosferze ochronnej wydłuża przydatność do spożycia produktów, zapobiega rozmnażaniu się i rozwijaniu mikroorganizmów oraz zachodzeniu reakcji biochemicznych w produkcie, a tym samym jego zepsuciu. Jest to informacja powszechnie wiadoma konsumentom. Konsument nabywając powyższy produkt, zapakowany w atmosferze ochronnej, jednocześnie mając świadomość, że pakowanie w atmosferze ochronnej wydłuża przydatność produktów, nie uzyskuje informacji na temat terminu przydatności do spożycia produktu po otwarciu opakowania." c) Przy ustalaniu wysokości kary 3000 zł organ uwzględnił stopień szkodliwości czynu poprzez rodzaj i charakter naruszonego dobra, tj. interes konsumenta, który nabył produkt zafałszowany z uwagi na zaniżoną zawartość mięsa o 10% poniżej wartości zadeklarowanej. Naruszone zostało także prawo konsumenta do rzetelnej informacji o produkcie. Ocenił jako znaczną wagę naruszonych obowiązków wobec zagrożenia, jakie te naruszenia mogą stwarzać w świetle zagrożonego dobra, wielkości partii (tj. 250 kg) jej wartości (tj. 4250 zł), a także faktu, że jej część o masie 248 kg i wartości 4216 zł wprowadzono do obrotu oraz uwzględniając, że część partii pobrano jako próbki i zabezpieczono jako wtórniki o łącznej masie 2 kg i wartości 34 zł przyjął, iż rozmiar wyrządzonej szkody jest wysoki, a stopień szkodliwości czynu i zakres naruszenia średni. Stąd kara w wysokości 3000,00 zł, stanowi niecałe 0,01 % przychodu Strony i niecałe 0,1 % kary maksymalnej przewidzianej w granicach art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. 3. Dokonując kontroli sadowej zaskarżonej decyzji, prezentowanej w niej oceny faktycznej i prawnej, należy podnieść, że na mocy art. 4 ust.1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Powyższe oznacza, że wymagania ustawowe, jak te i w ramach delegacji ustawowej, musza być określone w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości. Co do zasady, art. 3 ust. 5 tej ustawy stanowi, że "jakość handlową stanowią cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.. Z kolei artykuł rolno-spożywczy zafałszowany, to zgodnie z art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej - produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli: w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Co więcej, należy podkreślić, że przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych (1), jak wynika z indeksu (1), widniejącego przy tytule ustawy, wykonują postanowienia wymienionych tam rozporządzeń Parlamentu i Rady UE, w tym rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. Oznacza to, że wykładnia ustawy o jakości handlowej nie może być sprzeczna z cytowanym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr1169/2011. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 lit. a ww. rozporządzenia, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności: co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Informacje te musza być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta (art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia). W myśl art. 9 ust. 1 lit. f i g ww. rozporządzenia, obowiązkowe jest wskazanie w oznakowaniu m.in. daty minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia oraz wszelkich specjalnych warunków przechowywania lub warunków użycia. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli środki spożywcze wymagają szczególnych warunków przechowywania lub warunków użycia, należy podać te warunki. Aby umożliwić odpowiednie przechowywanie lub użycie żywności po otwarciu opakowania, w stosownych przypadkach podaje się warunki przechowywania lub termin przydatności do spożycia - art. 25 ust. 2 rozporządzenia. 4. Powyższe oznacza, że należy odpowiedzieć na pytanie, czy organ – w świetle stanu faktycznego sprawy - dokonał prawidłowego zastosowania tego przepisu, a w szczególności wykładni wyrażenia "w stosownych przypadkach" oraz czy prawidłowo przyjął, że kontrolowane artykuły były niewłaściwie oznakowane ze względu na brak terminu przydatności po otwarciu opakowania. Tymczasem do protokołu kontroli z [...] lipca 2019r. nr [...] (k.29-37 akt adm.) dołączone są załączniki: - Załącznik nr 1 - na k. 40 akt administracyjnych - to protokół z pobrania próbek nr [...] , gdzie w pozycji 23 wymieniony jest "Rodzaj opakowania: towar w worku strunowym z tworzywa sztucznego"; - Załącznik nr 6 - na k. 46 akt administracyjnych – to protokół oględzin z [...] lipca 2019r., gdzie na pierwszej stronie kontroler opisuje, że "kontrolowane partie zapakowane były w opakowania jednostkowe, tj. folie z tworzywa sztucznego z zastosowaniem atmosfery ochronnej. Opakowania jednostkowe składowano w opakowaniach zbiorczych (transportowych) – koszykach z tworzywa sztucznego. Nadmienia się, że każde z opakowań jednostkowych było oznakowane etykietą oraz nadrukiem na folii stanowiącej opakowanie produktu." W dalszej części protokołu oględzin wymienione są umieszczone na opakowaniu, na etykiecie w kolorystyce żółtej z dodatkiem koloru niebieskiego i czerwonego dalsze informacje, w tym np. informacje, z ilu g mięsa otrzymano 100 g produktu, informacje "pakowano w atmosferze ochronnej", termin przydatności do spożycia, warunki przechowywania i inne. Co więcej, na zakończenie protokołu, figuruje zapis, że "wszystkie informacje zawarte w oznakowaniu podane były w języku polskim, w sposób jasny i czytelny". Na k.52 akt adm. znajduje się kserokopia etykiety kiełbasy wiejskiej - wieprzowej, a na niej m.in. informacje "pakowano w atmosferze ochronnej", "należy spożyć do 2.08.19", "przechowywać w temp. od 2 oC do 8 oC". Etykieta naklejona jest na torebce foliowej strunowej. Na k. 57 akt adm. znajduje się specyfikacja wyrobu "kiełbasa wiejska – wieprzowa, średnio rozdrobniona, wędzona, pieczona", gdzie pkt. 6.1. Rodzaj opakowania określony jest jako "worki z folii posiadające atesty dopuszczające do kontaktu z żywnością", natomiast sam produkt jest w osłonkach naturalnych wieprzowych. O ile na podstawie tych ww. dowodów z dokumentów organ odwoławczy ustalił, że artykuł rolno-spożywczy w postaci ww. kiełbasy, pakowany jest w atmosferze ochronnej, to nie wiadomo dlaczego uznał, że jest to "szczególnym przypadkiem" w rozumieniu art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1169/2011 i nie wyjaśnił dlaczego "pakowanie kiełbasy w atmosferze ochronnej tj. worek strunowy - wydłuża przydatność do spożycia produktu, na tyle, że nie jest aktualna data przydatności do spożycia podana na etykiecie. Zdaniem Sądu, o ile przeciętny konsument orientuje się, że zastosowany rodzaj opakowania "zapobiega rozmnażaniu się i rozwijaniu mikroorganizmów oraz zachodzeniu reakcji biochemicznych w produkcie, a tym samym jego zepsuciu", to określenie terminu przydatności do spożycia do 2 sierpnia 2019r. – w warunkach od 2 do 8 stopni Celsjusza oznacza, że tak oznaczony termin przydatności do spożycia dotyczy zarówno produktu zapakowanego, jak i po zdjęciu opakowania. Organ nie wskazuje bowiem żadnych podstaw prawnych wskazujących na to, by pakowanie w atmosferze ochronnej przedłużało przydatność do spożycia i generowało dwa terminy przydatności do spożycia: jeden przed opakowaniem, a drugi po zdjęciu torebki strunowej. Termin, do którego "należy spożyć" omawiany artykuł spożywczy jest określony jednoznaczną datą na etykiecie i konsument nie ma wątpliwości, że po tej dacie – także zapakowany, jest nieprzydatny do spożycia. Jest zatem oczywiste, że rozpakowanie produktu w dacie przydatności do spożycia, wiąże się z jego spożywaniem do daty określonej na etykiecie. Nie wiadomo zatem, czy i na jakiej podstawie organ ocenił, że powszechnie jest wiadomo konsumentom, że "pakowanie w atmosferze ochronnej" wydłuża przydatność artykułu spożywczego po otwarciu opakowania" - ponad określoną datę przydatności. W ocenie Sądu, brak podania przez organ podstawy prawnej takiego wywodu, czyni go nielogicznym i nie znajduje oparcia w stanie faktycznym i prawnym. Ustalony rodzaj opakowania: "worek strunowy" nie oznacza bowiem powszechnej wiedzy konsumenta, co do tego, że jest to opakowanie próżniowe. Natomiast ze źródła wiedzy powszechnie dostępnej, jakim jest Internet, można uzyskać informację, że "pakowanie w atmosferze ochronnej (MAP) polega na zastąpieniu powietrza w opakowaniu z produktem spożywczym specjalnym gazem lub mieszaniną gazów posiadających właściwości ochronne. Technologia MAP jest stosowana w celu eliminacji lub ograniczania psucia produktów i poprawienia ich wyglądu zewnętrznego".[...] Logicznym jest zatem przyjęcie, że o ile technologia MAP gwarantuje przedłużenie okresu przydatności do spożycia, to termin ten jest określony na etykiecie. Wykorzystując li tylko tę informację konsument, nie ma podstaw do przyjęcia, by tak oznaczony produkt, czy w opakowaniu, czy po jego otwarciu mógł być spożywany poza datą określoną jako "należy spożyć do 2 sierpnia 2019r. (i pod warunkiem przechowywania w odpowiednio wskazanej temperaturze). Zdaniem Sądu, termin przydatności do spożycia podany na etykiecie opakowania jest obowiązujący po otwarciu opakowania i tego rodzaju informacja wyczerpuje obowiązki wynikające z art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr1169/2011. Należy zwrócić uwagę, że artykuł 9 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi o wykazie danych szczegółowych, których podanie jest obowiązkowe. M.in. pkt f) wskazuje na "datę minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia", a pkt g) na "wszelkie specjalne warunki przechowywania lub warunki użycia". Z kolei art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że w przypadku żywności opakowanej obowiązkowe informacje na temat żywności muszą się znajdować bezpośrednio na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie. Art. 13 ust.. 1 i 2 odnoszące się do przedstawienia obowiązkowych danych szczegółowych wskazują, że: ust. 1. Bez uszczerbku dla przepisów krajowych przyjętych na mocy art. 44 ust. 2 obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne oraz, w stosownych przypadkach, nieusuwalne. Nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte, pomniejszone ani przerwane jakimikolwiek innymi nadrukami, ilustracjami czy innym materiałem. Ust. 2. Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów unijnych mających zastosowanie do szczególnych środków spożywczych obowiązkowe dane szczegółowe wymienione w art. 9 ust. 1 - jeśli znajdują się na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie - są wydrukowane na opakowaniu lub etykiecie w sposób zapewniający wyraźną czytelność, z użyciem znaków o rozmiarze czcionki, której wysokość x, zdefiniowana w załączniku IV, wynosi co najmniej 1,2 mm. Wymienione przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr1169/2011 pozwalają na nie budzącą wątpliwości, językową wykładnię art. 25 ust. 1 i 2. Skoro środki spożywcze wymagają szczególnych warunków przechowywania lub warunków użycia, to na etykiecie zostały podane te warunki. Producent miał obowiązek poinformowania konsumenta o temperaturze przechowywania omawianego artykułu spożywczego przechowywanie lub użycia żywności po otwarciu opakowania. Ustawodawca europejski w art. 25 ust. 2 rozporządzenia wskazał, że - w stosownych przypadkach - podaje się warunki przechowywania lub termin przydatności do spożycia. Skarżący podał zarówno warunki przechowywania (temperatura) i jednoznacznie określił termin przydatności do spożycia. Nie ma zatem podstaw do zarzucenia mu naruszenia prawa w zakresie niewłaściwego oznakowania. Tym bardziej, że organ nie wypowiadał się w zakresie warunków "pakowania w atmosferze ochronnej" omawianego artykułu, wymagających np. z racji użycia danej mieszaniny gazów – skrócenia terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania. Niewątpliwie, po otwarciu takiego opakowania warunki środowiskowe zawartości ulegają istotnej zmianie. Tym bardziej, że zawartość omawianego opakowania może nie stanowić dla konsumenta jednej porcji, spożytej na jeden posiłek, alei zaistnieje konieczność dalszego przechowywania. Jednakże termin określony przez producenta "należy spożyć do 2 sierpnia 2019r." nie pozostawia wątpliwości co do możliwości jego konsumowania. W toku postępowania skarżący potwierdził, że w zadeklarowanej na etykiecie temperaturze przechowywania 2° C do 8°C, podany termin przydatności jest obowiązujący po otwarciu opakowania. Także z ustaleń organu odwoławczego wynika specyfika omawianego artykułu spożywczego. Powoływał się wszak na wyjaśnienia strony, że kiełbasa wiejska produkowana jest z udziałem mięs ciepłych oraz dodatków pieprzu, czosnku i soli i poddawana jest wędzeniu i pieczeniu w wędzarni tradycyjnej opalanej drewnem olchowym. Porcja kiełbasy na jednym wózku wędzarniczym to 108 kg (100 kg mięsa wieprzowego i 8 kg dodatków). Kiełbasa zawieszona jest na 3 górnych rzędach wózka, a czas wędzenia i pieczenia to 2,5 do 3 godzin. Organ twierdził, że o ile, wedle skarżącego, termin przydatności do spożycia podany na opakowaniu jest obowiązujący po otwarciu opakowania, to tego rodzaju informacja powinna znaleźć się na opakowaniu produktu, zgodnie z ww. przepisami prawa. Nie podaje jednak jakie przepisy naruszył skarżący, bowiem normy wskazane jako podstawa odpowiedzialności. Podana data przydatności do spożycia jest bowiem aktualna także wtedy, gdy artykuł spożywczy nie zostanie sprzedany i ulega utylizacji. Oznacza bowiem przydatność produktu w jednej dacie, niezależnie od tego, zostaje sprzedany konsumentowi indywidualnemu, czy na półkę sklepu wielkopowierzchniowego w celu eksponowania w ladzie chłodniczej. Z powyższych względów w przypadku przedmiotowego naruszenia nie jest trafny zarzut, że mamy do czynienia z żywnością o niewłaściwej jakości handlowej, tj. zafałszowaną. To w przepisach o jakości handlowej muszą być ściśle określone wymagania dla wprowadzanych do obrotu artykułów rolno-spożywczych, jak i dodatkowe wymagania, o ile ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta, co wynika wprost z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej. Nie można tych obowiązków domniemywać i na tej podstawie wymierzać kary administracyjne. 5. Nie budzą natomiast wątpliwości ustalenia organu co do stwierdzenia w czasie kontroli, że partia wyrobu o nazwie kiełbasa wiejska - kiełbasa wieprzowa, średnio rozdrobniona, wędzona, pieczona jest artykułem rolno - spożywczym zafałszowanym z uwagi na zaniżenie deklarowanej przez producenta zawartości mięsa o 10%. Na takie stwierdzenie pozwalają ww. wyniki badań przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w [...] . W ocenie Sadu, organ prawidłowo ustalił, że zadeklarowany skład surowcowy był niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż w ww. wyrobie ilość zadeklarowanego mięsa wynosi 120%. Natomiast zawartość mięsa w świetle wyników badań wyniosła 110%. Informacja zadeklarowana przez producenta w oznakowaniu, przy wyborze artykułu spożywczego odgrywa istotną rolę, albowiem determinuje wybór tego towaru przez konsumenta. Oznacza to, że każda niezgodność deklaracji producenta ze stanem rzeczywistym, a zwłaszcza w zakresie gwarantowanego składu produktu, narusza interes konsumenta w sposób istotny. W tym przypadku konsument jest słabszym uczestnikiem rynku, nie ma możliwości weryfikacji, czy informacje umieszczone przez producenta w oznakowaniu produktu są zgodne z rzeczywistością. Dlatego stwierdzona w czasie kontroli nieprawidłowość narusza również interes ekonomiczny konsumenta, bowiem zakupuje on produkt inny niz zadeklarowany, czyli w tym wypadku mniej dla niego wartościowy, z niższą zawartością mięsa, a w cenie towaru pełnowartościowego. Nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego, że proces wędzenia i pieczenia w wędzarni tradycyjnej jest uzależniony od wielu parametrów, takich jak wahania jakości mięsa latem i zimą, ciśnienia powietrza, temperatury i wilgotności, bowiem okoliczność ta powinna być uwidoczniona na etykiecie. Konsument powinien znać możliwość wahania gramatury istotnych dla niego składników. Sąd nie podziela zarzutów dotyczących braku udokumentowania pobrania próbek do oceny organoleptycznej, o których mowa w protokole kontroli z [...] .07.2019 r. i zasadności zarzutu nieważności tej oceny. Pobrano około 1 kg kontrolowanego artykułu kiełbasy wiejskiej - kiełbasy wieprzowej, średnio rozdrobnionej, wędzonej, pieczonej z partii produkcyjnej: 250 kg, partii magazynowej: 70 kg, co spełnia w istocie zapisy § 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych oraz zapisów przewidzianych w punktach 6.2 i 6.3.1. Polskiej Normy PNISO 3100-1:1999 "Mięso i przetwory mięsne". Powyższa masa próbki jest dostosowana zarówno do postaci i rodzaju artykułu rolno- spożywczego oraz wielkości partii produkcyjnej, jak również charakteryzuje właściwości organoleptyczne, fizykochemiczne i mikrobiologiczne partii produkcyjnej, z której próbki są pobierane. Nie można zgodzić się z zarzutem braku planu pobrania próbek ponieważ pkt 6.2 Polskiej Normy PN-ISO 3100-1:1999, odnosi się do planu pobierania próbek wyszczególnionym w kontrakcie lub innym uzgodnieniu pomiędzy zainteresowanymi stronami. Tymczasem organ przeprowadzając kontrolę artykułów rolno-spożywczych nie zawiera z kontrolowanym kontraktu, ani nie prowadzi uzgodnień. Ma racje organ, że w pkt 1.4 Polskiej Normy PN-ISO 3100-1:1999 przewidziano, że "Niniejsze procedury pobierania próbek stosuje się generalnie do celów handlowych" Natomiast przewidziane sa przypadki specjalne", np. w przypadku oficjalnej kontroli żywności, kiedy dopuszcza się zastosowanie innych procedur. Nie ma istotnego znaczenia brak zważenia przez inspektora pobieranej próbki kontrolowanej kiełbasy, a także brak wstępnej oceny jednorodności partii. Przy pobieraniu próbek - jak wynika z protokołu pobrania próbek, stanowiącego załącznik nr 1 do Protokołu kontroli nr [...] - obecna była technolog zakładu skarzacego, która podpisała ten protokół pobrania próbek i nie wniosła do niego uwag. Pobrana próbka została podzielona na 2 części o porównywalnej masie, w protokole pobrania próbek została wskazana także masa jednostkowa próbek. Spełnione zostały zatem wymagania przewidziane w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek, a także Polskiej Normy PN-ISO 3100-1:1999. Według pkt 6.2 ww. normy, jako próbki jednostkowe należało pobrać jednostki lub cale kawałki produktu.Technolog nie wnosiła żadnych zastrzeżeń do prowadzonych czynności, ani do protokołu kontroli. Tymczasem w protokole z kontroli nr [...] , została zawarta informacja o wynikach przeprowadzonej oceny organoleptycznej, które odpowiadały wymaganiom określonym w Specyfikacji produktów. W toku kontroli nie zakwestionowano także cech organoleptycznych przedmiotowego produktu, stąd podnoszone zarzuty nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ subsumpcja zastosowanych norm prawa materialnego znalazła zatem odzwierciedlenie w stanie faktycznym i zastosowanie adekwatnie do zarzutu niewłaściwej jakości handlowej z uwagi na zafałszowanie produktu w zakresie jego składu. Także zarzuty dotyczące badania mięsności nie znajdują uzasadnienia. Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w [...] w toku postepowania przedstawiło metodę oznaczania zawartości mięsa w kiełbasie, a także poinformowało, że opisana metoda jest metodą akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji. Wskazano, że procedura badawcza dotycząca obliczenia zawartości mięsa opracowana została w ww. Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w [...] zgodnie z rozporządzeniem nr 2004/2002 z dnia 8 listopada 2002 r., dotyczącym oznaczania zawartości mięsa i tłuszczu w niektórych produktach z wieprzowiny i wobec tego zawartość mięsa obliczona została w oparciu zawartość azotu w mięsie odtłuszczonym oraz wskaźnik przeliczeniowy właściwy dla każdego rodzaju mięsa oraz zawartość tłuszczu. Przy obliczeniach, uwzględniono niepewność pomiaru zawartości mięsa na poziomie +6%. Skarżący nie wykazał, ani nie uprawdopodobnił, by że metoda badawcza nie została sprawdzona przez upoważnionych, niezależnych ekspertów PCA i nie była odpowiednia do celu badania. Także opisany w toku postępowania przebieg procesu produkcyjnego, jak i poczynione przez skarżącego starania mające na celu zapewnienie jakości i powtarzalności produktów nie mogą zmienić wyników kontroli w zakresie miesności niższej o 10% niż zadeklarowana i zwalniać od odpowiedzialności w tym zakresie. Przeprowadzone badania laboratoryjne w sposób jednoznaczny wskazują, że kontrolowany produkt posiadał zaniżoną zawartość mięsa o 10%, co oznacza, że Skarżący nie dochował wystarczającej staranności podczas produkcji przedmiotowego artykułu rolno-spożywczego. 6. Powyższe okoliczności wskazują, że organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany będzie do uwzględnienia poczynionej wyżej oceny Sądu na mocy art. 153 p.p.s.a. i dokonania ponownej oceny materiału dowodowego celem zastosowania art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Dotychczas wymierzona kara pieniężna w wysokości 3000 zł nie jest bowiem adekwatna, skoro jeden z dwóch zarzutów skargi został uwzględniony w toku kontroli sądowej. Przewidziany najniższy pułap kary wynosi bowiem 1000 zł i tą okoliczność musi uwzględnić organ przy ocenie wagi tego naruszenia i w świetle ustawowych przesłanek. Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać, że skarga jest uzasadniona w zakresie wymierzenia kary za przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za nieprawidłowości w oznakowaniu produktu, co do terminu przydatności do spożycia po otwarciu opakowania. Okoliczność ta, przy sformułowaniu zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy, powoduje konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, ponieważ nałożona kara pieniężnej w wysokości 3000 zł jest konsekwencją obu naruszeń Oznacza to, że w zakresie wymierzenia kary pieniężnej za te nieprawidłowości, trafne są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ administracji prawa materialnego poprzez mający wpływ na wymiar kary niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych oraz art. 25 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) nr 1169/2011 oraz naruszenia prawa procesowego art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 11, art. 77.§ 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie rzetelnej i prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie dokonanie tej oceny w całokształcie zebranego materiału dowodowego. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 120 zł Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a., uwzględniając koszty wpisu sądowego.